Eenmaal op Arnhem Centraal zie ik enkel oranje. Door de kleurmassa beweeg ik mij naar mijn trein, en sta daar klem.
Vóór mij belandt een groep mannen van de leeftijd van mijn vader. Ze zijn luidruchtig en zeggen iets onaardigs over mijn piercings. Ik sluit mijn ogen. „Niet slapen, hè?” Hij heeft de Nederlandse vlag op zijn wangen. „Hé meisje, waar kom je vandaan?” „Ik wil niet met u praten”, zeg ik. Hij hoort mijn stem.
Als hij uitstapt pakt hij mijn schouder vast en zegt: „Kerel, fijne avond.”
Thuis kan ik niet slapen.
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl