Champions League Paris Saint-Germain tegen Bayern München had alles wat topvoetbal bijzonder maakt: briljante dieptepasses, de mindset om te blijven gáán en finesse in de kleine ruimte. „Dit is een van de mooiste duels in het recente verleden.”
PSG-verdediger Achraf Hakimi in duel met Bayern-aanvaller Luis Diaz.
Een kwartier voor tijd valt het spel opeens een beetje stil in het Parc des Princes in het zuidwesten van Parijs. Een fase van zomaar tien minuten, waarin het aftasten is op een avond die ongekende snelheid, beeldschone goals, geraffineerde techniek en topvoetbal op zijn puurst wist te brengen.
Het kan niet lang duren, die periode van relatieve rust. Daarvoor is Paris Saint-Germain tegen Bayern München te open en te mooi om in een soort sportieve wapenstilstand te eindigen. Een slotakkoord mag niet ontbreken bij deze vertoning.
Vier minuten voor tijd krijgt de jonge Franse middenvelder Senny Mayulu even ruimte – hij is net ingevallen voor een van de absolute uitblinkers, de Georgiër Khvicha Kvaratskhelia. Mayulu controleert, haalt met links uit, vol op de kruising. Dat ontbrak nog – een bal op paal of lat. Diep in blessuretijd volgt nog een subtiele, lepe kopbal van Bayern-middenvelder Joshua Kimmich, PSG-verdediger Willian Pacho kan net voor de lijn wegwerken.
Het zijn voetnootjes op een weergaloze voetbalavond die maar bleef fascineren. PSG tegen Bayern München eindigde in 5-4, in het eerste duel in de halve finales van de Champions League. Dat is misschien de vreugdevolle constatering na 95 minuten voetbal inclusief blessuretijd: het ligt nog volledig open voor de return volgende week woensdag in de Allianz Arena in München.
Al is het de vraag of het beter kan dan het eerste deel. Het heeft alles. De ruimtes die worden gevonden met briljante dieptepasses en dito loopacties, wat leidt tot continue omschakelmomenten. De finesse op de vierkante meter, met aannames die bijna te snel gaan om met het blote oog te zien. De power en precisie bij de doelpunten, zo efficiënt en tegelijk magistraal afgewerkt.
De mindset om te blijven gáán in combinatie met de mentale veerkracht – PSG dat binnen een kwartier een 0-1 achterstand heeft omgezet in een 2-1 voorsprong en Bayern dat in twintig minuten tijd een 5-2 achterstand ombuigt naar 5-4. Voetbal van een andere orde.
„Een van de mooiste wedstrijden in het recente verleden”, schrijft de invloedrijke Engelse voetbaljournalist Henry Winter, voorheen werkzaam voor The Times, op X. „Positivity in motion. Totaalvoetbal, totaal entertainment.” PSG-coach Luis Enrique had „nog nooit zo’n intensiteit en fysiek niveau gezien”, zei hij. „We moeten iedereen feliciteren.”
Ousmane Dembele viert de 5-2 van PSG met zijn ploeggenoten.
Het is een buitengewoon sportief, eerlijk gevecht. Aan tijdrekken en aanstellerij wordt niet zichtbaar gedaan, spelers proberen elkaar geen kaart aan te praten, geveinsde duikelingen zijn nauwelijks te zien. Daarom ook slechts vijf minuten blessuretijd in totaal over twee helften.
Het draait om creativiteit, vermaak, het vinden van openingen – minder om stug verdedigen of vertragen. Vanaf de eerste minuut vliegen ze compromisloos en vol risico vooruit – blijkbaar niet gehinderd door een overdaad aan tactische instructies van de nieuwe topcoaches in het Europese voetbal, Luis Enrique (PSG) en Vincent Kompany (Bayern).
De variatie, positiewisselingen, snelheid en diepgang in het aanvalsspel van PSG – met Ousmane Dembélé, Désiré Doué en Kvaratskhelia – zijn bijna niet te verdedigen, weet coach Arne Slot van Liverpool FC, dat eerder deze maand voor het tweede jaar op rij in de Champions League werd uitgeschakeld door de Frans topclub. Internazionale weet het ook, na de 5-0 nederlaag in de finale vorig jaar.
Onmiskenbaar was het duel op voorhand al finalewaardig, met Bayern München dat onder Kompany weer naar de Europese top is geklommen. Ze leverden allemaal, vooral de aanvallers – al is de rechtsback bij PSG (Achraf Hakimi) ook een halve aanvaller.
Het is het geruisloze, ongrijpbare vrijlopen na veertig minuten van buitenspeler Michael Olise, de nieuwste ontdekking van Bayern – na eerst Jamal Musiala. Zo’n zes PSG-spelers omringen Olise in de as op zo’n dertig meter van de goal. Hij neemt aan, draait soepel naar de goal, dribbelt wat, blijft bijzonder rustig aan de bal als hij het strafschopgebied inloopt, met inmiddels vier PSG-spelers dicht op hem. Hij schiet verdekt maar hard binnen – de 2-2.
Bayern-aanvaller Michael Olise maakt de 2-2.
De prachtige eerste goal van Kvaratskhelia is daarmee al bijna vergeten. Doué duikt in de voorbereiding opeens op als linkshalf, rond de middenlijn. Je ziet Doué wenken naar Kvaratskhelia, ‘ga diep’. Doué houdt in, totaal in controle ondanks de druk die op hem wordt gezet.
Kvaratskhelia weet genoeg, hij sprint weg op de linkerflank. De perfecte pass van Doué komt, de toch wel wendbare Bayern-back Josip Stanisic valt bijna om bij de dansende schijnbewegingen van Kvaratskhelia in de hoek van het strafschopgebied. Het gevoel dat hij in het schot legt is van buitencategorie, met zijn rechterbeen door-swingend, vol effect met binnenkant voet.
Zo zuiver, in de verre hoek – de binnenkant van de paal is niet eens nodig (1-1).
Dat Bayern en PSG nog zo sterk en fit zijn in de beslissende fase van het seizoen, hangt vermoedelijk samen met hun dominantie in eigen land. Bayern is al landskampioen, PSG is dat bijna. Veel spelers in de Premier League, gezien als de fysiek zwaarste competitie ter wereld, zijn vermoeid. Bayern en PSG kunnen gericht toewerken naar de Champions League-wedstrijden – in het weekend is er minder zware tegenstand. Ook hebben Bayern en PSG een fatsoenlijke winterstop gehad, waar die er in Engeland amper was.
Het verklaart halverwege de tweede helft misschien de superioriteit in de dieptesprint en de balcontrole van de Colombiaanse Bayern-aanvaller Luis Diaz, vorig seizoen nog spelend voor Liverpool FC. Meteen legt hij de bal goed door een handig, eerste tikje met zijn rechtervoet, na de pass van spits Harry Kane. Dan een schijnschot, even inhouden, zijn tegenstander Marquinhos is een fractie in verwarring. Diaz creëert zo ruimte voor het puike schot in de verre hoek. De negende goal van de avond – en het zou bij die 5-4 blijven.
Vooruitkijkend naar de return in München volgende week, zei Kompany: „Ik kan niet wachten.”