The Devil Wears Prada 2 De vrouw achter modeblad ‘Vogue’ was als arbiter van goede smaak in 2005 zo machtig dat weinigen aan de satire ‘The Devil Wears Prada’ durfden mee te werken. Twintig jaar later ligt alles anders.
Anna Wintour, oud-hoofdredacteur van 'Vogue' met Meryl Streep op de rode loper in New York bij de première van 'The Devil Wears Prada 2'
Toen in 2005 deel één van de The Devil Wears Prada opgenomen werd, durfde bijna niemand eraan mee te werken. De kostuumontwerper – nota bene de zeer gerespecteerde Patricia Field van Sex & The City – werd door de meeste modemerken afgewimpeld toen ze kleding wilde lenen. Regisseur David Frankel kreeg geen toestemming om in Bryant Park (waar de New York Fashion Week destijds plaatsvond) en het Metropolitan Museum of Art te filmen. Iedereen was dóódsbang dat meewerken aan de film waarin Anna Wintour als tirannieke hoofdredacteur werd neergezet bij haar in het verkeerde keelgat zou schieten.
Want hoewel de film over het fictieve tijdschrift Runway en dito hoofdredacteur Miranda Priestly (gespeeld door Meryl Streep) gaat, was overduidelijk dat het Vogue-hoofdredacteur Anna Wintour moest voorstellen. Lauren Weisberger, die het gelijknamige boek uit 2003 schreef waarop de film gebaseerd is, werkte in 1999 en 2000 als assistent van Wintour.
Wintour was in 2006, toen de film uitkwam, oppermachtig in de modewereld. Het waren de hoogtijdagen van de Amerikaanse Vogue. Modehuizen betaalden honderdduizenden dollars voor één advertentie. Het dikste nummer aller tijden – uit september 2007 – telde 840 advertentiepagina’s en woog ruim twee kilo. Vogue was de poortwachter van de mode-industrie en bepaalde welke ontwerpers doorbraken, welke trends de massa bereikten en hoe het schoonheidsideaal eruit zag. Op de cover van Vogue staan kon een carrière voorgoed veranderen. Nadat Kim Kardashian in 2014, toen ze vooral bekend stond als realityster, samen met haar toenmalige partner Kanye West op de cover van Vogue stond, wilden grote modehuizen opeens wél met haar werken. In Vogue staan was voor modeontwerpers, fotografen, modellen en beroemdheden heel lang de ultieme stamp of approval.
Nu, precies twintig jaar na die eerste film, heeft Vogue aanzienlijk minder gezag. Sociale media hebben die allesbepalende rol al zeker een jaar of tien overgenomen. Alle Vogue-edities wereldwijd, en tijdschriften in het algemeen, kampen met dalende oplages en teruglopende advertentie-inkomsten. In 2004 werd er voor 12,2 miljard dollar (10,4 miljard euro) aan advertenties ingekocht bij Amerikaanse tijdschriften. In 2024 was dat nog 7,6 miljard dollar (6,5 miljard euro). De afgelopen jaren stopten ooit gigantische Amerikaanse glossy’s als Glamour, Marie Claire en InStyle met print. De Amerikaanse Vogue, van oorsprong een maandblad, komt sinds dit jaar nog acht keer per jaar uit.
Meryl Streep als Miranda Priestly in ‘The Devil Wears Prada 2’
Vorig jaar stopte Anna Wintour (76) na 37 jaar als hoofdredacteur, maar ze blijft machtig. Als ‘global editorial director’ van alle 28 internationale Vogue-titels, stuurt ze nu haar eigen, zelf uitgekozen opvolger Chloe Malle aan. Daarnaast houdt ze als ‘chief content officer’ ook nog toezicht op tientallen andere titels van Vogue-uitgever Condé Nast.
De afgelopen twintig jaar heeft Wintour zich amper uitgelaten over The Devil Wears Prada. Ja, ze ging in 2006 naar de première in New York. En ja, ze droeg toen Prada. Maar het enige dat ze erover losliet was dat ze zich Lauren Weisberger, de ex-assistent die het boek schreef, „niet kon herinneren”.
Des te verrassender is het dat ze de tweede film, die volgende week uitkomt, wél enthousiast omarmt. Ze staat deze maand zelfs samen met Meryl Streep op de cover van Vogue. Iets dat twintig jaar geleden volstrekt ondenkbaar was. In maart reikte ze ook al twee Oscars uit samen met Anne Hathaway, die in de film ‘haar’ assistent speelt. Ze noemde Hathaway grappend ‘Emily’, een running gag uit de film waarin Hathaways personage steeds verkeerd wordt aangesproken. Eerder kwam Wintour al naar de opnames van de film en gaf ze advies (er zouden volgens haar nóóit roze bloemen in het kantoor van modehuis Dior staan, de decorontwerper verving ze onmiddellijk door witte).
Het is niet zo dat in de nieuwe film Vogue nog op z’n oude voetstuk staat en dat Wintour er daarom graag mee in verband gebracht wordt. Het woord bezuiniging valt in bijna elke scène. Miranda Priestly noemt haar nieuwste septembernummer „zo dun dat je je tanden ermee kunt flossen”. Een ander personage zegt: „Weet je nog dat magazines ooit een ding waren?”
Waarom ze dan toch meewerkt? ,,Deze film is ontzettend geliefd en dat weet Wintour als geen ander”, schreef Amy Odell, de Amerikaanse journalist die in 2022 de biografie Anna: The Biography over Wintour uitbracht, onlangs in haar nieuwsbrief. „Dat Anna zich nu zo op deze film stort, zoals ze zich nooit eerder heeft gestort op iets dat met haar personal brand te maken heeft, lijkt goed voor haar uit te pakken. Dit soort momenten helpt mensen de controverses rondom haar te vergeten, waardoor ze haar nalatenschap een andere richting kan geven.”
Controverses zijn er genoeg. In de eerste dertig jaar van haar heerschappij waren er amper mensen van kleur in haar tijdschrift of redactie te bekennen. In 2011 publiceerde Vogue een nogal vleiend interview met de Syrische first lady Asma al-Assad („a rose in the desert”), nog geen maand voordat haar man vreedzame protesten tegen zijn regime liet neerslaan. Op dit moment is er ophef over dat ze Jeff Bezos en zijn vrouw tot erevoorzitters van het aankomende Met Gala heeft benoemd. Wintour is sinds 1995 voorzitter van de gala-avond waarmee geld opgehaald wordt voor de kostuumafdeling van het Metropolitan Museum of Art. Onder haar bewind groeide het uit tot het beroemdste rode-loper-event ter wereld. Toen ze Lauren Sánchez Bezos vorig jaar in haar bruidsjurk op een – weliswaar digitale – Vogue-cover zette, leverde dat duizenden negatieve Instagram-comments op.
Wintour grijpt deze film aan als kans om haar erfenis en afbrokkelende reputatie veilig te stellen. Ja, ze zal dankzij deze films de geschiedenis ingaan als snoeiharde leidinggevende die haar jas en tas naar assistenten smijt – iets dat meerdere Vogue-medewerkers overigens afdoen als onwaar, want de Britse Wintour houdt van goede manieren. Deze marketingcampagne nuanceert dat beeld tegelijkertijd ook: want hoe meedogenloos kun je zijn als je met zoveel zelfspot meewerkt aan de promotie van een film waarin je de duivel genoemd wordt?
Al neemt Wintour in het interview dat bij de Vogue-cover met Meryl Streep hoort toch een beetje afstand. „Het is zo’n eer om door Meryl gespeeld te worden, hoe ver Miranda ook van mij afstaat.”
De recensie van ‘The Devil Wears Prada 2’ staat wegens een embargo woensdagavond 18.00 uur pas online.
Zangeres Diana Ross op de set van ‘Mahogony’.
Mahogany is een ongelooflijk feest voor het oog. Diana Ross speelt Tracy Chambers, een modestudent uit een arme wijk in Chicago die het tot succesvol model en modeontwerper weet te schoppen in Europa. Ross bemoeide zich met de ruim vijftig kostuums die ze in de film draagt: uitbundige jarenzeventigmode vol glitter en kleur. Niet voor niets noemen Rihanna, Beyoncé en Zendaya deze film (het regiedebuut van Motown-oprichter Berry Gordy) een halve eeuw later nog steeds een grote inspiratiebron. De modewereld komt er alleen niet best vanaf: uiteindelijk verruilt Ross haar oppervlakkige glamourbestaan voor haar ex-vriend, een nobele politicus die in haar oude buurt tegen gentrificatie strijdt.
Model Carla Bruni in de documentaire ‘Unzipped’.
In de eerste scène staat de New Yorkse modeontwerper Isaac Mizrahi een dag na zijn modeshow in een kiosk en leest hij een vernietigende recensie over zijn collectie hardop voor. De documentaire volgt hem terwijl hij in de daaropvolgende maanden nachtenlang doorploetert om zijn volgende collectie in elkaar te zetten. Een weinig glamoureuze kant van de mode die tot dan toe (de film stamt uit 1995) niet vaak in beeld was geweest. De charme van de film zit ‘m in Mizrahi zelf: een authentiek iemand met humor, niet bang om zijn onzekerheden te laten zien. Sindsdien zijn er tientallen modedocumentaires gemaakt die een vergelijkbaar kijkje achter de schermen geven. Zonder Unzipped was er geen The September Issue (2009, met Anna Wintour), geen Dior and I (2014) en geen McQueen (2018) – om maar drie succesfilms te noemen.
Daniel Day-Lewis als de precieuze modetycoon Woodcock in ‘Phantom Thread’.
Terwijl de meeste modefilms de draak steken met de modewereld, is het voor het met zes Oscars genomineerde Phantom Thread zonder twijfel de meest serieuze modefilm ooit gemaakt. Daniel Day-Lewis speelt Reginald Woodcock, een obsessieve couturier met een godcomplex, die in de jaren vijftig kleding ontwerpt voor de Britse upper class en het koningshuis. Method actor Day-Lewis ging er een jaar voor in de leer bij een kleermaker. Ondanks de vele close-ups van mooie jurken is deze psychologische film – geschreven en geregisseerd door Paul Thomas Anderson – vaak onprettig om naar te kijken. Je ziet zijn recentste muze (de geweldige Vicky Krieps) terugvechten in zijn verstikkende, altijd donkere huis waar alles volgens zijn rigide regels moet gaan.