Dat de vraag alleen al werd gesteld, zei alles over de halve finale van de Champions League. Was Paris Saint-Germain - Bayern München (5-4) de mooiste wedstrijd in de geschiedenis?
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Negen goals, een wervelend scoreverloop, zalige dribbels, totaal open spel met talloze kansen, prachtige doelpunten en weldadige sportiviteit. En dat in de eerste halve finale van de Champions League. Een wedstrijd met grote belangen, gespeeld met de vrijheid van het schoolplein.
Dus vroegen analisten aan de trainers van Paris Saint-Germain en Bayern München of het de mooiste wedstrijd in de geschiedenis was. Moeilijke vraag. Het is zelfs een vraag waarop geen antwoord bestaat, al is het maar omdat voetbal geen jurysport is. Was dat wel zo, dan zou het duel hoog scoren in de polls. Ook de trainers en de spelers beseften dat ze onderdeel waren geweest van een meeslepend schouwspel. Dit is wat voetbal vermag.
Als we dan toch even jury spelen, kun je stellen dat voor de mooiste wedstrijd in de historie cruciale factoren ontbraken. De dramatiek van een uitschakeling bijvoorbeeld. Om een dwarsstraat te noemen: de dramatiek van de finale van het laatste WK, tussen Frankrijk en Argentinië (3-3, strafschoppen, Argentinië wint).
Er was ook kritiek op de verdedigende kwaliteiten, van analist Clarence Seedorf onder anderen, op de zeeën van ruimte die spelers elkaar gunden. Over hun gewoonte om één tegen één te spelen, wat fataal is met fabuleuze dribbelaars en topsnelheid aan de andere kant. Seedorf voorspelde dat een van de clubs in de andere halve finale, de defensief ingestelde teams Atlético Madrid of Arsenal, in staat is de aanvallende collectieven te ontregelen.
Dat nam niets weg van de magie van het pure voetbal. Het vrijwel onbekommerde offensief, het op en neer deinende spel. Trainer Luis Enrique van PSG feliciteerde iedereen op en om het veld. Collega Vincent Kompany antwoordde op vragen over het hoge aantal geïncasseerde treffers dat het de stijl van de trainers is, om met name de vleugelverdedigers onvermoeibaar mee te laten trekken naar voren, mede om het aantal opties voor de aanvallers op de flanken te vergroten.
En als vrijwel iedereen ten aanval trekt, ligt het achterin soms open. Het blijft elf tegen elf. Bovendien heeft de tegenstander ook geweldige aanvallers en verdedigers op de flanken. In feite staat vrijwel overal op het veld een voetballer met buitensporige kwaliteiten, met als bijzonder aspect dat uitgerekend de dribbelaars de besten zijn. De hele wereld zoekt ze, en hier waren vier van de uitblinkers in hun soort in één wedstrijd te bezichtigen.
Michael Olise van Bayern is de vleesgeworden lichtvoetigheid. Hij is momenteel beter dan zijn illustere landgenoot Kylian Mbappé. Ploeggenoot Luis Diaz was de schepper van het mooiste doelpunt van de avond, na de pass van Harry Kane en het uitspelen van verdediger Marquinhos met een magistrale schijnbeweging. De anderen zijn Chvitsja Kvaratschelia en Désiré Doué, van PSG. En dan zijn Ousmane Dembélé en Harry Kane topspitsen die zwerven over het veld. De trainers eisen vooral intensiteit, als tegenprestatie voor de vrijheid van hun artiesten.
Alleen het team telt, ondanks al die individuele klasse. Beroemd zijn de beelden uit een documentaire, van een preek van Luis Enrique tegen Mbappé, dat hij meer moet doen dan mooie acties maken. Mbappé is inmiddels zonder succes speler bij Real Madrid, terwijl PSG misschien het beste elftal van de wereld is, met voormalig probleemkind Ousmane Dembélé in een glansrol. ‘Als je niet loopt, zit je bij Luis Enrique op de bank’, zei Dembélé.
Opvallend was ook de fitheid van de spelers, tegen het einde van het seizoen. Bayern en Paris SG zijn verreweg de beste teams in de nationale competitie van Duitsland en Frankrijk. Ze kunnen iets van hun krachten sparen voor Europa. Hoe het ook zij, de wedstrijd wekt verlangen naar volgende week. Woensdag, Allianz Arena, München, 21 uur. Inclusief dramatiek, want een van deze geweldige elftallen ontbreekt in de finale.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant