Echte community is rommelig. Maar in een online wereld waarin we gewend zijn de beste versie van onszelf te etaleren, kan dat best confronterend zijn.
Ik was bij Cinetree voor een klus die uiteindelijk niet doorging, en we raakten aan de praat over hun nieuwe documentaire-in-wording, SAMEN, een film over het vinden van verbinding in een wereld die steeds eenzamer lijkt te worden. Ik vertelde de productieleider over onze schrijfgroep. Hoe die me vrienden heeft opgeleverd die ik anders nooit was tegengekomen. Werelden die elkaar nooit hadden gekruist, ware het niet voor één gedeelde obsessie: schrijven.
‘Polarisatie neemt toe, eenzaamheid groeit en het lijkt met steeds meer mensen niet goed te gaan’, zegt Hanna Verboom in de documentaire. ‘Maar zegt dat iets over de mensen of over onze samenleving?’
Een paar weken later werd ik gebeld met de vraag of ik aan de documentaire wilde meedoen.
Over de auteur
Luc Upson organiseert een schrijversgroep. Zijn debuutroman, Blessed Be the Billionaires, verschijnt in juni 2026.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
In 2022 lanceerde het Joint Research Centre de eerste EU-brede enquête over eenzaamheid. Daaruit bleek dat gemiddeld 13 procent van de Europeanen zich regelmatig eenzaam voelt, en zo’n 35 procent af en toe. Sociale media krijgen vaak de schuld van die groeiende eenzaamheid – en niet helemaal onterecht – maar dat is niet het hele verhaal.
In de huidige wereld, en vooral in het Westen, zijn we een beetje vergeten hoe je gemeenschappen vormt. Echte community is rommelig. En in een online wereld waarin we gewend zijn de beste versie van onszelf te etaleren, kan dat best confronterend zijn.
Vijftig jaar geleden ging bijna iedereen wel ergens heen: kerk, moskee, synagoge, tempel. Of mensen zaten bij een club. Voor velen was dat voetbal – maar net zo goed hockey, gymnastiek, scouting, of (zeker in het zuiden van Nederland) de carnavalsvereniging.
En als dat niks voor je was, had je altijd nog de vakbond, het buurthuis, of een lokaal poppodium. En zelfs als je echt overal een hekel aan had, dan was er in het grootste deel van Europa nog de dienstplicht. Met andere woorden: een echokamer zat er simpelweg niet in. Je maakte, of je wilde of niet, deel uit van een groter, rommeliger geheel.
Voor mij heeft dat rommelige geheel dus de vorm aangenomen van een kritische schrijfgroep. We komen elke twee weken samen, lezen elkaars werk en geven feedback. Ondertussen zijn velen van ons vrienden geworden en spreken we ook buiten de meetings af. Eén keer per jaar organiseren we een barbecue, en partners zijn welkom (opvallend genoeg zijn die meestal een stuk evenwichtiger dan hun schrijvende wederhelften).
Dat is het eigenlijk. Niks ingewikkelds. En toch heeft deze groep me vriendschappen opgeleverd met een dwarsdoorsnede van de samenleving die ik anders nooit had leren kennen.
Leden komen en gaan, de oudste tot nu toe is 77 en de jongste 22. Somaliërs, Oekraïners, Italianen, Ieren, Egyptenaren, Pakistani, Engelsen. Moslim, christen, atheïst. Homo, hetero. Rechts, links, en alles daartussenin. En het mooie is: het komt allemaal terug in het schrijven.
Inmiddels weet ik meer over de Amsterdamse gay hookup-scene en langeafstandswielrennen dan mij lief is, maar blootstelling aan andere ideeën maakt polarisatie een stuk lastiger – en gedeelde hobby’s doen hetzelfde voor eenzaamheid.
Ik ben nooit echt fan geweest van wielrenners, maar het is lastig om ze nog met dezelfde overtuiging te haten wanneer mijn vriend Luca steevast mijn favoriete chocola meeneemt naar de schrijfgroep.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant