Sociaal protest Na een protestmars gingen mijnwerkers in de Turkse hoofdstad Ankara in hongerstaking. Dinsdag werd die beëindigd, nadat hun eisen grotendeels zijn ingewilligd. Voor de Turkse regering was het van belang het conflict snel te bezweren.
Mijnwerkers in hongerstaking liggen maandag in de Turkse hoofdstad Ankara op de grond nadat de politie ze heeft belet om naar het ministerie van Energie te gaan.
Aan een opzienbarend protest van mijnwerkers in de Turkse hoofdstad Ankara is een einde gekomen. Mijnwerkers van het bedrijf Doruk Madencilik beëindigden dinsdagavond hun hongerstaking, nadat hun eisen grotendeels waren ingewilligd. Na gesprekken met drie verschillende ministeries en andere instanties bereikten zij een akkoord met de overheid.
Ruim twee weken geleden legde een groep van ongeveer 110 mijnwerkers het werk neer. Ze begonnen een protestmars naar Ankara om daar betere arbeidsomstandigheden en de uitbetaling van achterstallige lonen te eisen. In acht dagen legden ze zo’n 180 kilometer af.
In Ankara gingen de mijnwerkers in hongerstaking. Beelden van mannen met gele helmen en ontblote bovenlichamen verspreidden zich via sociale media snel. Mijnwerkers gelden in Turkije als symbool van de hardwerkende arbeider. In een periode van economische malaise en groeiende onvrede onder de bevolking kreeg hun protest een bredere weerklank.
Volgens de afspraken van dinsdag worden de achterstallige salarissen, ontslagvergoedingen en andere openstaande rekeningen binnen vijftien dagen uitbetaald, onder toezicht van de ministeries van Binnenlandse Zaken en Arbeid. Dit geldt niet alleen voor de 110 mijnwerkers die in staking waren, maar voor alle werknemers die nog geld tegoed hebben, in totaal zo’n zevenhonderd mensen.
Tijdens het protest liepen de spanningen met de autoriteiten op. Twee vakbondsleiders werden maandag meegenomen voor verhoor, al kwamen ze dezelfde dag vrij. De mijnwerkers hadden duidelijk gemaakt dat ze niet verder wilden praten zolang zij vastzaten. Toen het nieuws van hun vrijlating bekend werd, barstte bij de demonstranten het feest los. Op beelden is te zien hoe een vakbondsleider die het protest organiseerde door mijnwerkers in de lucht wordt gegooid.
De demonstranten eisten ook dat de mijn genationaliseerd zou worden. maar over het eigendom daarvan zijn geen veranderingen aangekondigd. Die blijft in handen van Doruk Madencilik, een dochterbedrijf van Yildizlar SSS Holding. Vakbondsleider Basaran Aksu verklaarde herhaaldelijk dat dergelijke grote holdings onder de Turkse president Recep Tayyip Erdogan zoveel macht hebben gekregen dat zij hun werknemers kunnen uitbuiten. Hij noemde het conflict rond de mijnwerkers onderdeel van een bredere klassenstrijd.
Die woorden vonden weerklank bij sommige Turken, die zich bij de mijnwerkers voegden om hun steun te betuigen. Toen mijnwerkers twee keer probeerden om met de minister van Energie te spreken, hield de oproerpolitie hen en hun sympathisanten tegen. Agenten dreven de menigte uiteen met pepperspray.
De regering van Erdogan heeft te maken met tegenvallende peilingen en een aanhoudende economische crisis. Voor de Turkse regering was het daarom van belang het conflict met de mijnwerkers snel te bezweren. Met het akkoord lijkt dat voorlopig gelukt.