Zeven dilemma’s voor presentator en schrijver Twan Huys, die net als de Franse denker een boek schreef over wandelen. ‘De inspanning van het wandelen leidt tot een ongelooflijke luxe.’
is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
Vader of zoon?
‘Ik wilde nog eens met mijn vader een lange wandeling maken, maar dat is niet meer gelukt. Uiteindelijk ben ik met mijn zoon gegaan. Mijn boek gaat over en heet Het Droompad, de wandeling die begint in München en via de Dolomieten eindigt in Venetië.
‘Met de familie wandelden we altijd eens per jaar door Zuid-Limburg. ‘Jullie praten heel veel’, zei mijn vrouw daarover, ‘maar de gesprekken gaan niet heel diep.’
‘Ze had gelijk. Met zijn tweeën voer je natuurlijk ook een totaal ander gesprek dan met zijn tienen. Dus opperde ik om alleen met mijn vader op pad te gaan. Ik wilde hem bijvoorbeeld vragen hoe je dat doet, zo’n lang huwelijk. Zeventig jaar lang hebben mijn ouders nauwelijks een dag zonder elkaar geleefd.
‘Maar tegen mijn moeder zei mijn vader dat hij niet meer goed sliep vanwege mijn voorstel. ‘Dadelijk zit ik in een hotelkamer en kan ik de wc niet meer vinden.’ Hij was al begonnen met dementeren en zich heel bewust van het verlies van zijn decorum. Ik moest niet meer over dat wandelweekend beginnen, zei mijn moeder.
‘In diezelfde periode vertelde een vriend me over het Droompad, een wandeling van 555 kilometer en 22 duizend hoogtemeters. Ik wilde altijd nog eens een langeafstandswandeling maken en was meteen verkocht. Gelukkig wilde mijn zoon Jack mee, hij was toen 16.
‘Ik ben natuurlijk al lang televisiejournalist en zag in dat dit een mooi verhaal kon worden. Ik wilde het eerst filmen, waarbij we ook microfoons zouden dragen, maar dat was voor Jack absoluut taboe. Uiteindelijk vond hij het boek, dat niet alleen gaat over ons avontuur maar ook over de rouw om mijn vader en, uiteindelijk, ook mijn moeder, wel een goed idee.
‘Zo’n 80 procent van de tocht was extreem indrukwekkend en beeldschoon, maar soms was het ook echt spannend. In de Dolomieten zijn er plekken waar je om een groot rotsblok heen moet manoeuvreren via een smal richeltje. Als je dan misstapt, weet je niet of je het overleeft.
‘Ik hoop dat de reis life changing is geweest, dat die mijn onrust heeft bedwongen en dat de wijsheid van Jack is blijven plakken. ‘Met mensen van wie je houdt, kun je stil zijn’, zei hij.’
Limburger of New Yorker?
‘New Yorker. New York is een wereldstad waaraan ik veel te danken heb. Ik heb daar de rijkste periode van mijn leven doorgebracht. Ik ben er getrouwd met de leukste vrouw ter wereld. Ik heb er een zoon gekregen. Ik heb er een ongelooflijke werkdrift opgepikt. Je komt er pas echt achter wat je potentieel is in een omgeving waar iedereen in de ratrace zit – niet voor niets zit er ook het hoogste aantal psychiaters per vierkante meter.
‘Maar ik heb ook onderschat hoezeer Limburg in mij zit. De moedertaal is zo belangrijk. Als jij uit mijn dialecthoek was gekomen, hadden we denk ik een ander gesprek gehad. Ik heb het laatst uitgeprobeerd met Olaf Sleijpen, de niet meer zo nieuwe president van De Nederlandsche Bank. Hij komt uit een gehucht in de buurt van Schin op Geul. Na een kwartier zei ik tegen hem: ‘Kinns ze iets anders dan Limburgs dialect proate met dien familie of neet?’ Hij zei: ‘Nae, det zu hiél raar zin.’ ‘Schaams ze dich as se plat Kalles?’ ‘Nae, hielemoal neet’, zei hij. ‘Vreuger mesjiens waal, meh tegenwoordig doon ich dat niet mieë. Iech bin d’r trots op.’
‘‘Wat is d’r gebäörd dan?’, vroeg ik. ‘De weurs mie dichzelluf.’ In een dialoog van anderhalve minuut had ik de kern te pakken.’
Kijkcijferfetisjist of zenboeddhist?
‘Die laatste, zou ik willen zeggen, maar ik ben het eerste. Al ben ik daar wel langzamerhand van aan het afkicken. Ik vind ze niet meer zo belangrijk als toen ik Nova en Nieuwsuur presenteerde.
‘De focus op kijkcijfers leidt natuurlijk ook tot middelmaat. De publieke omroep zou zijn oren er niet zo naar moeten laten hangen.’
Vader of vriend?
‘Daar heb ik het deze week nog met Jack over gehad. In een podcast hoorde ik de Belgische televisiemaker Gert Verhulst zeggen dat zijn zoon ook zijn vriend is. ‘Zijn wij eigenlijk vrienden?’, vroeg ik Jack. ‘Nee’, zei hij, ‘want een zoon staat veel hoger in de hiërarchie.’
‘Ik dacht dat een vriendschap met je zoon als een extra medaille zou zijn. Hij zag het anders. Een sterke familieband is onverbrekelijk, zei hij, terwijl dat bij vriendschappen niet zo hoeft te zijn.
‘Ik heb wel het idee dat we tijdens de wandeling – die we uiteindelijk in twee jaar en drie etappes hebben gelopen – dichter bij elkaar zijn gekomen. Dat komt ook door wat er tijdens de tweede etappe gebeurde. Mijn vrouw belde ons rond half elf op. Ik denk dat jullie de reis moeten afbreken, zei ze, want de ambulancebroeder heeft tegen je moeder gezegd dat ze je vader nog een zoen moet geven, want dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn. Hij was gevallen.
‘Terwijl ik even later mijn verdriet stond te uiten bij de bar – de hoteleigenaar had schnaps voor me neergezet – had Jack al trein- en vliegtickets en een taxi geboekt. Tot dat moment had ik altijd alles voor ons geregeld.
‘De volgende ochtend zaten we in de trein van Innsbruck naar München. Ik heb een foto van hem gemaakt als hij voor zich uit zit te staren, weg van de wereld, nadenkend over het verlies van iemand die hem dierbaar is. Ik heb de indruk dat dat het moment is waarop hij volwassen werd.’
Dalai Lama of Willem Holleeder?
‘Om allerlei redenen was Willem Holleeder bij College Tour een spannender gesprek, helaas. Bij de Dalai Lama was ik te zeer onder de indruk van zijn entourage en geïntimideerd door zijn status. Hij gaf geen antwoord op vragen van studenten en ik zei daar pas veel te laat wat van. Ik zou hem graag nog eens willen interviewen, maar dan beter.
‘Bij College Tour nodigden we niet alleen maar Nobelprijswinnaars uit. We hebben de verguisde bankier Rijkman Groenink ook gehad. Toen we Willem Holleeder uitnodigden, was hij een vrij man. De bandjes waarop hij zijn zus Astrid bedreigt, waren nog niet naar buiten gekomen. Als dat wel zo was geweest, hadden we hem niet uitgenodigd.’
Werk of gezin?
‘Dat kan prima samen. Het gezin gaat natuurlijk voor alles, maar het gezin zal nooit leuk zijn als iemand niet mag doen waar diegene plezier uit haalt. En goed worden in iets waar je plezier uit haalt, komt niet op een koopje. Daar moet je hard voor werken. Gelukkig ben ik getrouwd met iemand die dat ook zo ervaart. Cheryl is de beste pilatesleraar van – nou ja, ik heb alleen vergelijkingsmateriaal in New York en Amsterdam.
‘Lange tijd heb ik me afgevraagd waarom mijn vader niet meer van zijn carrière heeft gemaakt. Iedere vorm van promotie heeft hij altijd afgewezen. Hij is altijd leraar gebleven. Nu denk ik: hij had hartstikke gelijk. Want daardoor heeft hij veel aandacht gehad voor zijn familie.
‘Maar ik vind mijn werk en alles eromheen nog steeds ontzettend mooi. We maken allemaal fouten, maar wij journalisten hebben de gelegenheid om anderen vragen te stellen waarvan we zelf kunnen leren. Vaak zijn interviews toch een gesprek met jezelf via iemand anders.
‘Ik vind het ook heerlijk om ’s ochtends urenlang kranten te lezen. Ik begin altijd met De Telegraaf, AD, de Volkskrant, NRC, FD en Trouw, af en toe. Dan komen de internationale kranten. De volgorde is nu Wall Street Journal, Financial Times, The Guardian, The New York Times. Het lukt me niet om van mijn nieuwsverslaving af te komen en ik wil het ook niet.’
Goethe of Rousseau?
‘Ze hebben allebei over wandelen geschreven, maar ik kies voor Rousseau. Sommige mensen zeggen: hij was in de war, hij deugt niet want hij gaf zijn kinderen weg aan weeshuizen, maar ik heb in hem een soortgenoot ontmoet – al ga ik me niet vergelijken met iemand van dat niveau. Hij is een briljante geest. Niet voor niets ligt hij in het Pantheon.
‘In Een ode aan het wandelen schrijft hij: ‘Als men alleen maar wil aankomen, kan men zich haasten in een postkoets, maar als men wil reizen, moet men te voet gaan.’ Verander je postkoets in auto of vliegtuig, dan is dat zo’n actueel citaat. Te voet smaakt het eten beter, zijn de vriendschappen die je opdoet intenser en zijn de uitzichten mooier. De inspanning van het wandelen leidt tot een ongelooflijke luxe.’
1964Geboren in Sevenum
1983-1986School voor Journalistiek in Tilburg
1987-1992Verslaggever Stad Radio Amsterdam
1992-1999Verslaggever Nova
1999-2007Correspondent Verenigde Staten voor Nova
2006Boek Ik ben een New Yorker
2007-2010Presentator Nova
2007-2018Presentator College Tour
2010-2018Presentator Nieuwsuur
2010Boek Over geluk
2016Boek De Clintons
2018-2019Presentator RTL Late Night
2019-nuPresentator Buitenhof
2020Boek Wandellust
2021-2023Presentator College Tour
2024-nuPresentator College Tour, de podcast
2026Boek Het Droompad
Twan Huys woont met zijn vrouw en hun twee kinderen in Amsterdam.
Twan Huys: Het Droompad. Prometheus; 240 bladzijden; € 24,99.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant