is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Luigi denkt dat het toch wel leuker is, om een kamer te delen met zijn vrouw Kirsten. Gezelliger dan allebei apart, in ieder geval. Dat Kirsten nu al zeventien Married at First Sight-afleveringen lang seint dat haar deur niet een beetje op een kier staat, maar potdicht is – deze vrouw is de personificatie van een freezereactie – wordt door presentator Carlo Boszhard op het koppelsweekend hoopvol genegeerd.
Een wetenschappelijk experiment, mehoela, als de kijker daar echt geïnteresseerd in was, was de Nationale Wetenschapsquiz Junior niet onwijs ter ziele. Kijken naar Married at First Sight gebeurt doorgaans met heel andere motieven dan academische: de mogelijkheid eens even goed de amateurpsycholoog uit te hangen, neem vooral plaats op de sofa. De casus deze week: die ontwapenende Luigi, met zijn voorraad afbakcroissants die nooit lijkt te slinken, oeverloze belangstelling en dito goede moed. ‘Prins op het witte paard’, staat er in zijn Instagram-bio (op diezelfde pagina vond ik een filmpje waarin hij het opneemt voor de pleasers onder ons: ‘proost op alle pleasers’, ach schat.)
Kirsten denkt er duidelijk anders over. Ze loopt vast in haar huwelijk, al weken laat ze haar echtgenoot niet binnen. Ze zoekt een manier Luigi pijnloos af te wijzen, door gemompel, gedraal, gegiechel, door klare taal te vermijden. ‘Ja, nee, ja’, is waar hij het mee moet doen, voor beiden een onmetelijk ongemakkelijke exercitie. Op de bonte avond, met cowboythema, gooit hij nog een keer alles in de strijd met een agressieve line- annex paringsdans. Kirsten: ‘Mensen gaan helemaal aan op dat hij daar staat te dansen. Ik vind het niks.’
Het laatste wat je kunt toepassen op romantische afwijzing, is logica, zei Tony Tulathimutte, auteur van Afwijzing (2025) in de Volkskrant. De pijnlijke casus-Luigi druist enorm in tegen de uithuwelijkingslogica waarop MAFS is gebaseerd: dat liefde vooral een kwestie is van je best doen, van gewenning. Ik moest denken aan het openingsverhaal van Tulathimuttes bundel, waarin een man zich zo dienstbaar en correct opstelt tegen vrouwen, dat hij daarom meent recht te hebben op hun liefde.
Op sommige dingen heb je geen invloed, hoe hard je er ook voor werkt, zegt een van de relatiecoaches tegen Luigi als hij het na al zijn inspanning dan toch te kwaad krijgt. Tulathimutte haalt een etiquette-advies uit de jaren tachtig aan: na een afwijzing is het zaak zo snel mogelijk uit beeld te verdwijnen en elke vorm van troost te weigeren. De laatste twee afleveringen van MAFS zijn al vooruit te kijken – met het besef dat er, helaas voor Luigi, niks wetenschappelijks is aan liefde, heb ik de moed nog niet verzameld.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant