In de opvolger van zijn succesvoorstelling Team Solo presenteert Merijn Scholten een collectie nieuwe absurde personages. Soms is hij ook zichzelf, en dat werkt.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Een avondje Merijn Scholten is als een flitsbezoek aan de twaalf Nederlandse provincies, plus nog wat uitstapjes over de grens. De cabaretier brengt ons in zijn nieuwe show Lemming naar het Zundert waar schilder Vincent van Gogh zijn Brabantse jeugd beleefde en naar het Winterswijk van een lifecoach (‘laaifkootsj’) wier leven veranderde na het lopen van de Spaanse wandelroute de Camino. Scholten schakelt vliegensvlug tussen personages en accentjes, altijd doorspekt met origineel en komisch taalgebruik.
Na zijn succes op Instagram, in het theater en op televisie met De week van Merijn had de 42-jarige Merijn Scholten makkelijk kunnen scoren door de praatgrage wethouder Ad Knoeff uit Markelo of volkszanger Sander de Kroon op het toneel te brengen. Dat doet hij niet. Lof voor de keuze om in de nieuwe show een collectie nieuwe personages te presenteren.
Wat betreft lichtontwerp, decor en (elektronische) muziek is Lemming in alles nog een stapje groter dan het ook al flitsende Team Solo, Scholtens eerste solovoorstelling uit 2022. Nadat hij als monnik een kaars op het toneel heeft neergezet, opent Scholten in Lemming met een hyperactief dansnummer, waarbij hij zelf muziek maakt. Daarna zegt hij dat hij even moet bijkomen. Het werkt goed dat hij niet enkel personages speelt, maar ook regelmatig als zichzelf het publiek toespreekt.
De show van ruim anderhalf uur is in de vloeiende regie van Peter van de Witte volgestopt met afwisselende sketches, liedjes en losse verhalen. Maar gelukkig neemt Scholten ook de tijd voor rustige, langere scènes waarin hij de hilariteit kan opbouwen. Zoals bij de volkse Amsterdammer die terugblikt op zijn turbulente tijd als violist bij de prestigieuze Wiener Philharmoniker.
Scholten heeft maatschappijkritiek, maar verpakt dit in onverwachte vormen. Goed luisteren dus, wanneer er een snoeihard hardcore-lied klinkt waarin filosoof Francis Fukuyama en zijn beroemde uitspraak over het einde van de geschiedenis wordt bekritiseerd.
In Lemming gaat het over kuddegedrag versus individualiteit. De mens is een groepsdier, maar raakte steeds geïsoleerder dankzij kapitalisme en de grote techbedrijven. De uitdrukking ‘als lemmingen naar de afgrond’ wordt direct ontkracht: deze groep knaagdieren liep niet uit zichzelf hun dood tegemoet, maar werd richting de afgrond gestuurd door gewiekste filmmakers.
Hetzelfde kun je beweren over de huidige maatschappij: met de kudde is niets mis, maar we hebben zulke slechte herders. Scholten wil laten zien dat het mooi kan zijn om tot de kudde te behoren en afhankelijk te zijn van elkaar. En niet te vergeten: hij wil de schoonheid tonen van het lanterfanten.
Het is knap hoe Merijn Scholten de problemen in de wereld erkent en van commentaar voorziet, maar dit behandelt in een heerlijk voortdenderende cabaretshow, die bovenal extreem vermakelijk is. Deze virtuoze komiek speelt in Lemming op de toppen van zijn kunnen.
Cabaret
★★★★★
Door Merijn Scholten. Tekst en muziek Merijn Scholten, regie en redactie Peter van de Witte.
13/5, theater De Kleine Komedie Amsterdam. Tournee t/m juni 2027.
Source: Volkskrant