Waar coureurs als Lewis Hamilton, Michael Schumacher en Max Verstappen jarenlang een tijdperk bij één team definiëren, gaat er achter deze stabiliteit een heel andere categorie schuil: de nomaden van de F1-paddock.
Coureurs wier carrières lezen als een lange reis door de paddock, en wier kledingkasten bontgekleurd zijn van de vele verschillende team kits.
Welke coureur bleef het kortst op één plek? Op basis van een statistische analyse is onderzocht welke coureurs – in verhouding tot hun aantal Grand Prix-starts – het vaakst van team wisselden.
Daarbij moest wel een grens worden getrokken. Anders zou Jack Aitken automatisch bovenaan staan, met gemiddeld één race per team na zijn enige optreden tijdens de Grand Prix van Sakhir 2020 als invaller bij Williams.
Voor deze ranglijst geldt daarom dat een coureur minimaal drie keer van team moet zijn gewisseld om als ‘nomade’ te tellen. Daarnaast moest hij minstens één race hebben gereden in deze eeuw, omdat statistieken uit eerdere decennia moeilijker vergelijkbaar zijn.
Podium: second place Heikki Kovalainen, Renault
Photo by: Motorsport Images
Dat laatste criterium is ook bepalend voor de nummer één op deze lijst, die slechts twee races reed in de jaren 2000 – de rest van zijn carrière vond eerder plaats.
Zou de grens iets lager zijn gelegd, op bijvoorbeeld twee teamwissels, dan had Sakon Yamamoto bovenaan gestaan. Hij reed 21 races voor drie teams: Super Aguri, Spyker en HRT – gemiddeld slechts zeven races per team.
Het aantal teams op zich was overigens niet doorslaggevend. Dat zou tot verwarring leiden, zoals blijkt bij Heikki Kovalainen. Renault, McLaren en Lotus zijn duidelijk, maar hoe zit het met Caterham en Lotus Renault?
Omdat teamstructuren en namen regelmatig veranderen in de Formule 1, is gekozen voor een eenvoudige aanpak: elke 'adreswijziging' telt als een nieuw team, ook als een coureur eerder al bij die organisatie reed.
10. Heikki Kovalainen – 4 teams in 111 races
Zijn carrière begon in 2007 bij Renault als opvolger van Fernando Alonso. Een jaar later verving hij de Spanjaard opnieuw, ditmaal bij McLaren. Naast Lewis Hamilton, die in 2008 wereldkampioen werd, boekte Kovalainen slechts één overwinning (Hongarije). In 2010 verhuisde hij naar het nieuwe Lotus-team, waar punten buiten bereik bleven. In 2013 keerde hij kort terug in Enstone als invaller.
9. Heinz-Harald Frentzen – 6 teams in 156 races
De Duitser debuteerde in 1994 bij Sauber en stapte in 1997 over naar Williams, waar hij vicekampioen werd als opvolger van Damon Hill. Hij stond echter vaak in de schaduw van Jacques Villeneuve en vertrok naar Jordan, waar hij zijn beste jaren beleefde. Daarna volgden korte periodes bij Prost, Arrows en opnieuw Sauber.
Heinz-Harald Frentzen, 1e plaats, op het podium met Eddie Jordan, teambaas Jordan Grand Prix
Foto door: Sutton Images
8. Robert Kubica – 4 teams in 99 races
Na zijn debuut in 2006 bleef Kubica drieënhalf jaar trouw aan BMW Sauber. In 2010 maakte hij de overstap naar Renault, maar een zwaar rally-ongeluk vóór het seizoen 2011 maakte abrupt een einde aan zijn F1-loopbaan. Hij vocht zich terug en maakte in 2019 zijn comeback bij Williams, al verliep dat teleurstellend. In 2021 viel hij nog twee races in bij Alfa Romeo.
7. Pedro Diniz – 4 teams in 98 races
De klassieke paydriver uit de jaren 90, die desondanks respectabele prestaties leverde. Ondanks beperkte successen werd hij in 1995 aangetrokken door Forti dankzij financiële steun uit Brazilië. Hij zou daar drie jaar blijven, maar het team presteerde slecht. Daarom verhuisde hij na één seizoen naar Ligier en een jaar later naar Arrows, waar hij twee jaar bleef. Ook bij zijn laatste team, Sauber, hield hij het twee seizoenen vol.
Pedro Diniz, Forti Corse
Photo by: Motorsport Images
6. Johnny Herbert – 7 teams in 160 races
Herbert komt net in aanmerking voor deze lijst dankzij zijn laatste seizoen in 2000. Hij werd in 1989 na enkele races bij Benetton ontslagen, reed kort voor Tyrrell en kwam daarna uit voor Lotus tot 1994. Vervolgens reed hij één race voor Ligier. Na een terugkeer bij Benetton naast Michael Schumacher stapte hij via Sauber over naar Stewart, waar hij in 1999 verrassend won op de Nürburgring. Na de overname door Jaguar kwam in 2000 een einde aan zijn F1-loopbaan.
5. Pedro de la Rosa – 5 teams in 104 races
Na twee seizoenen bij Arrows en twee bij Jaguar werd hij testcoureur bij McLaren. Daar verving hij Juan Pablo Montoya eerst tijdelijk en later definitief in 2006 – zijn beste periode in de F1. Daarna maakte hij plaats voor Lewis Hamilton en keerde hij terug in een reserve-rol, voordat hij in 2010 nog een comeback maakte bij Sauber. Zijn laatste seizoen reed hij in 2012 bij HRT.
4. Vitantonio Liuzzi – 4 teams in 80 races
Oorspronkelijk zou hij in 2005 het stoeltje delen met Christian Klien bij Red Bull Racing, maar hij mocht al na vier races vertrekken. In 2006 werd hij een van de coureurs van het nieuwe zusterteam Toro Rosso. Na te zijn verslagen door Sebastian Vettel stapte hij over naar Force India als testcoureur. Halverwege 2009 verving hij Giancarlo Fisichella en bleef tot eind 2010. In 2011 volgde nog een laatste seizoen bij HRT.
Vitantonio Liuzzi, Force India F1 Team eet een banaan.
Foto door: XPB Images
3. Mika Salo – 7 teams in 109 races
Na twee races voor Lotus in 1994 leek er stabiliteit te komen met drie jaar bij Tyrrell. Daarna werd Salo echter de koning van de teamwissels. Hij reed een seizoen voor Arrows en kende in 1999 zijn topjaar als ‘super-sub’: eerst bij BAR, daarna bij Ferrari als vervanger van Michael Schumacher – waarbij hij in Hockenheim een overwinning doorgaf aan teamgenoot Eddie Irvine. Daarna volgden periodes bij Sauber en Toyota.
2. Jos Verstappen – 7 teams in 106 races
De Nederlander reed in de jaren 90 voor vijf teams in vijf jaar tijd; Benetton, Simtek, Footwork, Tyrrell en Stewart. Alleen bij Arrows bleef hij langer dan één seizoen, maar grote successen bleven uit. Na een puntenloos seizoen (2003) bij Minardi besloot hij de Formule 1 vaarwel te zeggen.
Luca Badoer, Minardi M01 Ford
Photo by: Ercole Colombo
1. Luca Badoer – 5 teams in 50 races
De Italiaan heeft nog altijd het record voor meeste WK-starts zonder punten. Hij reed voor Scuderia Italia (1993), Minardi (1995 en 1999) en Forti (1996), vaak met ondermaats materiaal – al zat een stunt op de Nürburgring in 1999 er bijna in. In deze eeuw reed hij slechts twee races: in 2009 als vervanger van de geblesseerde Felipe Massa bij Ferrari. Ferrari beloonde hem daarmee voor zijn jarenlange werk als testcoureur, maar zijn comeback draaide uit op een mislukking en hij werd na twee races alweer vervangen.
Hoewel continuïteit tegenwoordig de norm is in de Formule 1, laat deze lijst zien dat het verleden werd gekenmerkt door veel meer beweging – en dat sommige carrières juist draaiden om constante verandering.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport