Het protest van vrouwen tegen het azc in Loosdrecht is een voorbeeld van feminisme als dekmantel voor haatzaaierij, schreef Anne Buunk in haar opiniestuk. Volkskrant-lezers reageren.
Zeshonderd vrouwen liepen zaterdag door Loosdrecht om hun zorgen over hun veiligheid en die van hun dochters te uiten. ‘Haatzaaierij’, volgens Buunk. Niet omdat deze vrouwen iets gewelddadigs deden, iets sloopten of iemand bedreigden, maar omdat ze de ‘verkeerde’ zorgen hadden. Zorgen die volgens haar zijn ingefluisterd door ‘extreemrechts’ en gevoed door ‘misinformatie’.
Dat is best een stevige beschuldiging voor een stel ongeruste vrouwen die gewoon de straat op gingen om hun zorgen te uiten door middel van het uitoefenen van hun demonstratierecht.
Buunk haalt het WODC-rapport over incidenten in asielzoekerscentra aan, maar ze past daarbij een trucje toe dat statistici kennen en leken makkelijk missen: ze stelt dat het verhoogde percentage verdachten onder azc-bewoners grotendeels verdwijnt als je corrigeert voor leeftijd en geslacht.
Cute, maar een buurt ervaart niet minder overlast omdat de oorzaak demografisch verklaarbaar is. De statistiek lost het gevoel van onveiligheid niet op, en het feitelijke probleem al helemaal niet.
De kern zit in wat statistici ‘demografische correctie’ noemen, en hoe je die wel of niet mag toepassen. Buunk stelt: azc-bewoners worden vaker verdacht van misdrijven, maar als je corrigeert voor leeftijd en geslacht verdwijnt dat verschil grotendeels.
Conclusie: geen probleem. Maar hierin zit een cirkelredenering. Azc’s herbergen overwegend jonge mannen. Dat is de demografische realiteit van die locaties. Als je daar statistisch voor corrigeert, vraag je in feite: ‘Stel dat azc-bewoners niet overwegend jonge mannen waren, was er dan nog een verschil?’ Het antwoord is dan inderdaad: nauwelijks. Maar die hypothetische situatie bestaat niet. Het azc is wél gevuld met overwegend jonge mannen. De correctie maakt de werkelijke situatie onzichtbaar door hem weg te rekenen.
Het meest irritante aan het stuk is wel weer het toontje. De demonstrerende vrouwtjes hadden tenslotte ook brieven kunnen schrijven, vindt Buunk. Vragen kunnen stellen. In gesprek kunnen gaan. Maar, stelt Buunk, zij kozen voor ‘haat’. De enige toegestane reactie is blijkbaar de reactie die Buunk zelf goedkeurt.
Buunk claimt dat ware feministen strijden voor veiligheid voor iedereen, ongeacht afkomst. Maar vrouwen die zich zorgen maken over hun eigen veiligheid zijn ook feministen. Of ze mógen dat in ieder geval zijn zonder dat een neuropsycholoog in de krant uitlegt dat ze eigenlijk aan haatzaaierij doen.
Vivienne Groenewoud, journalist, Zeist
Wat een walgelijke framing van Anne Buunk in het opiniestuk ‘De 600 vrouwen in Loosdrecht kozen voor haat’. De manifesterende vrouwen maakten een correcte inschatting van een reële bedreiging die het onverantwoorde en ondoordachte droppen van een grote groep jonge testosteronbommen in een kleine gemeenschap met zich meebrengt. Het onveiligheidsgevoel is reëel en terecht. Dit wegzetten als ‘haat’ is een ongelooflijk verraad aan het recht van vrouwen om hun eigen leefomgeving en die van hun dochters veilig te houden.
Vrouwen een schuldgevoel willen aanpraten, tegen hun eigen belangen in, omdat anderen, en meer bepaald mannen, voorrang moeten krijgen in het medeleven is de antithese van feminisme en van zelfbeschikkingsrecht voor vrouwen. Deze cynische manipulatie van de empathie van vrouwen moet eindelijk eens stoppen.
Sarah Vanderwey, Waregem (België)
De mening van Anne Buunk dat de 600 vrouwen in Loosdrecht niet uit zorg voor veiligheid, maar vooral om verdeeldheid te zaaien, demonstreerden vind ik veel te zwart-wit. Het is nauwelijks voorstelbaar dat verdeeldheid hun werkelijke drijfveer is. Daarmee worden hun intenties ingevuld, en wordt een dialoog moeilijk en vooringenomen.
Dat betekent niet dat alle zorgen automatisch terecht zijn of dat feiten er niet toe doen. Juist bij een zeer gevoelig onderwerp als de komst van een azc is zorgvuldigheid belangrijk. Maar wanneer bezorgdheid vrijwel direct wordt geframed als haat, wordt de ruimte voor een echt gesprek juist kleiner in plaats van groter.
Voor veel vrouwen is veiligheid in 2026 geen abstract of theoretisch vraagstuk meer. Dat gevoelens van onrust zich vertalen in protest of vragen is niet per definitie een uiting van haat of vijandigheid tegen de komst van een azc. Het is eerder een uiting van onzekerheid én een behoefte aan duidelijkheid. Juist daarom vind ik het problematisch dat er te weinig ruimte lijkt te zijn geweest voor een echte dialoog en duidelijke antwoorden op vragen.
Het debat wordt, ook door de media, te snel in uitersten getrokken alsof het alleen nog gaat om ‘goed’ of ‘slecht’. Als zorgen, ongerustheid en angst alleen nog moreel worden beoordeeld in plaats van inhoudelijk besproken, blijft er van begrip en gezamenlijke oplossing bitter weinig over.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant