Kevin Warsh wordt officieel de opvolger van Jerome Powell als baas van de Amerikaanse centrale bank Fed. De Amerikaanse senaat heeft zijn benoeming goedgekeurd. Warsh treedt aan onder ‘zeer, zeer uitdagende omstandigheden’. Met deze drie uitdagingen krijgt hij snel te maken.
is verslaggever macro-economie bij de Volkskrant. Hij volgt de wereld van de aandelenbeurzen, de grootbanken en het monetaire beleid.
Het was woensdag, een dag met gemengde gevoelens voor Kevin Warsh. Aan de ene kant kwam voor de 56-jarige Amerikaan zijn grote droom uit: hij werd eindelijk de opvolger van Jerome Powell als president van de Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank.
In 2006 werd Warsh al bestuurslid bij de Fed, als jongste gouverneur ooit. De verwachting was toen al dat hij het voorzitterschap binnen afzienbare tijd zou overnemen. Toen dat uitbleef, verliet hij de centrale bank om vervolgens vanaf de zijlijn het beleid van zijn oud-collega’s luidkeels te bekritiseren.
Nu krijgt hij zijn droombaan alsnog, omdat president Trump in hem de geschiktste kandidaat zag om zijn grote wens te verwezenlijken: lagere rentes.
Na de taart en de champagne krijgt Warsh al snel te maken met die andere kant van de medaille: de realiteit. En die is ‘zeer, zeer uitdagend’, zegt James Knightley, internationaal hoofdeconoom van ING.
Dit zijn de drie ‘tricky’ uitdagingen waar Warsh de komende maanden mee te maken krijgt.
Waar eerder dit jaar alle seinen op groen stonden voor verdere renteverlagingen door de Fed, ziet de Amerikaanse economie er nu heel anders uit. Op z’n best is er sprake van ‘tegengestelde signalen’, zegt Knightley.
De inflatie is door de Iran-oorlog inmiddels weer de lucht ingeschoten. De cijfers van dinsdag lieten zien dat het leven 3,8 procent duurder is dan een jaar geleden. Vlak voor de oorlog stond de inflatie nog op 2,4 procent. Inmiddels zijn benzine, vliegtickets, boodschappen allemaal een stuk prijziger.
Het is inmiddels al ruim vijf jaar geleden dat de Amerikaanse inflatie onder de 2 procent lag, een van de doelstellingen van de Fed. (De andere is volledige werkgelegenheid.) Mogelijk gevolg van een lange periode van hoge inflatie is dat consumenten en bedrijven ook hoge inflatie verwachten. En dat alvast verwerken in de prijzen van hun producten en in hun looneisen. Waardoor de inflatieverwachting een self-fulfilling prophecy wordt.
Het klassieke recept tegen inflatie is een renteverhoging, niet verlaging, omdat een hogere rente de investeringen en uitgaven drukt.
Tegelijkertijd was er de afgelopen twee maanden goed nieuws van het banenfront: er kwamen meer banen bij dan verwacht. Toch is maar de vraag hoe standvastig die groei is, zegt Knightley. ‘Over de afgelopen achttien maanden kwamen er gemiddeld twintigduizend banen bij, dat is weinig. Zien we nu het begin van een nieuwe trend, of trappen werkgevers weer op de rem nu de onzekerheid over de situatie in het Midden-Oosten voortduurt en er nog geen zicht is op een oplossing?’
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
In de hoorzittingen in de Senaat die Warsh moest zien door te komen om benoemd te kunnen worden, kwamen deze vragen telkens terug. ‘Bent u een marionet van president Trump? En heeft u hem moeten beloven de rente te verlagen?’ Keer op keer antwoordde Warsh ontkennend.
Het waren geen onlogische vragen, want Trump heeft keer op keer duidelijk gemaakt wat hij van de centrale-bankpresident verwacht: lagere rentes. In Trumps ogen jagen lagere rentes de economie aan, gaan de beurzen nog verder omhoog, kan hij pronken met stevige groeicijfers.
‘Die politieke druk zal in aanloop naar de midtermverkiezingen van november alleen maar verder toenemen’, verwacht Knightley. Niet dat Warsh in zijn eentje het verschil kan maken, hij is een van de twaalf leden van het bestuur dat de kapitaalrente vaststelt. ‘Ze zullen heel nauwkeurig de data moeten bekijken en flexibiliteit moeten inbouwen. Zoveel controle over de economie heeft de Fed nou ook weer niet. Ze kan geen olie bijprinten.’
De verwachting is dan ook dat de rente van de Fed voorlopig gelijk blijft. Het is aan Warsh om Trump ervan te overtuigen dat dit het beste is voor de economie. ‘Zou de Fed nu de rente verlagen, dan zou dat weleens een tegengesteld effect kunnen hebben. Dat verlaagt de geloofwaardigheid van de Fed op de markten, waardoor de rente op tienjarige staatsobligaties oploopt en dus ook de rente op hypotheken en bedrijfsleningen.’
Alles over economie vindt u hier.
Ook binnen de burelen van de Fed is het lastig navigeren voor Warsh. Waar centrale bankiers het meestal op basis van rationele argumenten unaniem eens kunnen worden, was dat afgelopen april wel anders.
Drie van de twaalf regionale bankpresidenten, waaruit het bestuur van de Fed bestaat, lieten weten het niet eens te zijn met de verklaring dat een renteverlaging in het verschiet ligt. Eén andere vond de verklaring juist weer niet optimistisch genoeg. Sinds 1992 is de Fed niet zo verdeeld geweest.
Wat ook niet helpt: Warsh moet het vertrouwen winnen van de collega’s die hij de afgelopen jaren zo publiekelijk heeft aangevallen. En vertrekkend voorzitter Powell heeft besloten zijn zetel niet op te geven, zoals de afgelopen tachtig jaar gebruikelijk was, maar aan te blijven als gewoon bestuurslid.
Knightley, met een Brits gevoel voor understatement: ‘Dat alles voegt nog een extra laagje intrige toe.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant