De voortdurende rellen in Loosdrecht tegen de vestiging van een noodopvang voor asielzoekers leiden tot een steeds grotere verdeeldheid in het dorp. ‘Ik had niet gedacht dat het zover zou komen.’
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over jeugdzorg en de toeslagenaffaire. Verslag vanuit Loosdrecht.
Je zult deze weken maar tegenover het gemeentehuis in Loosdrecht wonen. Een 24-jarige docent kijkt vanuit zijn appartement uit op het gebouw waar avond na avond hevige en regelmatig gewelddadige protesten zijn, omdat het nu dient als noodopvang voor asielzoekers. ‘Het lijkt soms wel oorlog’, zegt de twintiger.
Dinsdagavond zag hij de brand ontstaan vlak bij het gebouw waar dan al asielzoekers wonen, nadat relschoppers fakkels over de hekken hadden gegooid. Woensdagavond zag hij opnieuw rellen, ook al geldt er sinds die avond een noodverordening. ‘Ik probeer zo min mogelijk te kijken’, zegt de docent, die niet met zijn naam in de krant wil.
Toen de twintiger vorige maand op een vrijdag een bericht in de brievenbus kreeg dat er de woensdag erna tijdelijk asielzoekers in het deels leegstaande gemeentehuis zouden komen te wonen, voelde ook hij zich aanvankelijk overvallen. En ook hij vindt dat iedereen moet kunnen demonstreren. Maar niet op deze anti-democratische manier, zegt hij, terwijl hij zijn oortjes in doet, ter voorbereiding van zijn hardlooprondje.
Daar denkt een groepje van zo’n twintig personen heel anders over. Ze verzamelen zich al vroeg op donderdagmiddag voor het gemeentehuis. Het zijn voornamelijk mannen, een draagt een jack met Defend Loosdrecht erop, een ander heeft een rode pet op met de tekst Make America Great Again.
Met de ‘linkse’ Volkskrant willen ze niet praten. Een gemeentelijke handhaver vraagt hen vriendelijk of ze ergens anders willen gaan staan. Maar dat willen ze niet. ‘De noodverordening gaat pas om 18.00 uur in’, zegt de man met de rode pet.
Vanwege de voortdurende onrust vaardigde de burgemeester van Wijdemeren woensdagavond de noodverordening uit. Mensen mogen nu alleen in de buurt van het gemeentehuis komen wanneer ze ‘een aantoonbaar redelijk doel’ hebben om daar te zijn. Dat lijkt de protesten nog niet de kop in te drukken. Diezelfde avond moest de Mobiele Eenheid een waterkanon inzetten om tegen tienen een einde te maken aan het grimmige protest. Er werden vier personen aangehouden.
Het besluit tot een noodverordening viel na weken van onrust voor het gemeentehuis van de gemeente Wijdemeren, waar Loosdrecht onder valt. Inwoners en demonstranten van buiten de gemeente protesteerden avond na avond tegen de opvang van asielzoekers op deze locatie.
In een groter gebied van de gemeente geldt nu een samenscholingsverbod voor groepen van vier of meer personen. Een nog groter gebied is aangewezen als veiligheidsrisicogebied. Daar mag de politie mensen fouilleren en voertuigen controleren op de aanwezigheid van wapens.
In Loosdrecht zijn de rellen het hevigst, maar het verzet tegen de vestiging van noodopvang voor asielzoekers loopt in meer gemeenten uit op geweld. Daarom wil de Vereniging van Nederlandse Gemeenten snel met het kabinet spreken over welke aanvullende maatregelen mogelijk zijn om dit in te dammen.
De VNG ziet dat de demonstraties rond de opvanglocaties ‘niet meer uitsluitend gaan over asielopvang’. ‘Democratisch genomen besluiten worden steeds vaker ondermijnd door intimidatie, bedreiging, geweld en ontregeling.’
Op straat in Loosdrecht is te horen hoe het geweld het dorp steeds dieper lijkt te verdelen. De instelling van een noodverordening heeft hen alleen maar standvastiger gemaakt, zegt een aantal deelnemers aan de protesten.
‘Wij gaan door met protesteren tot wij winnen’, zegt een 43-jarige Loosdrechter. De bedrijfsleider van een supermarkt is bijna elke avond bij de protesten. ‘We worden weggezet als racist en extreem-rechts, terwijl mijn ouders van in de zeventig er ook gewoon staan.’
Volgens een 50-jarige Loosdrechter, die eveneens bijna elke avond voor het gemeentehuis is te vinden, is deze vorm van protest nodig omdat het ‘de enige manier is waarop de regering naar ons luistert’. ‘Het is hier in Loosdrecht heel Nederlands, en deze asielzoekers hebben hier niets te zoeken.’ Een andere groep bewoners keurt het geweld af, maar steunt het protest tegen de asielopvang.
Veel bewoners spreken ook zonder voorbehoud hun afschuw uit over de rellen. Een 70-jarige bewoner vertelt dat hij zijn rustige dorp niet meer herkent. ‘Voorheen was Loosdrecht alleen bekend om zijn plassen en de watersport’, zegt hij. ‘Nu durven mensen die tegen deze rellen zijn zich nauwelijks nog te laten horen.’
Daarbij jagen de rellen veel bewoners angst aan. ‘Ik voel me juist onveilig door de relschoppers die zeggen te protesteren tegen de opvang van asielzoekers vanwege de veiligheid van vrouwen en kinderen’, zeggen twee voetbalmoeders.
Ze komen hun kinderen ophalen van het sportveld vlak bij het gemeentehuis. ‘Ik vind het schokkend dat zij de brandweer tegenhielden toen die dinsdagavond het vuur probeerde te blussen’, zegt de ene. Haar vriendin vult aan: ‘Als je je zin niet krijgt, slaat het nergens op om te zeggen dat de democratie niet werkt. De gemeente voert gewoon de Spreidingswet uit.’
Een 38-jarige moeder, die met haar 3-jarige zoontje op een grasveld speelt, vertelt dat ze woensdagavond emotioneel werd toen de politie haar aanhield op weg naar huis. In het kader van de noodverordening moest ze aantonen dat ze uit Loosdrecht kwam. ‘Niemand zegt hoera als er een asielzoekerscentrum in de buurt komt, maar die mensen moeten ergens heen’, zegt ze. ‘Ik had niet gedacht dat het zover zou komen.’
De vrouw woont vlak bij het gemeentehuis. Bijna elke avond ziet ze tijdens de rellen mannen langs haar raam rennen. ‘Ze zijn in het zwart gekleed, ik ken ze niet, het geeft me een onveilig gevoel.’ Nu hoopt ze dat ze tot de stille meerderheid behoort die er zo over denkt. ‘Maar ik weet het ook niet meer zeker.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant