Jonas Vingegaard wil in het korte rijtje coureurs dat alle drie de Grote Rondes heeft gewonnen. Na twee ritzeges in de Giro heeft de Deen de eerste stappen gezet om die trilogie te voltooien.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Eigenlijk wilde Jonas Vingegaard zondagmiddag de rit naar Corno alle Scale niet per se winnen. Als de ploeg van zijn concurrent Felix Gall het tempo naar de voet van de venijnige slotklim niet zo kundig had onderhouden, dan had de Deen schouderophalend de ritzege aan iemand anders gelaten. Hij heeft een hoger doel voor ogen.
De 29-jarige is bezig aan zijn eerste Ronde van Italië. Niet om zelf eens te ervaren dat de Giro, afgezet tegen de Tour en de Vuelta, het spectaculairste parcours heeft. Ook niet om de deelname an sich. Nee, Vingegaard wil een trilogie voltooien.
Slechts zeven renners wisten de Vuelta, de Giro én de Tour te winnen. Eddy Merckx natuurlijk, Bernard Hinault, Jacques Anquetil, Alberto Contador, Chris Froome, Felice Gimondi en Vincenzo Nibali. Vingegaard, in 2022 en 2023 Tourwinnaar en vorig jaar de beste in de Vuelta, wil de volgende zijn. Dan is zo’n ritzege naar het skioord op 1.469 meter boven zeeniveau hoogstens een bijgedachte.
Maar Gall en diens ploegmaten bij Decathlon dachten daar anders over. Zij stonden niet toe dat vluchters meer dan een handvol minuten voorsprong bij elkaar pakten. Zo werd zelfs Giulio Ciccone, toch een van de beste klimmers van het peloton, in de slotkilometers gepasseerd door de ambitieuze Gall, met Vingegaard in zijn zog.
De Deen had inmiddels allang ingezien dat de etappeoverwinning niet alleen haalbaar was, maar ook aanlokkelijk. ‘Inmiddels hadden we besloten ervoor te gaan’, vertelde hij na afloop op zijn gebruikelijke onderkoelde wijze tegenover de televisiecamera’s.
De eerste tussenstap naar de drieslag van Giro, Tour en Vuelta vinkte Vingegaard vrijdag al af: een ritzege in elk van de Grote Rondes. Hij had er al vier in Frankrijk behaald, vijf in Spanje en nu kon Italië erbij. De club van coureurs die hem daarin voorgingen is wat minder exclusief: er zijn 122 leden in totaal.
Alle klassementsrenners wisten dat na een week van sprints, valpartijen en een enkele geaccidenteerde etappe de Giro pas echt op de spits zou worden gedreven op vrijdag, met de finish op de Blockhaus. Op die klim, die ondanks de Duitse naam in de centraal in Italië gelegen Abruzzen ligt, kon niemand zich verschuilen, voorspelde Vingegaard van tevoren. Bijna 14 kilometer lang en een stijgingspercentage van 8,4 procent.
Als je je toch niet verstoppen kunt, kun je je net zo goed in volle glorie laten zien, zo leek Vingegaard besloten te hebben. Hij demarreerde met nog zo’n zeven steile kilometers te klimmen. Alleen Giulio Pellizzari en Gall konden die eerste felle pedaalslagen volgen en de Oostenrijker moest al gauw een gaatje laten. Toch was hij degene die achter Vingegaard uiteindelijk de meeste indruk maakte.
Aanvankelijk leek het Vingegaard vooral zorgen te baren dat ondanks een paar extra aanzetten Pellizzari nog steeds in zijn wiel zat. Telkens blikte de Deen achterom en telkens zag hij de grimas van de Italiaan. Na een kilometer of wat brak Pellizzari toch en ging Vingegaard solo, maar ondertussen bleek Gall op zo’n 20 seconden achterstand min of meer hetzelfde tempo te rijden als de man op kop. In de kleine 7 kilometer tussen het moment dat de Oostenrijker alleen achter Vingegaard kwam te rijden en de finish verloor hij in totaal slechts 13 seconden.
Op zondag leek de situatie tegenovergesteld. Nu werd Vingegaard in zijn gezicht gekeken. Gall wil weten of de Deen van zins is om het kopwerk te delen, nu ze toch met zijn tweetjes op pad zijn. Niks ervan.
Vingegaard kiest de slotkilometer uit om zijn eigen aanval te plaatsen en een herhaling van vrijdag te creëren. Net als toen kust hij vlak voor de finish de foto van vrouw en kinderen die hij op zijn stuur heeft geplakt voor hij zijn handen in de lucht steekt. En opnieuw bereikt Gall niet lang na hem de top, zij het ditmaal na 12 seconden.
Op 22 tellen van Gall passeert Thymen Arensman als vierde de streep, na een dijk van een rit. De Nederlander kandideert zich duidelijk als mededinger naar het eindpodium in Rome.
Ondanks zijn indrukwekkende ritzeges heeft Vingegaard de roze trui nog niet in zijn bezit. Die hangt nog om de schouders van Afonso Eulálio. De Portugees hield het tricot over aan een lange vlucht in de vijfde etappe op woensdag, toen de kopgroep zo’n zeven minuten cadeau kreeg van de klassementsrenners.
Op vrijdag en zondag bewees Eulálio dat hij misschien het tempo van Vingegaard niet kan volgen, maar toch nog een tijd in de top van de algemene rangschikking zou kunnen meedraaien. Op Corno alle Scale kwam hij naar adem happend als vijfde boven.
Het is voor Vingegaard geen probleem dat hij voor de start van de etappes zijn rugnummers nog niet op de leiderstrui hoeft te spelden. Het liefst had hij in dit deel van de ronde helemaal geen speciaal tenue gehad. Zijn ploeg Visma-Lease a bike heeft een klein fortuin geïnvesteerd in een tijdritpak dat helemaal op het lijf van Vingegaard is gesneden, aerodynamisch tot en met. En wie in de leiderstrui rijdt, krijgt een tenue vanuit de organisatie. Het verschil in materiaal en snit kan zomaar een paar seconden schelen.
Maar ook al heeft Vingegaard het roze niet, hij zal dinsdag – als de Giro na een dagje rust verder trekt – in de tijdrit niet zijn supersonische ‘skinsuit’ aan kunnen trekken. Met zijn daverende zeges op Blockhaus en Corno alle Scale is de Deen drager van de blauwe bergtrui. Zijn geel-zwarte tijdrituniform zal tijdens de 42 kilometer lange tijdrit ongebruikt blijven.
Echt veel verschil zal het vermoedelijk in het klassement niet maken. Van de mannen die hard omhoog kunnen fietsen heeft Vingegaard de beste tijdrit in de benen. Van zijn vijftig profzeges boekte hij er drie op de tijdritfiets, waaronder eentje in de Tour van 2023. Uitzondering onder de klimmers is Arensman. Hij kan ook goed in zijn eentje rijden. Zijn eerste van vijf profoverwinningen was een tijdrit: in 2022 in de Ronde van Polen.
De lange tijdrit van dinsdag zal wat duidelijkheid verschaffen in de verhoudingen tussen de klassementsrenners en tonen hoe realistisch het voor Vingegaard is om voor de eindzege te gaan. Maar de volgende echte test zal pas aanstaande zaterdag zijn, als er weer wordt geklommen. En in de slotweek, als er driemaal een finish bovenaan een klim is getrokken.
Dat is nog ver in een drieweekse ronde, weet Vingegaard, maar hij is tevreden. ‘We zijn waar we wilden zijn. Het ziet er goed uit.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant