Arthouse In de tweede film van Dan Geesin ontploffen mensen als de emoties te hoog oplopen. Na de ontploffing van zijn vrouw moet Samuel op zoek naar geluk. Voor hem is dat een kind krijgen.
Juda Goslinga als Samuel in 'Een mislukt eerbetoon aan moederliefde'.
Een mislukt eerbetoon aan de moederliefde. Regie: Dan Geesin. Met: Juda Goslinga, Frieda Pittoors. Lengte: 85 minuten.
Te zien in de bioscoop.
Aan het begin van Een mislukt eerbetoon aan de moederliefde is Samuels vrouw nét ontploft. De emoties liepen te hoog op. Hij wilde een kind, zij niet. Resultaat: bloed op het behang, de keuken lijkt een abattoir. „Zonde, zonde, zonde…”, prevelt een man van de opruimdienst, voor hij de vleesdraden, die ooit Suzanne heetten, in een kliko schuift. „Tom, pak jij de stofzuiger even?”
Kunstenaar, muzikant en regisseur Dan Geesin heeft ‘een eigen stijl’, kun je wel zeggen. Zijn vorige film Sputum was een post-apocalyptisch onderdrukkingsverhaal – mét speeksel. De armen werden ‘gemolken’ om de rijken resistent te maken tegen een gifwolk die bijtijds opwelt. Een mislukt eerbetoon aan de moederliefde gaat over ontploffende Groningers. En de volgende film die Geesink wil maken? Daarin proberen boomneukers een gewassenziekte te genezen met hun sperma, deed hij laatst uit de doeken in NRC.
Je kunt Geesins filmstijl, kortom, omschrijven als: op het raakvlak tussen maatschappijkritiek en lichaamssap.
Een mislukt eerbetoon aan de moederliefde draait om de maakbaarheid van geluk. Raak je overstuur? Dan ontplof je. Dus: motor kopen, kuren, lichttherapie. Wellness is van levensbelang. Maar wat als geluk niet zo maakbaar is als iedereen denkt?
Samuel denkt alleen gelukkig te worden van een kind. Maar ook dat gaat moeizaam (en ranzig) in het Groningen van 2030. Als het niet natuurlijk kan, moet je namelijk jam maken van je afgehakte lichaamsdelen, zingen en koken. De boodschap: ouderschap vergt lijfelijke offers. Vind daar maar eens een vrouw toe bereid, na het ontploffen van je ex. Gelukkig helpt moeder Patattie, én de oversekste tweeling Titty en Tatty.
Aan stijlgevoel en humor ligt het niet bij Een mislukt et cetera. De film oogt als een dorpsklucht. En ook ‘de horror’ is in die stijl vormgegeven: een soort Dokter Tinus met gehaktslierten. Zo zijn er ontplofcabines waar je zonder al te veel overlast kunt exploderen: bushokjes waar je wacht op de dood. En verkeersborden die ontploffingsverboden afkondigen. Mensenexplosies zien er niet echt gruwelijk of eng uit, eerder knullig en een beetje vies. „Zoals het leven”, hoor je Geesin denken.
Maar door een rommelig scenario komt de emotie niet echt over. Constant ben je aan het puzzelen. Wat is Samuel nu eigenlijk aan het doen? Wat zijn precies de regels van deze maffe wereld?
Het is als zo’n volwassenenbordspel met een instructieboekje van dertig pagina’s. Je denkt er spelenderwijs wel achter te komen hoe het werkt, maar uiteindelijk ben je anderhalf uur vooral heen en weer aan het bladeren door de regels. Ja, uiteindelijk weet je hoe het werkt. Maar heb je het echt leuk gehad?