Het is een begin, maar ook nog wat te vrijblijvend, de alternatieve klimaattop in Colombia. Het valt te hopen dat meer landen zich bij de volgende gelegenheid aansluiten.
is chef van de wetenschapsredactie van de Volkskrant.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Een feestje voor gelijkgestemden. Zo valt de sfeer samen te vatten van de alternatieve klimaattop deze week in Colombia, met Nederland als mede-organisator.
Onder meer China en de Verenigde Staten schitterden door afwezigheid. Maar ruim vijftig landen gingen wél op de uitnodiging in, van Duitsland tot Nigeria, en van Groot-Brittannië tot de door zeespiegelstijging geplaagde eilandstaat Tuvalu.
De gemeenschappelijke deler van dit bonte gezelschap: ze willen allemaal af van fossiele brandstoffen.
Dat leek de rest van de wereld ook even te willen, op de officiële klimaattop van de Verenigde Naties in 2023, met de afgehamerde afspraak ‘een transitie in te gaan weg van fossiele brandstoffen’. Maar op de jaarlijkse officiële toppen daarna verdween de urgentie. Er kwamen geen plannen hoe snel landen olie, gas en steenkool in de grond zouden laten zitten. Sterker: de belofte überhaupt een keer te stoppen met fossiele brandstoffen keerde niet terug in de slotverklaringen, na druk van olieproducerende landen.
Dan maar een ‘coalitie van welwillenden’, besloten Colombia en Nederland. De kracht daarvan is dat er eindelijk een flink congrescentrum vol zat met vertegenwoordigers van landen en organisaties die een eensgezind geluid lieten horen. Dat geluid: fantastisch die opmars van duurzame energie, maar we moeten óók af van fossiele brandstoffen. Het wereldwijde verbruik van olie, gas en steenkool blijft maar stijgen namelijk, ook ruim dertig jaar na de eerste VN-klimaattop. En dat terwijl de gevolgen van de opwarming van de aarde zich steeds nadrukkelijker laten voelen.
Deze week nog verscheen een alarmerend rapport van de Europese klimaatdienst Copernicus, over rap smeltende gletsjers, rivieren die droogvallen en hittestress die tot in Scandinavië voelbaar is.
De samenkomende landen en organisaties in Colombia zeggen vooral ‘van elkaar te willen leren’, bijvoorbeeld over uitdagingen op het stroomnet bij het slim verwerken van vraag en aanbod in een wereld met steeds meer zonnepanelen en elektrische auto’s.
Van elkaar leren is nuttig, maar heeft ook iets vrijblijvends. Terwijl de belangrijkste les van dertig jaar klimaattoppen is: met vrijblijvendheid komen we er niet. De afgesproken maximaal 1,5 graad opwarming van het beroemde klimaatakkoord van Parijs is allang uit zicht. Dat is geen reden tot fatalisme, elke tiende graad die de planeet minder opwarmt is winst, met minder risico op extreem weer en een minder snel stijgende zeespiegel.
De Europese klimaatcommissaris Wopke Hoekstra kaartte in Colombia bovendien het geopolitieke belang aan om snel het fossiele infuus dicht te draaien, verwijzend naar de oorlog in Iran. ‘Europa verliest dagelijks een half miljard euro door de oorlog’, zei hij tegen de zaal. ‘Twee dagen conferentie in Colombia, een miljard euro.’
De managementwijsheid ‘never waste a good crisis’ is niet aan grenzen gebonden. Het valt dan ook te hopen dat alleen al om die financiële argumenten om te verduurzamen meer landen zich aansluiten bij de coalitie van welwillenden bij de alternatieve klimaattoppen, waarvan de volgende al staat ingepland. En dat deze landen samen ook harde afspraken maken waar het klimaat echt iets aan heeft.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant