De film met zijn gloedvolle, afstandelijke stijl weet soms te verrassen, maar vliegt soms ook uit de bocht.
schrijft voor de Volkskrant over film.
De Joodse Elza, een getalenteerde stemactrice, wordt gecast voor een prestigieus radiohoorspel. Levensgevaarlijk, daags voor de Tweede Wereldoorlog, maar Elza is ambitieus en onbevreesd. In het Brusselse Flageygebouw, ook wel het Radiohuis, loopt ook stagiair Berre, die als aspirant-geluidsontwerper overloopt van eigenzinnige ideeën. Kalverliefde lonkt.
Opvallend aan Radioman is het opgeruimde uiterlijk van de film, met geschilderde buitendecors – matte paintings – als in een oude Hitchcock. Regisseur Frank van Passel (Manneken Pis) wilde dat zijn film oogt zoals Berre de wereld hoort – een aanpak die resulteert in een gloedvolle, afstandelijke stijl.
Soms verrast Radioman met zijn wat onwerkelijke theater (de mooie dansscène met Elza en Berre), soms ook vliegt de film erdoor uit de bocht (de zelfdoding van een bijpersonage gefilmd als schoonspringact).
Drama
★★★☆☆
Regie Frank van Passel
Met Jef Hellemans, Femke Vanhove, Peter Van den Begin, Jan Hammenecker, Els Dottermans
120 min, in 17 zalen.