Wie in Flevoland chic uit eten wil, gaat naar Bakboord in Almere-Haven, lieten lezers aan Hiske weten. Dat bleek een uitstekende tip.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
restaurantbakboord.nl
Cijfer: 8
Dagelijks geopend voor lunch, borrel en diner. Voorgerechten rond € 19, hoofd rond € 31 na rond € 15. Ook chefsmenu van drie (€ 60 ) t/m zes gangen (€ 95).
De brievenbus kleppert van de fijne tips voor restaurants in Lelystad, Almere, Dronten en op Urk. Uitstekend nieuws, mensen. Want de provincie Flevoland mag in 2026 officieel veertig jaar bestaan; ik bekende onlangs, na het bezoeken van restaurant Laymous in Lelystad, dat ik er zelden voor een recensie ben geweest. En áls ik er al was, schreef ik, dan was de ervaring belabberd – al realiseerde ik me te laat dat ik ooit wel degelijk een leuke (zij het kleverige) middag beleefde bij Hans en Grietje in Zeewolde. Maar pannenkoekenhuizen en afschuwelijke ketenrestaurants heb je overal, de jongste provincie zou toch wel meer te bieden hebben? Een beetje – fluisteren we dan in ons beste bekakte freule-accent – op niveau?
Eén naam kwam in veruit de meeste tips terug. Hebben ze iets te vieren, las ik, dan gaan de Almeerders naar Bakboord, in de haven. ‘Al járen!’, kwam daar dan vaak enigszins beschuldigend achteraan, want het betreft hier geen nieuwe ontdekking ofzo, mevrouw de recensent. Bakboord bestaat al sinds het jaar 2000 en staat al bijna even lang bekend als het beste restaurant van Flevoland – het had ook lange tijd een Bib Gourmand van Michelin. ‘Best wel raar dus eigenlijk, dat de Volkskrant er nog nooit is geweest.’ Helemaal juist.
Op het havenhoofd, gezien van de wallenkant uiteraard links, ligt Bakboord mooi uit te kijken over het Gooimeer en de haven, waar masten tinkelen en scheepjes af en aan tuffen. Het is een flinke zaak die de hele dag open is en daarnaast vergader- en feestruimtes in de aanbieding heeft. Vanaf het grote terras kijk je helemaal tot aan Valkeveen over het water, wat een goed idee is als de inrichting niet je smaak is.
Een beetje belegen makelaarschic vinden we die, met wufte boeketten, bruinleren gecapitonneerde stoelen en semi-kunstzinnige hoogglans fotoprints van schaars geklede, moeilijk kijkende en in allerhande landschappen en onhandige posities gepositioneerde modellen. De ontvangst is evenwel warm, en we krijgen direct een lekker krokante aardappelknabbel met een romig dipje van pepers en prei.
Er is een uitgebreide avondkaart en daarnaast wordt een verrassingsmenu van de chef aangeraden. Maandag en dinsdag, zien we op de website, kun je zeetong of tournedos komen eten met korting (respectievelijk voor € 35 en € 27) – een aardige manier om je zaak op rustige dagen toch vol te krijgen. Deze donderdag zijn vrij veel tafels bezet met, zo te zien, zakenmannen en -vrouwen. Maar naast ons zit ook een jong stel dat de hele avond elkaars hand vasthoudt, zelfs tijdens het eten.
De bediening is in handen van een jonge en een wat oudere dame, allebei zeer vriendelijk en attent. Een knapperig bakje met wortel en de Japanse citrus-sojasaus ponzu (we proeven ook wat Franse kerrie) wordt bij wijze van amuse geserveerd onder een glazen stolp, die volgeblazen is met rook. Het blijkt geen gimmick; de rook geeft het hapje een plezierig randje schroei.
De wijnkaart is compact en weinig geïnspireerd, met ook wat keuze per glas. Als ik de wat oudere dame advies vraag over het verschil tussen een specifieke Duitse en een Oostenrijkse spätburgunder, krijg ik een vrij lange uitleg over druiven in het Duitstalige gebied. Ze legt uit dat de betreffende Oostenrijkse wijn (Cuvée Bertrand van Schloss Gobelsburg, € 59) evenwel helemaal geen pinot noir is, hoewel dat wel op de kaart staat.
‘Het is een heel typische zweigelt,’ zegt ze, de kruising van de blaufränkisch en sankt laurentdruif die vrijwel alleen in Oostenrijk voorkomt, ‘met maar iets van 10 procent pinot noir.’ Dat lijkt ons sterk als we de kleur van de wijn zien, en het blijkt inderdaad precies andersom te zijn. Evenwel prima, en ze stelt uit eigen beweging voor de lichtrode wijn een beetje koel te zetten voor ons.
De voorgerechten blijken, net als de hapjes vooraf, zeer zorgvuldig in elkaar gezet. Een courgettebloem (€ 18) is gevuld met geslaagde, frisse crème van tofu, met ernaast de perfect malse, duimgrote courgette die aan de bloem vastzat. Er zit ook ingelegde ui bij, bij een fris schuim met yuzu, Oost-Indische kers en krokante boekweit. Eromheen liggen edamame (groene sojabonen uit de diepvries), wat ik dan weer een beetje jammer vind bij zo’n lenteachtig bord: er zijn immers ook al prachtige verse tuinbonen.
De varkenswang van de barbecue (€ 21) ziet er ook kunstig uit en is fijntjes gecombineerd met een rokerige vis-beurre blanc, pikante kimchi, sprot en cashew. De wang is stevig gepekeld en heeft die typische Big Green Egg-barbecue rooksmaak die we een aantal jaar geleden aan de lopende band tegenkwamen, maar nu al een tijdje minder vaak. Erg lekker wel.
Als vegetarisch hoofdgerecht kiezen we de pruikzwam (€ 28), een kweekpaddenstoel die in onbewerkte vorm, de naam zegt het al, sprekend lijkt op het haarstuk van Andy Warhol. Zo te zien is hij hier onder druk gemarineerd en gegaard in de Koreaanse gefermenteerde peperpasta gochujang: hij heeft daarbij een extreem vlezige textuur en smaak gekregen. Er ligt jus van kimchi bij, wat frisse bloemkool en de in soja ingelegde, quinoa-achtige zaadjes van een zomercipres die in Japan tonburi en hier landkaviaar worden genoemd.
Ook heeft de chef er twee onaangekondigde, maar heerlijke witte asperges bij gelegd – dat zijn van die toevoegingen waaraan je ziet dat iemand echt met lol en smaak staat te koken. Ik vind het een goed bedacht en compleet vegetarisch hoofdgerecht, met als enige toevoeging dat de pruikzwam wel zó zorgvuldig is doodgeknuffeld dat we de paddenstoelensmaak een beetje missen.
Roodbaars (€ 29) is ons dan beloofd, met langoustine en gerookte entrecote. Onder de vis ligt ook nog een lekker aangemaakt mengseltje van dopjes courgette en langoustine, er zit een fijn, rokerig botersausje bij en basilicummayonaise. De vis is erg lekker, maar plaatst ons wel voor een raadsel: de moot is zo dik en de lamellen vallen zo wijd en glanzend uit elkaar dat we ons serieus afvragen of het hier geen kabeljauw of misschien de vettere zandvis betreft – roodbaars heeft doorgaans ook een iets minder parelwitte kleur. Misschien hebben we het mis en is het gewoon een enorme joekel geweest; de serveerster bezweert in elk geval desgevraagd dat het écht roodbaars is. Visfluisteraars mogen zich melden voor de foto’s.
Extra vermelding verdienen de bijgerechten, die bijzonder verrukkelijk zijn. De crispy aardappel (€ 7) is inderdaad megakrokant en bestrooid met Parmezaanse kaas, de dillesaus ernaast echoot McDonald’s-fritessaus op de best mogelijke manier. Ook de prachtig beetgare en rokerige groene asperges van de bbq (€ 14) met miso en krokant gepofte amarant of gierst erop, zijn precies goed.
Het wentelteefje (€ 15) blijkt een kaasdessert: een soort dubbelgebakken briochebolletje met de lekkere, ietsjes medicinale smaak van moerasspirea, erop een dikke plak van de roodflorakaas livarot, een plak pata negra, en een plakje lardo. Het is een waar cholesterolfestijn op zes vierkante centimeter, maar onweerstaanbaar lekker. Het rodebietendessert (€ 17) dat uit drie schilderijtjes van bordjes bestaat met onder andere een roos van biet, yoghurtparfait uit de stikstof, suikerspin met glitter en iets taaie, een soort door rozensuiker gehaalde oliebolletjes is een lust voor het oog, maar de tong wil ook wat: ik vind de smaken aan de vlakke kant.
Toch, al met al: een fijne, chique zaak. Almere weet wat lekker is.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant