is columnist voor de Volkskrant
De wereld van Airbnb is mooi en ingewikkeld. Mooi omdat je je binnen een paar seconden na binnenkomst in een Romeins appartement een architect uit Rome kunt voelen die in een hoge, lichte flat woont, met houten plafonds en een kast met een enorme schelp erop. Ingewikkeld omdat je dat appartement binnen moet zien te komen.
Eigenaren van Airbnb’s zijn dol op instructies. Of eigenlijk zijn ze in twee kampen verdeeld: degenen die je met drie klapzoenen en een mandje regionale producten zelf willen begroeten, en degenen die je niet zelf willen begroeten, maar in ruil voor die gunst wel heel veel ingewikkelde gebruiksaanwijzingen opsturen om hun huis te betreden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit keer stuurde de eigenaar twee video’s. Bij video’s ben je me eigenlijk al kwijt. Ik wil een handgeschreven catalogus met foto’s erbij, foto’s met cirkeltjes in de foto’s. Zo van: hier is de deur, hier is de drempel, hier is het sleutelkastje, hier is de verlossing.
Maar er bleek iets nieuws te bestaan en dat was een app waarmee je vanaf je telefoon een deur kunt opendoen. Bij het verplicht installeren van een app ben je me nog meer kwijt. Ik moest die app zoals altijd ook weer alles vertellen: waar op de wereld ik me bevond, wie mijn voorouders waren, wat mijn slaappatroon meestal was, en daar voelde ik me bijzonder ongemakkelijk bij.
Maar los van het verlies van elke vorm van privacy voelde ik me er eigenlijk vooral ongemakkelijk bij omdat ik ergens niet kan geloven dat je met een telefoon een deur kunt openmaken. Er zou een zwart vierkant op mijn schermpje verschijnen met de tekst ‘open’ erin, en dan zou ik daarop klikken, en dan zou een eeuwenoude Romeinse deur met een hard zoemgeluid openspringen.
Dat kan toch niet?
Ik drukte thuis in Amsterdam al een paar keer op het woord ‘open’. Zou er in Rome nu een deur opengaan?
De eigenaar stuurde ik een bericht dat ik zijn telefoonnummer graag wilde, voor het geval het niet lukte. ‘Tot nu toe is het bij iedereen gelukt’, appte hij terug. Famous last words van alle leraren die mij ooit autorijden, schaatsen en bokspringen hebben willen leren. En Photoshop. Ook Photoshop.
Mijn dochter, met wie ik samen reis, had ik al voorbereid op het feit dat ik iets met een app moest doen, en ook zij leek daar weinig vertrouwen in te hebben.
‘Open.’ Met een harde zoem schoot de eeuwenoude deur open. ‘Het is gelukt!’, riep ik tegen de eigenaar, die geheel tegen alle gebruiken in in levenden lijve bovenaan de trap stond. Rome is prachtig, maar dit was nu al, misschien, het grootste moment van geluk.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant