Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Liefs uit Kyiv. Nog steeds koud hier, zo’n zes graden. De lente heeft er nog geen zin in. Vanochtend ben ik naar de markt geweest, veel inkopen gedaan. Alles staat nu in het teken van de komst van Maks. Ja, het gaat door, mijn zoon komt morgen aan, met de trein vanuit het oosten. Hij arriveert op treinstation Kyiv-Pasazjirski, vroeg in de ochtend.
‘Wij gaan hem natuurlijk ophalen. Zijn vrouw Anna, zijn dochters Katja en Ksoesja en ikzelf. Al talloze malen heb ik de toekomstige ontmoeting in mijn hoofd afgespeeld. Hoe we daar zullen staan bij het spoor, op van de zenuwen. Hoe het ochtendlicht het station binnenvalt en langgerekte schaduwen werpt over het perron. Hoe ik zal kijken naar de stofdeeltjes in de lucht, terwijl ik probeer kalm te blijven.
‘En hoe we dan uiteindelijk in de verte Maks zien opdoemen, als de brede, lange, donkergroene trein piepend tot stilstand is gekomen. We zullen zijn silhouet direct herkennen. Hij zal bloemen bij zich hebben voor Anna en een bescheiden rugzak dragen.
‘Eerst zullen zijn kinderen hem om de nek vliegen, dan Anna, en dan ik. Ik ken hierin mijn plek. Liever huil ik trouwens niet waar mijn kleinkinderen bij zijn, maar dat is – weet ik nu al – een verloren zaak. Als ik alleen al dénk aan het feit dat ik na bijna een jaar mijn zoon weer zal zien, schiet ik vol. Dat hij, na al die maanden aan het front, straks ongeschonden voor me zal staan, vind ik ongelooflijk. Een geschenk van God.
‘Anna vroeg me wel om er rekening mee te houden dat Maks zich mogelijk anders gedraagt dan voorheen. Misschien zwijgt hij voornamelijk. Of praat hij juist aan één stuk door. Anna vroeg me ook om hem niet te veel vragen te stellen. Ik heb haar beloofd mijn best te zullen doen.
‘Voor de drie dagen dat Maks hier is, hebben we een vrij strikte planning gemaakt. Zo zal ik er alleen bepaalde delen van de dag bij zijn, zodat hij in de avonduren tijd heeft voor zijn vrouw en kinderen. De meeste maaltijden zullen Anna en ik vandaag bereiden, zodat we niet onnodig in de keuken hoeven staan.
‘Anna en de kinderen zijn trouwens eergisteren al in Kyiv aangekomen. Katja en Ksoesja sliepen weer in hun eigen kamer, die ze in maart 2022 halsoverkop achterlieten. Voor hen is het alsof ze een foto van vier jaar geleden binnenstapten. Alles is vrijwel hetzelfde gebleven. Hun hoogslaper, hun kasten, hun speelgoed. Alleen zijn zijzelf veranderd. Vier jaar is erg lang in een kinderleven.
‘Hoe zullen zij later, als ik er niet meer ben, op dit alles terugkijken? De dag dat hun vader uit hun leven verdween, staat diep in hun geheugen gegrift. We hopen dat, met het bezoek van Maks morgen, alle herinneringen wat zachter worden. Dat ze zien dat niet alles is veranderd door de oorlog. Dat ze nog steeds de leukste en meest fantastische vader hebben, die zielsveel van hen houdt.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Source: Volkskrant