Ultrakorte pony’s zijn dé haartrend bij vrouwen. Veel mannen hebben er een hekel aan.
De ene pony is de andere niet. Denk aan curtain bangs, zwoel en lang, zoals Brigitte Bardot ze droeg. Of aan de pony’s van Jane Birkin en Françoise Hardy, slordig nonchalant, tot over de wenkbrauw. Of aan die van Audrey Hepburn, kort en elegant. En dan is er nog de micropony, of micro bangs, door vrouwenbladen als Marie Claire en Allure uitgeroepen tot dé haartrend van 2026. Deze ultrakorte pony zou het gezicht benadrukken, is gedurfd, ‘edgy’, en hoort daarom bij de cool girl aesthetic. Soms strak en steil, zoals bij Lady Gaga en Zendaya, soms rafelig en ongelijk, zoals bij Miley Cyrus en Cara Delevingne, maar altijd extreem kort, het liefst slechts een paar centimeter onder de haargrens.
Niet alleen de lengte onderscheidt micro bangs van de meer klassieke pony. Een ander verschil is de mening die mannen erover hebben. Zij zouden minder gecharmeerd zijn van micro bangs. Mede daarom worden ze ook wel aangeduid als ‘feminist bangs’ of ‘man-hating bangs’. Een vriend (46) van me noemt ze „jongensachtig”. Een ander (41) zegt: „Je moet er het gezicht voor hebben, maar over het algemeen lijkt het op het haar van een LEGO-poppetje.” Op sociale media zijn de reacties vaak negatief. „Ook zonder je lelijke pony hoef ik je niet”, „geen man heeft je ooit gewild” en „ik ben blij dat je geen kinderen hebt”, reageren mannen onder de posts van vrouwen met micro bangs. Op datingapp Hinge kom ik een man tegen die in zijn profiel als antwoord op ‘my biggest fear’ heeft ingevuld: „Women with micro bangs”.
Het zal vrouwen worst wezen. Op TikTok en Instagram knippen ze hun pony gerust nog een stukje korter. Ze filmen zichzelf met schaar in de hand, begeleid door teksten als: „Ik ga nog korter omdat mannen nog steeds denken dat hun mening relevant is” of „omdat er de laatste tijd te veel mannen tegen me praten”. Een influencer vat het zo samen: „The shorter the bangs, the further men stay.”
Al in de 19de eeuw riepen ultrakorte pony’s sterke reacties op. Historicus Rosie Harte schrijft op haar Substack dat een Schotse krant uit 1840 micro bangs – toen zelfs ‘lunatic bangs’ genoemd – uitriep tot „een van de allerlelijkste trends”. „Het geeft elke vrouw een brutale, onbeschaamde, harde uitstraling”, citeert Harte de krant. Het ging zover dat in de late 19de eeuw veel vacatures voor huishoudelijke hulpen expliciet vermeldden dat vrouwen met pony’s niet hoefden te reageren. Ook haalt Harte The Daily Gazette aan, die in 1878 schreef over een mannelijke werkgever die zo woedend werd over de ‘idiote pony’ van zijn werkneemster, dat hij die er eigenhandig afknipte.
Haarstylist Jodie Stains uit Amerongen (31) geniet ervan dat haar micro bangs mensen, „vooral mannen”, kunnen afschrikken. Ze draagt ze al tien jaar met trots. „Micro bangs zijn vooral populair in de queer community, waar ik mezelf ook toe reken. Het liefst gecombineerd met geblondeerde wenkbrauwen en veel piercings in het gezicht.” Stains nam de pony niet alleen voor de lol. „Tien jaar geleden woonde ik in het centrum van Rotterdam en kon ik ’s nachts niet alleen over straat zonder lastig te worden gevallen. Daar had ik genoeg van. Ik begon mijn uiterlijk te veranderen. Ik nam tatoeages, piercings en knipte mijn pony steeds korter. Het werd een soort sport voor mezelf om agressie uit te stralen.” Maar, benadrukt ze, ze draagt haar micro bangs niet alleen om zich te beschermen tegen de blikken van mannen, maar vooral voor zichzelf. „Het hoort bij mij. Bovendien staat het me prachtig.” En niet élke man is tegen micropony’s. Schrijver Ruben Jacobs (42), die reageerde op een oproep van mij: „Het heeft iets strengs en rebels, dat schrikt sommige mannen af. Mij niet. Ik vind het juist sexy.”