is televisierecensent voor de Volkskrant.
Het klinkt een beetje tragisch: wie een ‘parasociale’ relatie heeft, voelt een emotionele band met iemand die geen idee heeft dat hij bestaat. De term is hot – de Cambridge Dictionary riep ‘parasocial’ zelfs uit tot hét woord van 2025. Niet gek, in een tijd waarin het normaal is om het liefdesleven van je favoriete influencer nauwgezet bij te houden. Maar het woord is niet alleen relevant voor het internet: ook op SBS 6 zijn er genoeg mensen om je aan te hechten.
Kijk maar naar De Oranjezondag. Natuurlijk heeft elk praatprogramma vaste gezichten. Maar nergens wordt vertrouwdheid zo gecultiveerd als bij De Oranjezondag. Voor nieuwe inzichten hoef je het niet te kijken. Wel voor het gevoel dat je aanschuift bij een borreltafel vol oude bekenden, die weer dezelfde grappen maken en dezelfde meningen verkondigen.
Zondagavond hoefde presentator Hélène Hendriks haar gasten zelfs alleen met hun voornamen aan te kondigen: Thomas, Rutger, Raymond, Pieter en Nicky. Alleen de laatste is een relatieve nieuwkomer in de SBS-familie. Gelukkig kennen we zijn achternaam wel: hij is de zoon van René van der Gijp.
‘Thuis op 6’, luidt de slagzin van de zender niet voor niets. Al is het niet het soort thuis waar deze recensent zich op zijn gemak voelt.
Binnen enkele ogenblikken maakte Raymond (Mens) een grapje over het gewicht van Thomas (van Groningen). Er werd geschaterd na een tompouce-eetwedstrijd, omdat het met slagroom besmeurde gezicht van Rutger (Castricum) eruitzag alsof hij naar een ‘foute gayclub’ was geweest. Oud-inlichtingenbaas Pieter (Cobelens) noemde kamerlid Habtamu de Hoop ‘die donkere Fries’. En Hélène vroeg zich af of het demonstratierecht niet moet worden ingeperkt, vanwege die irritante Extinction Rebellion-blokkades.
Meer van hetzelfde. Des te verfrissender was het daarom dat diezelfde avond het tweede seizoen van Parels voor de zwijnen (BNNVara) begon.
Daarin ontvangt Raven van Dorst op diens boerderij juist ‘mensen die we doorgaans niet zo snel te zien of te horen krijgen’. Op hooibalen, voor een welwillend publiek, mogen zij zingen, dansen, ‘of een scheet laten, zolang het maar uit het hart komt’.
Dat ontaardde in een vrolijke chaos, met Van Dorst als plagerig middelpunt. De presentator schoot in de lach toen een medewerker van een Zwols dierenasiel het podium opkwam met een verfomfaaid hondje met een erectie. ‘Dat kan je toch niet serieus nemen, dit ding’, giechelde Van Dorst.
Serieuzer werd het ook. Een groep vrouwen met een Zuidoost-Aziatische achtergrond vertelde over hun hekel aan het racistische verjaardagsliedje Hanky Panky Shanghai. Een man, die een deel van zijn gezicht had verloren door een operatie, kaartte aan hoeveel hij daarmee is gepest. Een vrouw las een gedicht voor over het misbruik dat ze als meisje had meegemaakt.
Het was warm, menselijk en gezellig. En dat, met volslagen onbekenden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant