Het protest van vrouwen tegen het azc in Loosdrecht is een voorbeeld van feminisme als dekmantel voor haatzaaierij. Deze vrouwen strijden niet voor veiligheid, maar voor verdeeldheid.
Afgelopen weekend protesteerden honderden vrouwen tegen een asielzoekerscentrum in Loosdrecht. Terwijl ze ‘azc weg ermee’ scandeerden, togen ze door de straten, borden met ‘De veiligheid van onze kids gaat voor’ in hun handen. Want daar ging het de betogers naar eigen zeggen om: veiligheid, en wel specifiek voor vrouwen en meisjes.
In tegenstelling tot de protesten op eerdere dagen in Loosdrecht, ging het er dit keer vreedzaam aan toe. Toch was dit protest veel minder onschuldig dan op het eerste oog zichtbaar. De overwegend in het roze geklede dames, met kinderen aan de hand, hanteerden namelijk een beproefd recept: focussen op vrouwenveiligheid als bliksemafleider om haat te zaaien.
Een enorm groot probleem, geweld tegen vrouwen en meisjes, wordt hier geracialiseerd, gevoed door misinformatie en framing door overwegend extreemrechtse groeperingen. Een paar feiten op een rijtje. Het is al jaren bekend dat de plegers van seksueel geweld uit alle lagen van de bevolking komen. Daarbij heeft het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) uitgebreid onderzoek gedaan naar incidenten door bewoners van asielzoekerscentra en dit gepubliceerd in een rapport over de jaren 2017-2024. Hieruit blijkt onder andere dat de ervaren overlast wordt veroorzaakt door een minderheid van de bewoners én dat de meeste incidenten plaatsvinden in, niet buiten, asielzoekerscentra.
Over de auteur
Anne Buunk is klinisch neuropsycholoog aan het Universitair Medisch Centrum Groningen, universitair docent bij de Rijksuniversiteit Groningen en een Dolle Mina.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Hieronder vallen overigens ook het dreigen met suïcide en zelfdestructieve acties als honger- en dorststakingen: uitingen van psychische nood in deze overwegend kwetsbare groep. Zo’n 3 procent van alle bewoners werd in 2024 verdacht van een misdrijf. Dat is weliswaar meer dan in de algemene bevolking, maar wanneer we rekening houden met demografische kenmerken als leeftijd en geslacht, verdwijnt dit verschil grotendeels. Er zijn veel factoren die de kans op criminaliteit beïnvloeden en iemands migratieachtergrond op zich is geen voorspeller van de kans op misdaad. Eerdere analyses gaven geen bewijs van een significant effect van de aanwezigheid van een COA-locatie op de buurtveiligheid.
Naast deze cijfers zijn er voorbeelden van locaties waar de realiteit anders is. Dit is echter vaak het gevolg van de situatie in die specifieke centra, waar bijvoorbeeld structureel te veel mensen wonen. De oplossing voor dergelijke problematiek ligt dan ook in spreiding en humanere opvang – iets wat we ironisch genoeg niet gaan bereiken door bij elke nieuwe locatie de hakken in het zand te zetten.
Het besluit toch te gaan protesteren wordt dan ook vaak gedreven door angst voor het onbekende. En inderdaad: in dreigende situaties zorgt angst ervoor dat we nogal primitief reageren. Vanuit neurowetenschappelijk en evolutionair oogpunt is dat te begrijpen, want een snelle reactie als vluchten of vechten vergroot de kans op overleving. Maar wanneer de acute dreiging over is, en dat zou je hier wel kunnen stellen, zijn we als mens ook in staat de situatie te evalueren, keuzes te heroverwegen en gedrag bij te stellen.
En dus hadden de zeshonderd vrouwen ook iets anders kunnen doen om woorden te geven aan hun onderbuikgevoel, zoals simpelweg vragen stellen, meer informatie inwinnen, brieven schrijven, kortom: in gesprek gaan. Maar ze kozen ervoor de kostbare tijd niet in de daadwerkelijke strijd voor veiligheid te steken, maar te verdoen aan het verder voeden van haat en angst.
Tijdens de demonstratie in Loosdrecht klonk een kinderstem door de speakers, die zei veilig te willen zijn. Duizenden kinderen uit oorlogsgebieden zouden niets liever willen dan dat. Kinderen van ouders van wie inderdaad vaak de vaders eerst naar Europa reizen. Niet omdat ze dat zo leuk vinden, maar omdat de reis dodelijk gevaarlijk is, helemaal voor vrouwen en kinderen.
Daarom reizen mannen vaak eerst alleen, om hun familie deze levensgevaarlijke reis te besparen. Deze veelal getraumatiseerde mannen hebben fatsoenlijke psychische hulp en ondersteuning nodig, geen secundaire traumatisering door een boze menigte. Gastcolumnist Sara Khosdelazad beschreef in de Volkskrant al de wreedheid in onze reactie op vluchtelingen: we ontvangen ze met argwaan en leren ze ook hier bang te zijn.
Het moge duidelijk zijn: met feminisme heeft dit allemaal helemaal niets te maken. De onveiligheid van vrouwen en meisjes in de schoenen schuiven van asielzoekers is als een pleister op een grote open wond. Het bagatelliseert het probleem niet alleen; het houdt ons mijlenver van de oplossing. Het ware feminisme streeft naar vrijheid en veiligheid voor iedereen, waar je wieg ook staat. Ik nodig eenieder van harte uit mee te doen met deze strijd, die er echt toe doet.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant