De lezersbrieven! Over de rellen bij azc’s, de dorpsschool in Altforst, geschiedenisboeken en fascisme, Gidi Markuszower, feministisch jargon, de waarde van de leraar, de kracht van ontbijt en deuntjes fluiten op de fiets.
Zaterdag wordt, mogelijk in aanwezigheid van Geert Wilders, een protest gehouden tegen een nieuwe noodopvanglocatie in de gemeente ’s-Hertogenbosch. De kans op geweld is wederom groot. In de analyse van de Volkskrant van de situatie in Loosdrecht wordt veel aandacht geschonken aan het feit dat geweld, zoals dat tegen een azc in Berlicum (2025), loont.
Ik woon in Rosmalen tussen beide locaties in. Hoe komt het dat tegen de noodopvanglocatie, die tot tweemaal toe vlakbij ons was gevestigd, geen gewelddadig protest is geweest, terwijl de asielinstroom toen juist veel groter was? Het woord ‘asielcrisis’ is om twee redenen verkeerd. Ten eerste gaat het niet om een crisis wat betreft asielzoekers, maar om een crisis wat betreft het overheidsbeleid.
Ten tweede, de trend om onvrede over overheidsbeleid op een agressieve wijze te uiten beperkt zich ook niet tot azc’s. In álle sectoren van onze samenleving is hiervan sprake. In het verleden onderzocht ik zelf agressie in de medische sector, die nadien ondanks allerlei maatregelen alleen maar is toegenomen. De wortels van deze nauwelijks te beheersen problematiek liggen veel dieper.
Ignace Schretlen, huisarts (n.p.), Rosmalen
Net als Peter Vink zou ik me alleen maar blij en verheugd willen voelen als mijn gemeenschap de ruimte zou hebben om vluchtelingen te kunnen verwelkomen. Hun de grootste gastvrijheid in de wereld willen bieden. Maar het gevoel is per definitie een ongeleid projectiel. Er borrelen, zonder dat men het wil, oude gevoelens van frustratie op. Frustratie die in het heden kan worden voorkomen door geen besluiten te nemen op basis van een papieren werkelijkheid.
Daarom hierbij een dringende oproep aan de scholenkoepel Groeisaam: ga in gesprek met de dorpsbewoners in Altforst en neem daarbij het voorstel van Marian van de Wiel in serieuze overweging. Zij stelt voor om een aantal statushoudersgezinnen met kinderen op te nemen in het dorp Altforst, zodat er voldoende kinderen zijn om de dorpsschool open te houden. Wie weet hoeft er in de toekomst dan wel helemaal niemand meer een populist te worden.
Joyce Zwaag-van Geelen, Nijmegen
Als er nog één iemand aan een van de talkshowtafels een opmerking over de rellen in Loosdrecht begint met het veroordelen van het geweld om vervolgens ‘maar…’ te zeggen, ga ik heel hard gillen. De tijd van begrip is namelijk voorbij. Jarl van der Ploeg heeft helemaal gelijk in zijn column: fascisme is begonnen met begrip.
Frans Leliveld, Amsterdam
‘Sla er vooral een geschiedenisboek op na: zo ontstond honderd jaar geleden het fascisme’, zo waarschuwt Jarl van der Ploeg ons voor de huidige gewelddadigheden in de samenleving. Misschien kunnen we in datzelfde boek nog even verder terugbladeren, tot we Confucius (551 v.Chr.) tegenkomen, aan wie wordt toegeschreven: ‘Rebellion is born when rulers forget they are meant to serve.’
Gerda Rozendal, Brummen
Zo ironisch dat Gidi Markuszower oproept tot ‘maximaal geweld’ tegen een groep Palestijnse asielzoekers uit Gaza waar we helemaal niks van afweten. Wij weten dat hij niet eens door een lichte screening van de AIVD kwam toen hij minister wilde worden. Wat heeft hij allemaal op zijn kerfstok? Waar blijft de bescherming van het volk tegen hem als politicus? Overigens gewoon zonder geweld en met woorden. Zoals wij dat in Nederland kunnen, met een stille (ruime) meerderheid.
Dylan Knoop, Rotterdam
In een opiniestuk van Anne-Trije van Eck en Dionne Maria Hallegraeff lees ik termen als ‘performatief feminisme’, ‘the totebag guy’, ‘feministisch-gecodeerde gedragingen’. Als hoogopgeleide vrouw die zichzelf feminist noemt, is mijn eerste gedachte: ‘waar hébben ze het over? Als ik dat al denk, dan vermoed ik dat anderen niet eens met lezen zijn begonnen. Iets minder jargon en iets meer leesbaarheid zou weleens kunnen helpen om meer mensen te enthousiasmeren voor de feministische zaak.
Ianthe van Wageningen, Delft
‘Mijn vader is altijd leraar gebleven, iedere promotie heeft hij afgewezen’, zegt Twan Huys in de Volkskrant. Verschrikkelijk om dit te lezen. Al veertig jaar geef ik met enthousiasme les en geloof ik dat onderwijs precies daar in de klas met de leerlingen en studenten plaatsvindt. Promotie in het onderwijs betekent nog steeds iets anders dan de kerntaak.
Twans vader had groot gelijk: goede leraren zijn de hoofdverantwoordelijke voor het onderwijsproces en idealiter zouden zij daarvoor naast de waardering van de leerlingen en collega’s ook met promotie beloond moeten worden. Jammer dat hiervoor geen enkele stap wordt ondernomen; je maakt pas promotie als je manager op school wordt, soms met leaseauto toe.
Gabriele Breschnig, Rijswijk
In de rubriek ‘Rust, reinheid en regelmaat’ zegt Tim Spector dat uit studies blijkt dat, in tegenstelling tot wat je veel hoort, het overslaan van het ontbijt geen kwaad kan. Mijn ervaring na 46 jaar lesgeven op een middelbare school luidt anders. Niet alleen zag ik in de categorie overslaanders veel leerlingen rond tien uur flink inzakken wat de hersenarbeid betrof; ook was het zo dat er in die groep onevenredig veel werd geklaagd over de frisse lucht die via het raam dat ik op een kier hield (dat kon vroeger nog) naar binnen stroomde: ‘Ik heb het zo koud.’ Stomverbaasd kon men zijn te horen dat er misschien enig verband bestond met de gemiste calorieën van het ontbijt.
Loek Berbee, Amstelveen
Volgens het verslag over de eindexamens is wiskunde B voor vwo een examen waarvan veel middelbare scholieren gruwelen. Iemand die gruwelt van wiskunde zal waarschijnlijk geen examen doen in wiskunde B, maar hooguit in wiskunde A. Persoonlijk vond ik de eindexamens voor wiskunde B en natuurkunde het leukst om te maken.
De gewoonte in de media om wiskunde weg te zetten als ‘moeilijk’ is geen uitnodiging voor jongeren in Nederland om te kiezen voor een exact vakkenpakket. Terwijl we zo veel bedrijven hebben die op zoek zijn naar technisch geschoolde medewerkers.
Hester van Ouwerkerk, ’s-Hertogenbosch
Naar aanleiding van de column van Jolande Withuis: mijn ouders kochten vanaf 1954 condooms bij de NVSH. Die werden geleverd in anonieme witte dozen. Het was inderdaad een benepen tijd: mijn vader vreesde zijn onderwijzersbaan te verliezen als iemand ontdekte dat mijn ouders even kinderloos wilden blijven.
In het boek Doctor Vlimmen (1937) komen uit een leeggepompte beerput tot vermaak van dorpelingen honderden condooms, van iemand die tegen meneer pastoor veelvuldig had geklaagd over zijn ongewilde kinderloosheid.
Annelies Jacobsen, Doetinchem
Hoezo chaos na afloop van de 30-jaarstermijn voor de hypotheekrenteaftrek in 2031? Iedereen die een hypotheek afsluit of afsloot, heeft een ‘geldgever’ waaraan hij jaarlijks zijn rente overmaakt. Deze geldgevers (banken, pensioenfondsen,financiële instellingen, particulieren) weten toch wel zeker wat (hoeveel, sinds wanneer, looptijd lening, rentepercentage) zij aan een klant verstrekken. De Belastingdienst kan die gegevens toch opvragen? Probleem opgelost!
Jo Langeslag, Klimmen
Ik hoorde laatst een fluitende fietser. Waar hoor je mensen nog een deuntje fluiten op straat? Zelden, of liever gezegd te weinig. Als je de mens met een fluitketel zou vergelijken, en deze komt tot een kookpunt, vliegt nu maar al te vaak de fluit van de ketel. Meer deuntjes fluiten op straat verlicht en verdeelt de druk, blaast in ons hectisch bestaan de stoom af én werkt aanstekelijk. Fjoe fuuu fu fu fu fjoe fu fjoe…
Govert van Bergen, De Bilt
Ik heb donderdag fragmenten gezien van een ontluisterend ‘debat’ in de Tweede Kamer over de rellen bij azc’s. Ik bied als laatste redmiddel de Kamerleden een training Denken in Oplossingen aan, gratis welteverstaan.
Louis van de Meugheuvel, Roosendaal
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant