In het vervolg op ‘The Devil Wears Prada’ keert Andy, nu een gevierd journalist, terug naar de redactie van modetijdschrift Runway, waar Miranda Priestly niet langer heer en meester is. Ja, en dán?
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Twintig jaar lang hielden de acteurs uit The Devil Wears Prada de boot af. Een vervolg? Op die iconische modefilm? Nou, echt alleen als er daadwerkelijk een goed verhaal lag.
Welk script hebben Meryl Streep en Anne Hathaway in hemelsnaam gelezen, vraag je je aldus af bij het kijken van The Devil Wears Prada 2. Dit is namelijk een wirwar van verhaallijntjes, half afgemaakte ideeën en problemen die geen problemen zijn, of in de volgende scène al worden opgelost, variërend van een vlek in een designerjurk tot het ontmantelen van een klaarblijkelijk desastreuze socialemediastorm.
Nu had scenarist Aline Brosh McKenna voor de eerste film ook Lauren Weisbergers boek The Devil Wears Prada, waaruit ze een redelijk rechttoe, rechtaan coming-of-ageverhaal kon destilleren over een jonge vrouw die haar eerste stappen op de arbeidsmarkt zet. Inclusief een geweldige slechterik die haar groeiproces ondersteunde: de op Vogue-hoofdredacteur Anna Wintour gebaseerde baas Miranda Priestly. Streeps onderkoelde vileinigheid maakte de film tot een klassieker.
Nu keert een volwassen Andy terug naar de redactie van modetijdschrift Runway, waar Miranda inmiddels een door hr gemuilkorfde tijger is. Ja, en dán? Je voelt een geforceerde zoektocht naar wat hier eigenlijk op het spel staat.
Soms is de relatie tussen Miranda en Andy warm, soms niet. Gebeurtenis stapelt zich op gebeurtenis. Vertrouwelijke vergaderingen worden georganiseerd in de kantine. Andy mag dan nét een belangrijke prijs hebben gewonnen voor haar onderzoeksjournalistiek, maar opmerkingen over haar kleding of wenkbrauwen ontregelen haar zichtbaar meer dan de mededeling dat ze meer clickbait moet produceren.
Knap eigenlijk: de zo scherp neergezette personages uit de eerste film zijn hier zo inconsistent uitgewerkt dat ze je toenemend koud laten. Nieuwe bijrollen zijn overbodig en kleurloos, net als de cameo’s – met uitzondering van Donatella Versace, die zichzelf als enige niet au sérieux neemt.
Niet dat dit alles zonder goede bedoelingen is. Ergens valt hieruit, als je door je vingers kijkt, een actuele aanklacht tegen de teloorgang van de kwaliteitsjournalistiek te distilleren. Ook fijn: de modellen zijn niet graatmager en grapjes over jezelf uithongeren blijven dit keer achterwege.
En de hardcore fans worden bediend. Miranda die een keertje ‘that’s all’ zegt. Andy die nog eens kleren mag kiezen uit de Runway-kast. Nigel die de toestand van de modewereld uitlegt bij een soepje. De hemelsblauwe trui keert terug.
Maar één ding nog: ik snap dat in Tiktoktijden alles sneller moet, maar álsjeblieft, mogen we in het vervolg van een film die zo terecht benadrukt dat mode een kunstvorm is, ook gewoon af en toe de tijd krijgen om een outfit goed te bekijken?
Komisch drama
★★☆☆☆
Regie David Frankel
Met Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt
119 min., in zalen.