Pop Jeanne Rouwendaal (30) is frontvrouw van de band Wies. In de week van een belangrijk optreden in Paradiso bereidt ze zich voor met hardlopen en veldonderzoek bij het concert van Jessie J: „Inspirerend hoe zij contact maakt met het publiek. Ik neem me voor dat ook te doen.”
Zangeres en gitarist Jeanne Rouwendaal komt met haar fiets aan bij Paradiso, de zaal waar ze die avond op zal treden met haar band Wies.
Zondagochtend. Ik stap om half negen de deur uit van mijn ouderlijk huis, waar ik op bezoek ben. Vandaag loop ik een rondje met mijn vaders hardloopploeg mee. Zolang als ik mij kan herinneren lopen ze elke zondag een rondje van twaalf kilometer. De laatste weken loop ik wat vaker mee. Deze routine is een fijn contrast met de onvoorspelbare drukte die bij een album en een tour, en het leven in het algemeen, komt kijken. Hardlopen is een gedeelde passie in ons gezin en ik vind het mooi om dit samen te kunnen doen.
Alles wordt besproken: welke bloemen en vogels we zien, hoe het met de kinderen en kleinkinderen gaat, maar ook de politiek en wereldproblematiek van deze week. En de show in Paradiso. Een gedeelte van de ploeg komt kijken. Ik ren nog een extra lus van drie kilometer, maar sluit daarna weer bij de groep aan voor een kop koffie en een stroopwafel.
Vandaag is de laatste repetitie voor Paradiso. Het is niet echt nodig en toch voelt het goed. Het helpt mij tegen de angst voor black-outs. Al heb ik de nummers in de afgelopen jaren honderden keren gespeeld, het zou me maar overkomen dat ik het in een vol Paradiso ineens niet meer weet.
Tijdens de soundcheck in Paradiso.
Rouwendaals monitor-oortjes liggen op haar dagboek met aantekeningen.
’s Avonds ga ik op veldonderzoek: ik ben met vrienden bij het concert van Jessie J in Paradiso. Haar show is niet te vergelijken met die van ons, maar het is inspirerend om te zien hoe zij het aanvliegt en contact maakt met haar publiek. Ze brengt mij weer terug naar mijn middelbareschooltijd, toen ik melodramatisch nummers als ‘Who You Are’ luidkeels meezong, maar ook naar mijn jaren op het Conservatorium van Amsterdam, waar ik haar bestudeerde als vocalist. Ik neem mij voor om donderdag met net zoveel mensen oogcontact te maken als zij.
Ik begin de dag met een rondje hardlopen en mijn hoofd leegmaken in het Westerpark. Daarna duik ik een koffietent in om wat te schrijven en ga ik aan de slag met de laatste praktische voorbereidingen voor de show. Op de terugweg haal ik flessen bubbels op. Bij de eerste clubtour in 2021 trokken we na elke show een fles open om zo elk hoogtepunt te vieren. Een traditie die ik met deze show graag weer terug wil brengen.
Tegen het einde van de dag laden we alvast de bandbus in en onze drummer Dan nodigt ons uit om te komen eten. Hoewel ik mij normaal gesproken door de spanning voor zo’n belangrijke show eerder terugtrek, voel ik er nu voor om nog even samen te zijn. Op het dakterras in de laatste uren zon eten we spring rolls en drinken we een glaasje wijn tegen de spanning, maar ook om het te vieren: we gaan het doen!
Rouwendaal heeft in de kleedkamer van Paradiso een momentje met haar vader, die tevens roadie en chauffeur is voor Wies.
Showdag. Het is twaalf uur. Ik heb een staarwedstrijd met mijn horloge: ik ben klaar, ik heb er zin in, ik wil de deur uit. Rond één uur vind ik het genoeg en spring ik op mijn fiets, met mijn showkoffer in mijn fietskrat. Een ongekende luxe om naar een show te kunnen fietsen.
Ik ben wat vroeg. Tourmanager Nienke begroet mij met een lach, een knuffel, een polsbandje en de vraag hoe ik mij voel. Ze heeft zoals altijd alles onder controle en als ze dat niet zou hebben, dan zou je er nooit achter komen. Ik knuffel met de crew, ga naar de kleedkamer, luister een show terug waar ik tevreden over ben en schrijf de set uit met wat steekwoorden van wat ik ongeveer zou willen zeggen op het podium. Alle bandleden druppelen binnen. Als het decor staat, bouwen wij onze gear op en doen we een soundcheck.
Vlak voor de show vinden we als band nog een moment om samen de set even door te praten. Net als de laatste repetitie is het niet echt nodig, toch voelt het goed. Een bevestiging dat de wedstrijd kan beginnen. Ik hijs mij in mijn showoutfit en klem mijn gadgets (in-ear monitor en wireless gitaarsysteem) vast. Een laatste groepsknuffel. En dan door het gordijn het podium op.
Rouwendaal neemt samen met drummer Dan Huijser (rechts) en bassist Teun van der Maarel (links) de setlist nog even door in de kleedkamer voor aanvang van hun concert in Paradiso.
Groepsknuffel met de volledige band vlak voordat Wies het podium van Paradiso betreedt.
Relatief vroeg wakker voor een avond die tot laat doorging. Ik was bang dat ik zwaarmoedig wakker zou worden. Dat gebeurt soms na zo’n hoogtepunt. Je hebt lang toegewerkt naar een belangrijk moment en dan is het voorbij. Maar dat gevoel blijft uit. De show ging erg goed en de sfeer was onbeschrijfelijk. In mijn handtas vind ik een polaroid met de mensen met wie we de avond hebben afgesloten. Als ik op mijn telefoon kijk, zie ik de foto’s en video’s van de avond binnenkomen.
Een vriendin vraagt of ik mee wil doen aan een pubquiz. Al snel hebben we een team verzameld, toevallig met vrienden die gisteravond ook in Paradiso waren. Als we elkaar ’s avonds zien, praten we na over de show. We worden derde en winnen niks. Hoe zoetsappig het ook mag klinken, ik voel mij rijk dat ik vrienden heb die ik spontaan kan bellen voor een pubquiz. Juist na een show als die van gisteren.
Zondagochtend. Weer stap ik om half negen de deur uit van mijn ouderlijk huis voor het rondje met mijn vaders ploeg. De inspanning van donderdag suist nog steeds door mijn lichaam. Mijn benen voelen zwaar, maar toch wil ik mee. Weer praten we over de bloemen en de vogels, de kinderen en kleinkinderen, de politiek en de wereld. En over de show. Wat ze ervan vonden, hoe de dag eruitzag. We lopen het rondje van twaalf kilometer, dit keer ik zonder extra lus, en sluiten samen af. Met een kop koffie en een stroopwafel.
Wies tijdens hun concert in Paradiso tussen het publiek op het kenmerkende balkon.