Wekelijks bezoekt Gidi Heesakkers een eetgelegenheid ergens in het land. Met een klant neemt ze het leven door, na haar vraag: hier opeten of meenemen? Vandaag: Jan van Heumen (73), ambachtelijke palingrokerij ’t Tonnetje in Wijk en Aalburg.
Gidi Heesakkers is chef van Volkskrant Magazine. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
Jan van Heumen (73) had een doel vandaag: paling halen bij ambachtelijke palingrokerij ’t Tonnetje. Eigenaar Arie Vink is op zichzelf een attractie, elke vrijdag en zaterdag aan de dijk bij Wijk en Aalburg.
Een pond gaat er in de fietstas mee terug naar Drunen. ‘Een deel breng ik naar mijn dochter, de rest eet ik zelf op. Ik heb vanmorgen aardbeien gehaald bij een boerderij in de buurt, voor in de yoghurt vanavond. En dan nog een sneetje brood met paling. Dat is mijn avondeten.’
Zijn fiets is pas drie weken oud. ‘Ik heb er al 300 kilometer op zitten. Van armoede ben ik overgestapt op elektrische ondersteuning.’ Wijst naar zijn borst. ‘Het hart. Ik kan niet meer zonder ondersteuning. Ik had het nog een jaar willen volhouden, tot mijn 75ste. Dat was de bedoeling. Voorheen had je in Drunen de fietsvierdaagse, 40 kilometer per dag. Bij de laatste editie was ik haast de enige op een gewone fiets.
‘Dit is het jammere aan ouder worden. Ik heb hobby’s zat gehad, maar de meeste heb ik moeten opgeven. Ik kon goed zwemmen, ik heb gedoken en ik deed van alles met elektronica, maar dat lukt niet meer met mijn trillende handen.
‘Je moet het gewoon accepteren. Eén ding maakt dat voor mij wel makkelijker: ik ben al 24 jaar ouder dan mijn vader is geworden. Hij is overleden aan het hart, dezelfde kwaal als ik nu heb. Eén kamer van mijn hart is niet helemaal open, daar zit een soort abces in. En dat is niet te repareren.’
Hij maakt zich er geen zorgen over. Resoluut: ‘Nee! Ik heb een goed leven, ik kan nog vooruit. Ik heb mijn AOW en een heel goed pensioen. Als ik hier zometeen wegrijd en een paar honderd meter verderop neerval, dan is het zo.
‘Ik heb vroeger veel gepiekerd hoor, dat mag je rustig weten. Maar nu niet meer. Ik heb een broer die maar net 60 is geworden, een andere broer heeft euthanasie gepleegd op zijn 58ste. Elke dag dat ik nog rondfiets, is meegenomen. Klaar uit.
‘Mijn vijf jaar jongere zus zei laatst: ‘Als de oorlog uitbreekt, gooi er dan maar een bom op bij mij.’ Als ik zo in het leven moet staan, jongedame, dan sta ik toch nergens? Als ik zó moet leven, dan heb ik geen leven meer.’
Hij observeert de Maas, de stralend blauwe lucht en Arie Vink die zijn rookkast volhangt. ‘Moet je toch eens kijken! Het is mooi weer, ik heb m’n broodje paling. Als je het niet erg vindt, fiets ik weer lekker een eindje verder.’
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant