is chef van de politieke redactie.
Het minderheidskabinet-Jetten wordt hier en daar, na een paar zeperds, al ten dode opgeschreven. Daarvoor is het te vroeg.
De start van het kabinet-Jetten gaat niet als overdonderend de geschiedenisboeken in. Na de bravoure waarmee de ploeg zich eind februari aan het land presenteerde, temperde de Tweede Kamer de verwachtingen.
Al snel na het afleggen van de regeringsverklaring bleek er onvoldoende parlementair draagvlak te zijn voor de versnelde verhoging van de AOW-leeftijd en voor de voorgenomen verlaging van het maximumdagloon voor de sociale verzekeringen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Vervolgens gingen de aangekondigde bezuinigingen op de gehandicaptenzorg op de helling. Afgelopen week volgde de ondergang van het plan van minister Thierry Aartsen van Werk en Participatie om te stoppen met het actief benaderen van mensen die recht hebben op een bijstandsuitkering maar daarvan geen gebruikmaken. Aartsen proefde de stemming in de Kamer en had niet lang nodig om te concluderen dat hij onvoldoende steun heeft.
Geen wonder dat nu al hier en daar al valt te horen dat het experiment met het minderheidskabinet gedoemd is te mislukken. Maar daarvoor is het toch te vroeg. Het regeerakkoord staat vol met maatregelen die nu nog worden uitgewerkt, maar die het normaal gesproken gewoon gaan halen. De opbouw van het defensiebudget? Meer dan twee derde van de Kamer is voor. De investeringen om de asielopvang in betere banen te leiden, de pogingen om de stikstofdepositie te verminderen, het versimpelen van de vergunningprocedures, het aanwijzen van nieuwe woningbouwlocaties, de crisiswet om de netcongestie te bestrijden en snel nieuwe elektriciteitscentrales te bouwen: stuk voor stuk maatregelen waar een Kamermeerderheid niet tegen is.
Het zijn niet die belangrijke pijlers, waarop ook campagne werd gevoerd, die nu op de helling staan. De problemen dienen zich aan bij de plannen waarover minder lang is nagedacht. In de haast van de formatie is tamelijk lukraak besloten tot een reeks bezuinigingen zonder dat de consequenties goed zijn overdacht. Dat geldt ook voor het nagekomen plannetje om te stoppen met de actieve benadering van bijstandsgerechtigden: die proactieve werkwijze in de sociale zekerheid was in 2023 nog een plechtige en breedgedragen politieke belofte om de bestaanszekerheid van de kwetsbaarste mensen te verhogen. Zo’n initiatief verdient op z’n minst een paar jaar de kans voordat de overheid er alweer schouderophalend een einde aan maakt.
In die zin is het lot van Aartsens voorstel illustratief voor hoe het kabinet ervoor staat: met de belangrijkste beloften uit het regeerakkoord is vooralsnog niets aan de hand, het zijn slechts de plompverloren financiële keuzen die slecht zijn gevallen. En is het niet juist de kracht van dit experiment dat er nu eens een kabinet zit dat die keuzen niet zomaar kan doordrukken met behulp van vooraf geregelde meerderheden van Kamerleden die zich met handen en voeten hebben verbonden aan een regeerakkoord?
Uiteindelijk moet er natuurlijk een begroting komen. En uiteindelijk zal zelfs tot de VVD’ers in de ministerraad doordringen dat alleen Progressief Nederland voldoende zetels in beide Kamers heeft om de steun voor die begroting zeker te stellen. Maar als dat leidt tot iets beter doordachte financiële keuzen, hoeft het kabinet daar niet zwakker van te worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant