Tijdens de eerste avond van zijn Together, Together-tour tilt Harry Styles de matige nummers van zijn nieuwe album verrassend overtuigend naar stadionformaat, al verbreken technische mankementen soms de magie.
is popredacteur van de Volkskrant.
Harry Styles is erop gebrand om zichzelf van een andere kant te laten zien. Het is hem zijn eer te na om zijn hits kant en klaar op te lepelen, blijkt bij de eerste show van de tour Together, Together in de Johan Cruijff Arena. Al zijn liedjes krijgen een nieuw jasje, en dat jasje glimt.
De Britse popgigant is zaterdag in Amsterdam begonnen aan zijn wereldtournee om de muziek te laten horen van zijn matige nieuwe album Kiss All the Time. Disco, Occasionally. Dat is spannend, want het album voelt karig, onaf en niet geschikt voor een stadionshow van de statuur die je mag verwachten van een popster als Styles.
De zanger veroverde in de jaren tien menig puberhart als charmantste lid van de boyband One Direction, maar zijn carrière werd pas echt groot en serieus toen hij die groep achter zich liet. Megahits als Watermelon Sugar en As It Was maakten van Harry Styles het soort popster dat iedereen kent en iedereen wel een beetje leuk vindt.
Godzijdank wordt in de Arena al gauw duidelijk dat Harry Styles zelf ook inzag dat hij zijn nieuwe liedjes nog even onder handen moest nemen voor hij ze live kon laten horen. Al tijdens opener Are You Listening Yet wordt de Zuid-Amerikaanse drumband-energie van het nummer uitvergroot, door de drums veel meer ruimte te geven dan op de plaat. Het werkt meteen lekker opzwepend: we gaan dansen vanavond.
De disco in de albumtitel komt voort uit een (hervonden) liefde van Styles voor uitgaan, nachtcultuur en elektronische muziek. Dat is de rode draad van de show, maar dan wel op z’n Harry Styles’: geen dreunende beats om op te stampen, maar vederlicht opgebouwde synthesizermelodieën. Niet alleen maar euforie, maar vooral ook een portie melancholie – hij noemde meermaals dansvloer-zwaarmoedigheidskoningen LCD Soundsystem als inspiratie voor zijn nieuwe album.
Styles vormt daarom ook een ouder liedje als Adore You om tot het past binnen de nieuwe Harry-vorm. Jammer voor de fans die de hitjes gewoon willen horen zoals ze ze kennen, dat zit er niet in. Styles zingt het prachtig laag en onderkoeld, zoals hij dat tijdens zijn vorige tour ook al deed. Het achtergrondkoor vult hem engelachtig aan, met warme soulvolle harmonieën.
Op het einde van het nummer ontspoort het in een sinistere synthesizerjam met een psychedelisch randje. De vloer van het grote podium, dat als een venster om de duurste staanplaatsen heen is gebouwd, licht in het ritme mee op in felle kleuren en patronen. Dan vervormt de muziek plots naar een trage houseversie van Watermelon Sugar.
De geweldige blazerssectie komt naar het midden van het podium lopen, maar het nummer mist de uitwerking die zo’n grote hit normaal gesproken heeft in een stadion vol fans. Het tempo is anders, de zanglijn ook: het is Styles menens als hij ook zijn grootste hits aan een makeover onderwerpt.
Het nieuwe jasje doet vooral de nieuwe nummers goed. Voor Ready, Steady, Go! verzamelt zo goed als de hele band, die trouwens fantastisch speelt, zich op het midden van het podium. Het is inmiddels helemaal donker, geen straaltje zonlicht komt meer door het stadiondak. Rode lasers schieten door de Arena, op de schermen zien we schokkerige beelden van dansers en bandleden die dansen op de diepe basdrum en de staccato synthmelodie die als een voetzoeker door het nummer beweegt. Het is zweterig, dreigend, donker, en krijgt zo het gewicht dat op plaat ontbrak.
En het blijft een popshow. Aan het einde van het nummer vertragen de instrumenten en wordt het podium een catwalk voor Styles en twee dansers. Ze voeren een choreografie uit waarvan Styles in z’n beste boybandjaren alleen had kunnen dromen, voortgestuwd door het ritme van een koebel.
De Arena staat bekend om het slechte geluid, maar dat laat Harry Styles zich niet gebeuren. In de nok van de Arena hangen doeken en tegen zo’n beetje alle vrije stenen oppervlakten zijn zachte panelen geplaatst. Zo heeft het geluid niet te veel ruimte om rond te zingen en niet veel steen om tegen te weerkaatsen, en dus galmt het bijna niet tijdens de show en blijven de instrumenten en stemmen goed te onderscheiden, in plaats van op te gaan in één geluidsbrij.
Maar de geluidskwaliteit heeft wel een onverwachte andere vijand. Op meerdere momenten klinkt er een harde en storende ruis op de lijn: waarschijnlijk microfonie. Bijvoorbeeld bij het zo mooi en ingetogen gezongen Matilda, met de strijkers erbij. Styles grijpt naar zijn oortjes, maar zingt onverstoorbaar door als de professional die hij is.
Het verbreekt bij vlagen de betovering van het moment, maar we scharen het onder de kinderziekten van een nieuwe tour.
De concertreeks in de Arena werd groots aangekondigd en de shows in Amsterdam zijn de enige die Styles op het Europese vasteland doet. Tien Arena’s dacht het team achter de zanger daarom wel te kunnen vullen met Europese fans. Dat blijkt een iets te optimistische inschatting te zijn geweest. Voor veel shows zijn nog behoorlijk wat kaarten te koop, die voor veel minder dan de originele prijs over de digitale toonbank gaan. De allereerste show van Styles’ Together, Together-tour zit zaterdag in Amsterdam op het oog in elk geval vol.
Pop
★★★★☆
16/5, Johan Cruijff Arena, Amsterdam. Herh. t/m 5 juni.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant