Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een van de nachtmerries komt tot leven, op klaarlichte dag. De enige vrije parkeerplaats is recht voor een terras vol jonge, knappe mensen. En ik moet fileparkeren. Nu kan ik ongelooflijk goed fileparkeren, behalve als ik publiek heb. Wat dat betreft, kan ik even goed fileparkeren als plassen. Nu kan ik kiezen: doorrijden en een andere plek zoeken – wat een lafaard zou doen – of het beest in de ogen kijken en het er gewoon op wagen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ergens in deze auto zit een functie verborgen waarmee je automatisch kunt inparkeren. Eigenlijk geloof ik dat niet, omdat deze auto verder helemaal niets zelf kan. Het is misschien, nu we hem anderhalf jaar hebben, weleens tijd om toe te geven hoe erg ik deze auto ben gaan haten.
Natuurlijk is een hybride Toyota Corolla stationwagen uit 2022 een vooruitgang ten opzichte van onze vorige auto, een Renault Laguna uit 2008, alias De Bedlegerige Tank. Hij verbruikt aanzienlijk minder brandstof, is sneller, elektrischer en gaat veel minder vaak kapot. Verder is het een verschrikkelijke auto.
Hij is te laag, te breed en te lang. Dat betekent dat op het moment dat er een auto voor me rijdt die hoger is dan die van mij, ik niets meer zie. Dit gebeurt regelmatig, omdat alle auto’s hoger zijn dan deze. Ook heeft hij een iets bredere achterkant dan voorkant. Dit maakt bochten, bijvoorbeeld om een betonnen pilaar in een parkeergarage, wat verraderlijk. En omdat hij een vrij lange neus heeft, is het moeilijk inschatten wanneer je ergens tegenaan gaat botsen.
Dit was allemaal niet erg geweest als hij parkeersensoren had gehad. Die heeft hij niet. Uiteraard is dat mijn eigen schuld: ik had beter moeten opletten toen we hem kochten. Maar ik was verblind door gretigheid en verkeerde in de veronderstelling dat als je een bijna nieuwe hybride Toyota uit 2022 koopt, daar standaard wel parkeersensoren op zitten. Quod fucking non. Wel zit er een achteruitrijcamera op, maar die zorgt eigenlijk alleen maar voor meer verwarring. En voordat de wijsneuzen komen wijsneuzen: we kunnen hem niet verkopen, want we hebben hem op afbetaling gekocht.
Dus nog zeker tien jaar zal ik met het zweet op mijn voorhoofd moeten fileparkeren. Dat is het lot en dat lot zal ik dragen – nederig, maar vloekend. Met een ruk zet ik in de auto in zijn achteruit, stuur naar links, naar rechts, probeer in de wirwar van alle lijntjes op de achteruitrijcamera in te schatten hoe dicht ik tegen de auto achter me aan zit en draai het stuur weer recht. P. Het resultaat: ik sta een halve meter van de stoep af. En hier moet iedereen het maar mee doen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant