Het vierdaagse staatsbezoek van de Britse koning Charles aan de Verenigde Staten is een succes geworden. De koning was in topvorm, Donald Trump genoot en de Schotse whiskyindustrie kreeg een bonus.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant.
Charles en Camilla waren nog niet vertrokken, of de gastheer kwam met een toegift. President Trump maakte bekend dat de tarieven op Schotse whisky worden opgeheven. ‘Ter ere van de koning en koningin, die zojuist het Witte Huis hebben verlaten en binnenkort terugkeren naar hun prachtige land’, zo luidde het, ‘zal ik de invoerrechten op whisky opheffen.’ Het was ook goed nieuws voor Kentucky, de staat waar houten whiskyvaten worden gemaakt.
De presidentiële geste, die de Britse schatkist ruim vier miljoen euro per dag oplevert, komt na een veelbesproken bezoek. Het was de eerste grote test voor Charles. Hij slaagde erin om 250 jaar na de Amerikaanse onafhankelijkheid de nadruk te leggen op de historische band tussen beide landen. Op bezoek bij een president die niet bekendstaat om zijn tact, gaf de 77-jarige monarch een lesje diplomatie, met name met zijn toespraken in het Congres en in het Witte Huis.
Tijdens zijn bezoek ontsnapte Charles aan de schaduw van zijn moeder. Hij had het imago van een piekerende, wat melancholische man, maar nu maakte de wereld kennis met een geestige en erudiete koning. The Guardian was enthousiast. ‘Gedurende 72 uur verbeterde het klimaat merkbaar’, schreef de krant, ‘dankzij een koning met een verrassend trefzekere handigheid.’
Vooral bij het staatsdiner was hij in topvorm. ‘U zei onlangs, meneer de president, dat als de Verenigde Staten er niet waren geweest, de Europese landen Duits zouden spreken. Durf ik dan te zeggen dat, als wij er niet waren geweest, u Frans zou spreken?’ – een verwijzing naar de 18de eeuwse strijd tussen de Britten en de Fransen om Amerika. Vanuit Parijs twitterde de Franse president Emmanuel Macron: ‘Dat zou chic zijn geweest’.
De koning deelde plaagstoten uit aan Trump. Zo wees hij op de veelbesproken aanleg van een balzaal in Het Witte Huis. Hij zei dat hij het niet kon laten om wat kanttekeningen te plaatsen bij deze ‘aanpassingen’ van de oostvleugel. ‘Het spijt me te moeten zeggen dat wij Britten natuurlijk zelf in 1814 ook een poging hebben gedaan tot het herontwikkelen van het Witte Huis.’ In dat jaar staken Britse troepen het Witte Huis in brand.
Hij schonk de president de bel van de Britse onderzeeër HMS Trump (geen familieconnectie), die een belangrijke rol heeft gespeeld in de Tweede Wereldoorlog. Hij voegde eraan toe dat hij de Britten altijd kan bellen. Trump was verguld met de goudkleurige bel die een plek kreeg naast de buste van Churchill in de Oval Office. Maar tussen de grappen door wees Charles de president in subtiele bewoordingen op het belang van de Navo en de noodzaak om Oekraïne te steunen. En hij memoreerde de smeltende ijskappen.
Het staatsdiner, zo merkte Charles op, was een hele vooruitgang ten opzichte van de Boston Tea Party, een referentie aan een cruciaal protest in 1773 van Amerikaanse kolonisten tegen de Britse overheid. Met een knipoog naar de lievelingsdrank van de gastheer hief Charles het glas op ‘thee, wijn, Schotse whisky, bourbon of zelfs cola’. Of de plaagstoot bij hem aankwam of niet, Trump vond het allemaal prachtig en prees de ‘grootste koning’.
In The Daily Telegraph wees schrijver Christopher Wilson op een foto van Melania, lachend om een grap van Charles. Dat het gezicht van de First Lady smolt als een ijskap typeerde volgens hem het succes van het staatsbezoek. ‘Charles heeft de wonden die door recente gebeurtenissen zijn ontstaan voorzichtig maar vastberaden geheeld. Of en wanneer Trump het verband er weer af zal halen, kunnen we alleen maar afwachten.’
In de VS zorgde het vertrek van de royals al snel voor een gevoel van weemoed. ‘Charles’ manieren, verfijning en diplomatieke aanpak’, mijmerde Pulitzer Prijs-winnaar Kathleen Parker in The Washington Post, ‘vormden zo’n welkome tegenstelling tot de ruwe toon van de Amerikaanse politiek, dat je zou willen dat hij nog wat langer was gebleven.’ Waar George III de geschiedenis inging als de koning die Amerika in 1776 verloor, wist zijn verre nazaat het verloren land te heroveren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant