‘Ik ga nul luiers verschonen want ik ben baas in eigen balzak’, schreef opiniemaker Izz ad-Din Ruhulessin in een recente column. Volkskrant-lezers reageren.
Was het maar zo simpel als Izz ad-Din Ruhulessin voorstelt. Hij vergeet de indoctrinatie van duizenden jaren patriarchaat, waardoor we in de door Christien Brinkgreve beschreven ‘karrensporen’ zijn terechtgekomen.
Historisch gevormde reflexen zorgen ervoor dat van vrouwen verwacht wordt een groter aandeel in de huishoudelijke en opvoedkundige taken op zich te nemen. Religies leggen deze taken zelfs doelbewust op door hun archaïsche opvattingen over man-vrouwverhoudingen: in veel gevallen is helemaal geen sprake van keuzevrijheid.
Om dan de beslissing over de taakverdeling als een louter privéprobleem te benoemen is wel erg kortzichtig. Mark van Ostaijen haalde recent in de Volkskrant nog maar eens de statistieken erbij waarin blijkt dat vrouwen veel meer zijn gaan werken en mannen nauwelijks iets over hebben genomen van de huishoudelijke taken. Van Ostaijen rekende tegelijk af met de simplistische opvatting van Sander Schimmelpenninck dat de overbelasting van vrouwen zou komen door hun socialemediagebruik.
Kom op man, wat een belachelijke verklaring. Dient die soms als schaamlap voor het gedrag van tekortschietende mannen? Net zoals de zogenaamde keuzevrijheid van Izz ad-Din Ruhulessin?
Marike Lindhout, Amsterdam
Een betoog van Izz ad-Din Ruhulessin over verdeling van taken binnen koppels, zoals het verschonen van luiers bij baby’s. Daar kun je verschillend onder denken, maar met het dedain hoe hij over baby’s praat (‘schepsel’, ‘wezen’), denk ik: begin er niet aan Ruhulessin. Dat is zielig voor de baby.
Verder verbaas ik me over het gebruik van moeilijke termen en het vervolgens afzetten tegen intellectuelen (‘intellectuele zandbak’), alsof alleen intellectuelen een gelijke verdeling van huishoudelijke taken nastreven.
Erich Grothe, Veenendaal
Izz ad-Din Ruhulessin schrijft in een opiniebijdrage dat ‘dominees’ (lees: ‘vrouwelijke columnisten’) zich niet moeten bemoeien met wie in huis al dan niet de vaatdoek hanteert. Hij wil geen baby’s, zijn partner wel, dus zij verschoont luiers. Simpel.
Ik merk daarbij op dat er in de kolommen van deze krant ook gefulmineerd wordt tegen de ‘manosfeer’ die jongens en jongemannen tot een, laat ik zeggen, maatschappelijk inmiddels wat minder geaccepteerde verhouding tot vrouwen verleidt. Bij een groeiend aantal ‘tradwives’ die zich bij een onderdanige en verzorgende rol senang voelen, zijn er wellicht genoeg deksels die op deze potjes passen en kan de rest gewoon verder met de emancipatie.
Niek van Dijk, Mont Saint Jean (Frankrijk)
Izz ad-Din Ruhulessin moet nog veel leren. Over vrijheid en individuele keuzes. Als oude ervaren vrouw met een indrukwekkende body count (het aantal partners waarmee je seksuele gemeenschap hebt gehad, red.), kan ik hem verzekeren dat als een vrouw haar handen, mond en uiteindelijk onderlichaam om zijn harig of gladgeschoren balzak heeft gevlijd, hij helemaal niets meer in te brengen heeft. En enkel nog maar ‘ga door’ kan stamelen.
Dus tot zover de voorwaarden die hij denkt te kunnen stellen aan hoe, wanneer en aan wie hij zijn sperma ter beschikking stelt en de keuzevrijheid die hij denkt te hebben.
Het is een oud geheim dat door vele dominees, heilige mannen, boeken, religies, geweld en wetten is geprobeerd dit te doorbreken, maar uiteindelijk komt het toch neer op: ‘Niets meer te kiezen, als was in onze handen.’ Wij vrouwen bespreken dat gewoon in de openbare ruimte. Vaak met veel gelach, en houden dat dus steeds minder geheim.
Ik begrijp dat dat confronterend is voor mannen. De wereld verandert, vrouwen ook. En ja, ook die uit keurige culturele en religieuze universums waarin een god en/of culturele dogma’s de man willen opsluiten in een ‘grote stoere man’ die thuis niets doet, omdat thuis de wereld van de vrouw is en buiten de wereld van de man.
Ruhulessin heeft echt nog niet veel ervaring met de vrouw in al haar verschijningsvormen. En het trauma zal groot zijn als hij erachter komt dat de vrouwen in zijn volwassen leven hele andere verwachtingen hebben dan zijn moeder ooit had toen zij zijn luiers zacht en geduldig steeds weer verschoonde. Voor onze kinderen doen we alles wat nodig is. Dat is geen keuze, dat is liefde.
Dus als hij straks zijn zaad niet op de rotsen te pletter laat slaan, dan verschonen wij inderdaad de luiers wel. Maar dan niet gaan janken over dat vrouwen ‘de positie van mannen ondermijnen en ze vernederen’, als ze je vervolgens weer terugsturen naar je moeder. Dus gewoon de alimentatie betalen én zonder geweld toestaan dat een andere man, vaak met mooiere ballen, jouw kroost opvoedt. Want wij de lasten? Dan ook de lusten.
Daar ligt geen geloof aan ten grondslag. Geen wens om ongelijkheid te bestrijden of keuzevrijheid te hebben, maar wel een diep verlangen naar baas zijn en blijven in eigen kut, baarmoeder en leven. Wen er maar aan, en hou die ballen maar goed vast.
Siska de Rijke, Bussum
Ik mag hopen dat de column van Izz ad-Din Ruhulessin provocerend bedoeld is om het debat op te poken. Of misschien was hij gewoon kachel. Want als je neukt en willens en wetens een kind verwekt zonder daar verantwoordelijk voor te willen zijn, ben je wat je zo nonchalant gebruikt: een lul.
Hanne Bakker, Zeist
Opiniemaker Izz ad-Din Ruhulessin schrijft dat hij ‘baas in eigen balzak’ is. Waarom hij dat wil, moet u zelf maar lezen maar ‘baas in eigen balzak’ is een uitdrukking waar ik nog nooit van had gehoord of wist dat het überhaupt kon.
Weer wat geleerd van de Volkskrant, waarvoor hartelijk dank.
Len Koetsier, Groningen
Izz ad-Din Ruhulessin schrijft dat de taakverdeling in een relatie een privézaak is, en dat hij echt geen luiers gaat verschonen.
Natuurlijk hoeft niemand zich te verantwoorden voor wat die thuis afspreekt. Maar zijn redenering gaat voorbij aan een wezenlijk punt: voor veel vrouwen is de taakverdeling helemaal geen individuele keuze. Dat is een strijd die nog lang niet gestreden is, en die door de manosfeer extra onder druk staat.
Hij mag zijn sperma laten waar hij dat wil. Maar een vrouw die na de bevalling alleen de luiers moet verschonen, staat er anders voor. Zij heeft een lichaam dat net bevallen is, een arbeidsmarkt die haar minder betaalt, een kinderopvang die te duur of te vol is en een sociaal netwerk dat de zorg van haar verwacht. Dat zijn structuren, geen keuzes.
Vrouwen doen wereldwijd twee tot drie keer meer onbetaald zorgwerk dan mannen, en verdienen 10 tot 13 procent minder loon. Laten we eerlijk zijn over wie het recht op keuzevrijheid in de praktijk het ruimst kan uitoefenen.
Overigens, een luier verschonen is niet alleen een taak. Het is een van de vroegste momenten waarop een kind leert dat jij er als vader ook bent.
Claire Slingerland, Almere
Dank jullie voor de plaatsing van de column ‘Baas in eigen balzak’ van Izz ad-Din Ruhulessin. Ik heb mij de hele donderdag lopen verkneukelen om de te verwachten boze reacties van lezers.
Jan de Looff, Leiden
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant