Het is al meer dan twintig jaar geleden dat producer Rick Rubin met het idee kwam de carrière van Neil Diamond op eenzelfde manier vlot te trekken als hij eerder had gedaan met Johnny Cash en diens fraaie American Recordings. De albums 12 Songs (2005) en het succesvollere Home Before Dark (2008) lieten Diamond horen met zijn akoestische gitaar, zonder opsmuk.
Diamond had er destijds zin in, en nam meer op dan nodig. Die achtergelaten liedjes zijn nu, nu de muziek van Diamond dankzij de sympathieke film Song Sung Blue (2025) weer in de belangstelling staat, heel slim toch uitgebracht. De teksten waren nog niet allemaal af, maar de inmiddels 84-jarige Diamond hoefde er niet meer voor terug naar de studio. Rubin had precies de juiste mensen verzameld om de liedjes in te kleuren en een ‘la la la’-refreintje hier of daar geloofwaardig te laten klinken.
Want wat deze hooguit aardige liedjes extra glans geeft, zijn de klein gehouden en daardoor juist heel goed passende gitaar- (Mike Campbell, Smokey Hormel) en toetsenpartijen (Benmont Tench). Alsof ze destijds gewoon naast Diamond in de studio zaten, en er niet jaren later door Rubin bij zijn gehaald. Die gruizige gitaar van Campbell past precies goed bij de al wat rafeliger geworden stem van de bij de opnamen 67-jarige Diamond.
Neil Diamond
Wild at Heart
Pop
★★★☆☆
Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant