De grimmige thriller maakt in eerste instantie indruk met twee sterk gecaste hoofdrolspelers. Toch borrelt ook de vraag op wat voor type film de makers eigenlijk voor ogen hadden.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Verticaal gefilmd extreem geweld in een Engelse gevangenis: dat is óók een manier om je film te beginnen. De grimmige thriller Wasteman gaat er vanaf de allereerste seconden met gestrekt been in, met overtuigend geënsceneerde, wild zwiepende telefoonopnamen die in het echt ook weleens zo’n gevangenis verlaten.
Ruzie in een volgepakte cel: iemand wordt vanwege gedoe om drugs volledig in elkaar geslagen, de dader heft een losgerukte tv boven zijn hoofd voor de genadeklap. Wasteman schreeuwt zijn beoogde rauwheid van de daken.
De debuutfilm van regisseur Cal McMau volgt de introverte verslaafde Taylor (David Jonsson, doorgebroken als Gus in de HBO-serie Industry), die zichzelf mede dankzij een regelmatige snuif synthetische heroïne nagenoeg onzichtbaar heeft leren maken. Een goede overlevingsstrategie in deze hogedrukketel vol samengepakt testosteron, waar hij een jarenlange straf uitzit omdat hij ooit slechte pillen verkocht op een rave.
Het is belangrijk om je gedeisd te blijven houden, vertelt de reclasseringsambtenaar. De gevangenissen in Groot-Brittannië zijn qua personeel onderbezet en qua clientèle overvol, waardoor jongens met een strafdossier als dat van Taylor volgens nieuw landelijk beleid op strafvermindering mogen rekenen. Opeens is Taylors toekomst hoopvol. Hij ziet de hereniging met zijn 14-jarige zoon, voor wie hij slechts heel kort in vrijheid vader is geweest, levendig voor zich.
Dat is, zoals dat gaat, buiten zijn kersverse celgenoot gerekend. Deze Dee (Tom Blyth) is een innemende agressieveling die zich graag zo snel mogelijk naar de top van de apenrots vecht. Aan de vooravond van de vrijlating ontpopt Dee zich tot onverbiddelijke drempel op Taylors pad naar gezinsgeluk.
Wasteman maakt in eerste instantie indruk met twee sterk gecaste hoofdrolspelers en die onverbloemde verbeelding van gevangenisagressie, waarin een oprecht bedoelde aanklacht tegen een falend systeem valt te ontwaren. Dan volgen gelikte montagesequenties op de vrolijke housemuziek van Jamie XX, waarin wild wordt gefeest en op opgewekte wijze drugssmokkeltrucs uit de doeken worden gedaan.
Met zo’n zweem coolheid is niets mis, mits de makers een speels, Guy Ritchie-achtig spektakel voor ogen stond. Dat is niet het geval: de beelden vloeken met de eerdere pogingen het gewelddadige gevangenisleven zo ongepolijst mogelijk naar het witte doek te vertalen.
Opeens borrelt de vraag op wat voor type film de makers eigenlijk beoogden: een beetje van alles wat? Het gebrek aan coherentie leidt af van de spannende en goed gespeelde confrontatiethriller die Wasteman óók is – of in elk geval wil zijn.
Thriller
★★★☆☆
Regie Cal McMau
Met David Jonsson, Tom Blyth, Alex Hassell, Neil Limpov
90 min, in 41 zalen.