Als hij colleges geeft aan de universiteit wordt Hans benaderd door een studente. Hij gaat op haar avances in en dat heeft levenslange gevolgen. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
Hans (71, jurist): ‘In de tijd dat ik aan een universiteit en een hogeschool college gaf, vond ik vaak papiertjes op mijn bureau van jonge dames die me complimenten gaven voor de manier waarop ik mijn colleges gaf. Ik kreeg veel aandacht, zullen we maar zeggen, er kwamen verleidingen op mijn pad. Er was een studente die daarin geen maat wist te houden, en helaas liep dat uit de hand. In een moment van zwakte ben ik over de schreef gegaan. Een enorme misstap. Toen dit uitkwam en ik met de billen bloot moest, ging het helemaal mis. Ze ontpopte zich als een stalker en maakte het leven van mijn gezin en mij zuur. Ze was een jaar of 22 en klampte zich aan mij vast. Het was alsof we terecht waren gekomen in de film Fatal Attraction.
‘Ik ben geen Clinton die zei: I did not have a sexual relation with that woman, maar we hadden geen relatie, ik was niet verliefd, en ik wilde absoluut niet weg bij mijn vrouw. Ik was bijna dertig jaar met mijn vrouw getrouwd, ze was mijn schoolvriendinnetje en het mooiste meisje van de klas. Prachtig lang blond haar, blauwe ogen. We trouwden jong omdat ik dan als kostwinner niet in militaire dienst hoefde. In 1988 werd ik voor het eerst vader, het jaar waarin Nederland Europees kampioen werd. We kregen een prachtige dochter, en vier jaar later een zoon. Ik was de koning te rijk. Tot ik die heel grote fout maakte. We hadden elkaar trouw beloofd en dat had ik doorbroken. Ik heb het vertrouwen van mijn vrouw beschaamd en daar heb ik ontzettend veel spijt van.
‘Er zijn mensen die eroverheen kunnen stappen, mijn vrouw kon dat niet. Ze had haar zelfrespect en dat begreep ik. Ze zei: ‘Jij hebt mijn leven geruïneerd. Ik dacht met jou oud te kunnen worden, maar door wat je hebt gedaan, heb je die cirkel doorbroken.’ Ze vond dat ik dit haar niet aan had mogen doen en wilde scheiden.
‘Hoewel ik het zelf niet wilde, ik hield nog veel van haar, ben ik akkoord gegaan met de echtscheiding. De kinderen waren op dat moment 14 en 17. We besloten dat het beter was dat ik even de deur uitging, zodat we konden bijtanken en elkaar de ruimte geven. Ik ging naar het huis van vrienden die vier weken op wereldreis waren. Toen ik na drie dagen naar huis ging, zat er een ander slot op de deur. Vanaf dat moment verliep ons contact via advocaten.
‘Ik heb mijn vrouw en mijn kinderen niet meer gezien. Ik heb een mild karakter, eigenlijk ben ik een zacht eitje. Vanuit het besef dat ouderliefde niet is af te dwingen, koos ik voor terughoudendheid, correctheid, respect en geduld. Een goede vriendin van mij, een medisch specialist en zelf ook moeder, zei tegen mij dat ik het niet over mijn kant moest laten gaan. Zij vond dat ik het contact met de kinderen moest afdwingen, claimen. Waar ik het meeste spijt van heb, is dat ik haar advies niet ter harte heb genomen. Ik heb het laten gaan. Terwijl we rechtszaken voerden over de verdeling van de financiën, ik was redelijk vermogend, had ik met een figuurlijke vuist op tafel moeten slaan dat ik mijn kinderen wilde zien.
‘We hadden een harmonieus gezin. Dat had ik van huis uit ook meegekregen, ik had zelf erg lieve ouders en ben hecht met mijn vier zussen. Ik weet van mezelf dat ik een liefhebbende vader ben. Het is nooit onveilig geweest, ik verafschuw geweld, ik heb ze heel liefdevol opgevoed. Ik leerde mijn kinderen mijn zelfverzonnen principe van de twee R’en: de R van respect en de R van ruimte. Ik vertelde ze dat als ze met iemand omgingen, diegene te allen tijde moesten respecteren. Daarnaast, legde ik ze uit, moet je iemand altijd de ruimte gunnen.
‘Drie maanden nadat het contact met mijn kinderen was verbroken, zag ik mijn dochter lopen in de dorpsstraat van de gemeente waar ik woonde. Er ging een rilling over mijn lijf. Terwijl ik haar naam riep, liep ik naar haar toe met uitgestrekte armen. Ze liet zich niet omhelzen, maar week achteruit en zei: ‘Papa, weet je nog wat je ons hebt meegegeven? Respect en ruimte. Als je mij respecteert, geef me dan ook de ruimte om te beslissen wanneer ik weer naar je toe wil komen.’ Ik antwoordde: ‘Lieverd, je hebt helemaal gelijk.’ Dat is inmiddels twintig jaar geleden.
‘Het gevolg van mijn misstap is enorm groot, ik ben er kapot van. Ik neem niemand iets kwalijk, behalve mezelf. Ik steek de hand in eigen boezem en trek het boetekleed aan. Ik begrijp dat de kinderen kiezen voor hun moeder, en daar kan ik niet tussenkomen. Ik vind het mooi dat ze zo’n symbiotische band hebben en zoveel van hun moeder houden. Maar er leeft ook een vader op deze wereld die zielsveel van ze houdt. Ze hebben toch ook een vader nodig? Het gemis is er elke dag, altijd, en ik kan er bijna niet over praten zonder tranen te laten. Wanneer het me te veel wordt, en dat komt regelmatig voor, ga ik naar buiten om hard te lopen of te zwemmen. Als ik uit het meer kom, is het waterpeil drie centimeter gestegen door al mijn tranen.
‘Ik heb er alles aan gedaan om contact met mijn kinderen te krijgen, ontzettend veel brieven en mails geschreven. Nul respons heb ik gekregen. Ik weet niet eens of het ze bereikt heeft, of ik hun juiste e-mailadressen nog heb. Uiteindelijk heb ik een boek geschreven waarin ik me kwetsbaar opstel, zonder rancune. Ik kwam erachter waar mijn dochter woonde en wilde het boek persoonlijk aan de deur overhandigen. Dat is niet gelukt, ze was waarschijnlijk niet thuis. Ik heb het maar door de brievenbus gegooid. Mijn zoon heb ik in die twintig jaar heel kort mogen zien. Het kwam vanuit hemzelf en daar ben ik heel dankbaar voor. Helaas is het contact na het boek weer verbroken.
‘Ik ben erachter gekomen dat mijn dochter inmiddels kinderen heeft. Geen idee hoe ze eruit zien, ik heb geen foto van ze. Ik heb cadeautjes gestuurd, maar ik weet niet of ze die hebben ontvangen. Ik wil ze ook niet tot last zijn en ze niet stalken. Liefde kun je niet afdwingen.
‘Voor een conferentie was ik in Canada. Toen ik door de straten liep zag ik op een billboard een uitspraak: forgiveness is your highest need and your biggest achievement; vergeving is je grootste behoefte en je grootste prestatie. Ik heb mezelf na al die jaren kunnen vergeven, maar hopelijk valt dat kwartje ook ooit bij mijn kinderen.
‘Mensen adviseren me goedbedoeld dat ik het moet loslaten. Maar hoe moet ik dat doen? Ik ben een vader zonder kinderen, een opa zonder kleinkinderen. Ik sta met mijn rug tegen de muur, kan geen kant op. Ik ben eigenlijk niet iemand die gauw spijt heeft, omdat ik denk dat het leven loopt zoals het loopt. Alleen deze spijt zit diepgeworteld, vanwege de hoge prijs en de levenslange gevolgen. Mijn grootste wens is dat ik, voordat ik straks heenga, mijn twee prachtige kinderen weer zie en mijn kleinkinderen mag ontmoeten. Ik heb zoveel liefde te geven. En die liefde kan ik, ondanks het feit dat ik een lieve vriendin heb, niet kwijt.’
De naam Hans is gefingeerd. Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant