In het land waarin ik woon, ben ik sinds een tijdje premier. Hoewel me dat altijd onwijs tof leek om te doen, en ik veel van mijn principes overboord heb gezet om het daadwerkelijk te worden, valt het me niet mee. Ik dacht een constructief kabinet te hebben samengesteld, waar iedereen zich bij kon aansluiten, maar het lijkt wel alsof iedereen tegen is. Zelfs de partij van wie ik de strengste asielwetten ooit heb overgenomen, weigert me te steunen. Ondertussen is de sfeer in het land er sinds mijn aantreden alleen maar slechter op geworden. Zo werd er onlangs een vuurwerkbom bij mijn partijkantoor naar binnen gegooid en eindigde een van de asielprotesten deze week in een brand bij een azc waarbij de brandweer door relschoppers werd tegengehouden. De vuurwerkbom bij ons partijkantoor heb ik direct snoeihard veroordeeld door het ‘een kansloze actie’ te noemen. Ook bij de azc-brand heb ik me niet ingehouden. Ik heb gezegd ‘hier niets van te begrijpen’ en dat het ‘ronduit schandalig’ is. Op sociale media heb ik er zelfs een – misschien iets te stevig – ‘Je zorgen mag je uitspreken, altijd. Maar geweld gebruiken mag nooit’ uitgegooid. Ik begrijp dat ik met deze harde taal de zaken misschien onnodig op scherp zet, maar ik heb geen idee wat ik nog meer kan doen om de regie te behouden. Ik baal enorm, ook omdat ik van de week op een tropisch eiland met een heftige allergische reactie enkele uren in het ziekenhuis ben opgenomen, omdat ik in de zee geprikt was.
Naam en adres bij de redactie bekend
Kom op, meneer Jetten, kom op. Niet zo streng voor uzelf. Het klinkt alsof u het al hartstikke goed doet. Zo zie ik dat ook u inmiddels het woord ‘relschoppers’ gebruikt zonder het polariserende ‘extreemrechts’ erbij te noemen. Ook moeten we tuig keihard blijven aanpakken. Of dat nou gaat over bh-loze vrouwen die een snelweg bezetten of gasten die de protesten van hardwerkende burgers met reële zorgen verstoren. Wat me niet behulpzaam lijkt is om nu te gaan zwartepieten of te wijzen naar een coalitiepartij die door jarenlang bewust kutbeleid deze kutsfeer heeft veroorzaakt, maar gelukkig doet u dat ook niet.
Dilan Y. (48), Amsterdam
Ook ik ben een poosje premier geweest in een land. En ook ik had het moeilijk. Wat bij mij altijd hielp, was een beetje stamelen en oenig voor me uit kijken. Ook in mijn tijd was er veel gedoe over asielzoekers. Daar heb ik helaas geen oplossing voor. Succes!
D. (Dick) Schoof (69), Zoetermeer
Het gaat in dit land tegenwoordig alleen nog maar over asielzoekers. Nederland kan deze tsunami niet aan. We hebben nu avond aan avond gelukszoekers als Gidi of Mona of Joost of Dilan of Caroline (of zelfs Henk Vermeer) op tv die zich voor de microfoon verdringen om hun zegje te doen over Ter Apel of Loosdrecht. Ondertussen is er bijna geen ruimte meer voor de oorspronkelijke bewoners die hun hele leven keihard hebben gewerkt om deze asieldiscussie te helpen opbouwen.
De heer G. W. (62), volledige naam bij de redactie bekend
Vervelend dat u in de zee geprikt bent. Ik hoorde erover op tv. Johan vroeg zich af of u door een beest was gestoken of dat u ‘een speeltje voor volwassen naar binnen had gedrukt’. Gijpie moest toen heel hard lachen en zei dat je over een kwallenbeet heen moet plassen als je gestoken bent en toen zei Johan dat u het waarschijnlijk helemaal niet erg zou vinden om ondergeplast te worden en toen moest iedereen weer heel hard lachen. Ik vind het een leuk programma. Het is een soort voetbalkantine, maar dan op tv.
Jos van Leur (70), Hardinxveld-Giessendam
Als hoofdredacteur van een krant van wakker Nederland kreeg ik deze week nogal wat kritiek omdat wij prominent aandacht schonken aan een nogal rabiate lezersbrief (‘Aanslag D66-kantoor niet goed te praten, maar niet verwonderlijk’) die geschreven blijkt door iemand die al dan niet bestaat. Maar als de Volkskrant een hele brievenrubriek bij elkaar verzint om de politieke zienswijze van de krant een extra zetje te geven, hoor je daar – afgezien van een handjevol verstokte enthousiastelingen – helemaal niemand over. Hypocriet.
K. Ullah (42), Amsterdam
Vorige week vroeg ik me in deze rubriek af hoe ik om moet gaan met de ontspoorde asielprotesten en ik vraag me dat deze week vrees ik nu al eigenlijk nog steeds af.
Naam en adres bij de redactie bekend
Source: Volkskrant