is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Bondscoach Ronald Koeman wacht tot het allerlaatste moment met het bekendmaken van de selectie die Oranje komende zomer wereldkampioen moet maken. Aanvankelijk was 25 mei de Dag des Oordeels, maar die is nu twee dagen doorgeschoven, zodat Koeman in Zeist nog een paar jongens onder de loep kan nemen en kan spreken om te horen of ze wel echt gemotiveerd zijn, geen verborgen blessures hebben en niet van plan zijn de sfeer in de ploeg te verpesten.
De late selectie is tekenend voor de heikele situatie bij Oranje: we hebben te weinig goede spelers en van de goede spelers zijn er ook nog een paar geblesseerd en lopen andere op hun laatste benen. Koeman hoopt daarom op de doordeweeksewoensdagse ontdekking van een of twee supertalenten die hij tijdens het seizoen vreemd genoeg over het hoofd heeft gezien.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het kan dus gebeuren dat een speler die woensdagochtend nog nietsvermoedend een balletje lekker in de kruising jast ’s middags te horen krijgt dat hij zijn koffers moet pakken en alvast moet gaan visualiseren dat hij op 14 juni in Dallas een hattrick scoort tegen de Japanners.
Dat soort dingen gebeurt, soms. Het WK-podium kan bij spelers onbekende krachten ontketenen. Het besef dat de hele wereld naar je kijkt zorgt bij de een voor verlammingsverschijnselen, maar kan bij de ander de sleutel naar onvermoede genialiteit zijn.
Ik denk aan Emmanuel Emegha, de spits van Strasbourg die volgend seizoen bij Chelsea speelt. Of aan Crysencio Summerville, de linkerspits die dit seizoen vijf doelpunten maakte voor West Ham United. Dat kun je aan de magere kant vinden, maar volgens Koeman heeft Summerville niettemin ‘rendement in zijn spel’ en dat is wat je wilt.
Vergeleken met Frankrijk, dat deze week een gruwelijke lijst met aanvallers voor het WK presenteerde (Mbappé, Dembélé, Doue, Olise, Cherki, Barcola) is het met Emegha en Summerville voorlopig behelpen. Maar je ziet Weghorst en Depay ook nog niet triomfantelijk op het ereterras staan om uit handen van Donald Trump de wereldbeker in ontvangst te nemen.
Volgens Bart Verbruggen, de keeper van Oranje, kunnen we iedereen verslaan, maar kunnen we ook van iedereen verliezen. Dat lijkt me een uitgangspunt dat van realiteitszin getuigt, al spreekt er geen overdreven zelfvertrouwen uit.
Toch moet Koeman de opmerking van zijn doelman goed in de oren knopen. Hij moet risico’s gaan nemen, iets waar hij van nature niet van houdt. Koeman duwt nog liever Depay in een rolstoel het veld op dan te gaan experimenteren met een superfitte 20-jarige spits. Straks zitten we weer te luisteren naar de bizarre absurditeiten van Wout Weghorst in gesprek met Arman Avsaroglu.
Koeman moet zichzelf opnieuw uitvinden. Hij moet het doodsaaie imago van de voetbalprof die altijd op zeker gaat van zich afschudden en met zijn team op zoek gaan naar vrijheid.
Hij moet beseffen dat de kans dat Nederland wereldkampioen wordt zo goed als nihil is en dus andere strategieën toepassen: jongetjesplezier, de totale verrassing, de overrompeling door het onverwachte, de lach, de bevrijding van tactische stramienen en het geluksschot in de laatste minuut. Dan doemt opeens de mogelijkheid van een sensatie op.
De kans dat dat gebeurt is erg klein. Koeman gaat langs oude wegen proberen wereldkampioen te worden en juist daarom zijn we kansloos.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant