De (nog) niet bekende Amerikaanse filmmakers zijn wél in Cannes. En dat maakt het misschien wel net zo leuk en interessant, vindt de organisatie van het filmfestival.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Over die ene ontbrekende nieuwe Amerikaanse blockbuster gaat het dit jaar in Cannes volop in de Amerikaanse filmvakbladen. Geen nieuwe Steven Spielberg op het filmfestival. Geen nieuwe Tom Cruise. Een nachtvoorstelling in Le Palais des Festivals van de eerste, inmiddels 25 jaar oude race/actiefilm The Fast and the Furious moest het gebrek wat compenseren, zonder dat er echt wat werd gecompenseerd.
Is dat erg? In het van oudsher zo avontuurlijke festivalzijprogramma Un Certain Regard is er in ieder geval maximale aandacht voor die ándere, op kleiner en gewaagder terrein opererende Amerikaan. Kijk naar de stuiterende energie van Club Kid, het speelfilmdebuut van Jordan Firstman (31) over een tragische, verslaafde New Yorkse feestorganisator die plotseling geconfronteerd wordt met het bestaan van een jaren geleden in de nachtclub verwekte zoon.
Festivaldirecteur Thierry Frémaux benadrukte tegenover een uitpuilende zaal dat Firstman in Cannes deel uitmaakt van een rijke traditie Amerikaanse indie-filmers: de destijds 26-jarige Steven Soderbergh won hier met Sex, Lies, and Videotape (1989) zelfs de Gouden Palm. De impliciete boodschap: juist buiten het systeem van die kolossale studioproducties vinden we misschien wel de Amerikaanse films voor de eeuwigheid.
Op dit pad valt de nieuwe film van de eigenzinnige cineast Jane Schoenbrun (39), Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Hoofdpersonage is queer filmmaker Kris, die nieuw leven tracht te blazen in een fictieve slasherhorrorfilmreeks à la Sleepaway Camp: films die aan inspiratie én publiek verloren naarmate de vervolgen zich opstapelden. Een kritische herevaluatie labelde de reeks als problematisch: zie al die misogynie, homo- en transfobie.
Kris wil de inmiddels geïsoleerd levende actrice uit deel één opsporen en verleiden voor een filmrol, in een poging om met haar remake dit problematische deel van de filmgeschiedenis te herschrijven. Voor die rol strikte Schoenbrun voormalig The X-Files-ster Gillian Anderson.
‘Een surrealistische ervaring’, vertelt de regisseur daags na de première over de samenwerking met de vrouw die voor velen nog altijd als FBI-agent Dana Scully door het leven gaat. ‘Als 8-jarige schreef ik mijn eigen X-Files-fanfictie. Het was alsof ik een vriendin van lang geleden ontmoette.’
Het slasher-subgenre van horror, waarin schaarsgeklede tieners de domste dingen doen en zo een voor een aan hun dikwijls gruwelijke eind komen, zorgde voor Schoenbruns vrolijkste tienerherinneringen, vertelt de regisseur daags na de première. ‘Samen zo’n film kijken was een ritueel. We joelden naar het scherm bij de uitbundigste sterfscènes.’
Maar de films kenden voor Schoenbrun ook toen al een akelige schaduwkant. ‘Ik voelde als tiener al dat er iets hatelijks in die films zat verscholen: hoe geweld tegen vrouwen wordt gepresenteerd om van te genieten, hoe trans personen als monster worden afgebeeld.’
Voor Schoenbrun is die kritische herevaluatie een zeer persoonlijke kwestie. De filmmaker voltooide hun transitie voor de productie van Camp Miasma begon. De vraag hoe je lol haalt uit films die je tegelijkertijd niet goed zijn gezind, loopt als een rode draad door deze intelligente en smakelijk uitzinnige film. ‘Ik was al even klaar om mezelf te worden, maar deze film heb ik gemaakt terwijl ik mijzelf bén.’
Teenage Sex and Death at Camp Miasma verschijnt deze zomer in de Nederlandse filmtheaters en op streamingdienst Mubi.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant