Weekendgids Thundercat, de virtuoze bassist, vermoedt dat hij ADD heeft. Wellicht is dat niet zo erg. ‘Ik ken niet één creatief persoon van wie het brein niet op een afwijkende manier werkt.’
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Daar staat het basbeest dan, headbangend boven zijn zessnarige, op maat gemaakte instrument. Zwart gewaad, zwarte zonnebril en een hoofd dat beweegt als een opgevoerde metronoom. Op het podium van de Pandora, een van de zalen in het Utrechtse theater TivoliVredenburg, laat Stephen ‘Thundercat’ Bruner (41), razendsnel de zestien nootjes van zijn snaren ploppen en fungeert hij als de menselijke motor van zijn trio. In juli doet hij dat nog eens dunnetjes over op het North Sea Jazz Festival.
De uit Los Angeles afkomstige bassist, die als tiener al in de thrashmetalband Suicidal Tendencies zat, is zo virtuoos en veelzijdig dat uiteenlopende artiesten als Kendrick Lamar, Ariana Grande, Herbie Hancock, Kamasi Washington, John Mayer, Erykah Badu en Gorillaz van zijn diensten gebruikmaakten.
Al werd die virtuositeit niet altijd gewaardeerd. Toen hij zo’n twintig jaar geleden als huurlingmuzikant bij Snoop Dogg werkte en op het podium een iets te expansieve bassolo ten beste gaf, schuifelde de rapper zijn kant op en fluisterde hem toe: ‘Niemand heeft je gevraagd om dat alles te spelen.’ Daarna werkte hij niet meer voor Snoop.
Maar Bruner redt het prima op eigen houtje. Sinds 2011 heeft hij een solocarrière waarbij hij zichzelf begeleidt als zanger. Het ritme dat de Pandora opzweept staat soms in schril contrast met die falset die overal boven zweeft, en soms ook met de tekst.
Want het nummer I Love Louis Cole is niet minder dan een tedere liefdesbetuiging aan een goede vriend, de singer-songwriter uit LA, gekoppeld aan de herinnering van een feestje bij Louis thuis. ‘Er zijn nou eenmaal mensen waar je geweldig mee kunt drinken’, licht Bruner toe vanaf Pandora’s podium. ‘En Louis... bless Louis. Want Louis leeft nog. En soms word je geraakt door vreselijk verlies. 60 procent van mijn vrienden is gestorven.’ Dan een aarzelende pauze. ‘Daarom ben ik in therapie,’ gevolgd door een ongemakkelijke grijns.
Gestorven vrienden worden gekoesterd. Op Bruners tweede album Apocalypse rouwde hij al om de jong gestorven toetsenist Austin Peralta. Zijn vorige en vierde album It Is What It Is was een eerbetoon aan zijn beste vriend rapper en producer Mac Miller, die in 2018 overleed aan een overdosis. Op Distracted, zijn net uitgekomen vijfde, trekt hij de lijn door met het nummer She Knows Too Much, een postume samenwerking met zijn maatje Miller. Het nummer met Millers vocalen bleef na diens dood op de plank liggen totdat Bruner besloot om het in zijn eentje verder af te maken.
Toen het als single uitkwam, postte hij op Instagram: ‘Ik ben dankbaar dat ik tijd heb doorgebracht op deze planeet met Mac. Wat een artiest, wat een ziel, wat een vreugde om met hem te hebben gewerkt.’
Als je hem een dag na het optreden vraagt of het feit dat de plaat zes jaar op zich liet wachten te maken had met de rouwverwerking, zegt hij: ‘Zonder er te diep op in te willen gaan, het is wel een van de redenen geweest.’
In een Utrechts hotel, waar hij zijn zonnebril binnenshuis ophoudt, vertelt hij dat het album de neerslag is van een periode waarin hij zichzelf beter leerde kennen. Hij vertrouwde de Engelse krant The Guardian toe dat hij vermoedt dat hij ADD heeft. Op de track A.D.D. Through The Roof lijkt hij zijn innerlijke onrust te beschrijven. Dan de albumtitel zelf: Distracted. Afgeleid. Ja, het is een beetje een weergave van hemzelf.
Maar laat hij het beeld even relativeren: ‘Zo’n zelfdiagnose is typisch iets van deze tijd. Het is ook een speelse verwijzing naar het feit dat iedereen tegenwoordig een aandoening bij zichzelf vermoedt. Ken je die Amerikaanse tv-reclames voor allerlei medicatie? Je weet wel, waarin de voice-over vraagt: ‘Heeft u last van duizeligheid, hoofdpijn, enzovoort?’ Daarbij denk je meteen, yep, dat heb ik allemaal. Als dat allemaal symptomen zijn voor psychologische aandoeningen, dan zijn die veel wijder verspreid dan we denken. En misschien ook minder erg dan dat je op grond van een officiële diagnose zou verwachten. Ik bedoel, ik ken niet één creatief persoon wiens brein niet op een afwijkende manier werkt.’
Was It Is What It Is een eerbetoon aan Miller, Distracted noemt hij een dagboek van de tijd na diens dood, een reflectie op zichzelf met zowel ups als downs. ‘Het was echt een leercurve om mezelf weer op mijn gemak te voelen in mijn hoofd.’
Zit hij nu dan in een post-rouwfase? Is hij gelukkiger? ‘Ik denk dat het een keus is om jezelf gelukkig te voelen. En nu op dit moment, voel ik me best oké. Maar je weet wat zeggen hè. One day at a time.’ En onder zijn zwarte zonnebril verschijnt een grijns.
‘Ik ben dol op Sonic 3, Sonic 2 en Sonic Adventure 1 en 2. Het geeft mij de ultieme gamingervaring. Mario? Mwah, ook leuk maar haalt het niet bij Sonic. Het heeft waarschijnlijk iets te maken met de freaky intensiteit en de snelheid van het spel. Ik heb me ooit laten vertellen dat mensen die op het spectrum zitten gek zijn op Sonic, dus dat zal wel kloppen.
‘Maar het is niet alleen het spelletje. Ook het personage en hoe dat door de jaren heen is geëvolueerd, vind ik tof. En dan de hommages in het spel aan andere vormen van popcultuur, zoals aan Dragon Ball Z, als Sonic transformeert in Super Saiyan-mode. En oh ja, de muziek die Masato Nakamura voor de eerste game heeft gemaakt. Die is altijd in mijn ziel blijven wonen.’
‘Hij komt uit Brazilië. Volgens mij heeft Genevieve Artadi, de helft van het elektronische jazz-funk duo Knower uit LA, mij laten kennismaken met hem. We zijn naar hem wezen kijken toen hij voor de eerste keer kwam optreden in LA. Ik dacht meteen hiervan is er maar één.
‘‘Soms verliezen we de eenvoud van de songwriter uit het oog door allerlei effecten, bombarie en gedoe van de performer. Martin is een songschrijver die zich door zijn diepzinnigheid onderscheidt. Zijn gevoel voor melodie en harmonie is van zo’n enorme schoonheid dat hij al die toeters en bellen niet nodig heeft. Hij is een pure kunstenaar en ik hoop dat hij op een dag wordt beschouwd als een van de groten van zijn tijd.’
‘Sommige films schetsen een goed beeld van Los Angeles. Ik ben bijvoorbeeld gek op Friday van Ice Cube. Maar The Big Lebowski schetst een heel, héél goed beeld van Los Angeles.
‘Terwijl je de verwikkelingen volgt van hoofdpersoon The Dude, die in duistere zaakjes verstrikt raakt nadat een stelletje gangsters op zijn vloerkleed heeft gepiest, passeren haast terloops al die buitenissige figuren die de stad rijk is. Het voelt als een ingehouden handleiding hoe te overleven in LA, en het is tegelijkertijd heel erg een verhaal over Hollywood.
‘Net als je denkt chocola te kunnen maken van de plot, neemt de film een andere wending en ben je weer helemaal de draad kwijt. En o ja, zo geestig. Nu ik er weer bij nadenk, hij is op geen enkel moment niet geestig.’
‘Of ik nu iets van hem aan heb? Mijn schoenen, mijn broek en mijn zonnebril. Hij heeft zich veel beziggehouden met het draperen van stoffen en heeft een goed oog voor het creëren van monumentale kledingstukken die toch altijd iets simpels houden. Zodanig dat het soms haast iets minimalistisch of brutalistisch krijgt. Maar wat ik geweldig vind, is dat hij met zijn eigenzinnige kijk totaal van de gebaande paden is afgeweken en dat voor een deel mainstream heeft weten te maken.
‘Weet je, negen van de tien keer is de mannenafdeling van een modezaak zo saai. De kleding lijkt gemaakt voor een oppervlakkig persoon die het allemaal niets uitmaakt. Niet bij Owens. Met zijn kleding houdt hij ons outside the box, buiten die saaie norm.’
‘Göransson heb ik ontmoet toen hij gitaar speelde bij Childish Gambino. En goodness, wat was het geweldig om te zien hoe hij zich door de jaren heen heeft ontwikkeld tot een verbazingwekkende filmcomponist. Hij heeft nu al muziek geschreven die zal voortleven in popcultuur. Net zoals John Barry dat heeft gedaan met James Bond en John Williams met Star Wars.
‘Hij heeft een Oscar gekregen voor de muziek van Black Panther en een Golden Globe voor Oppenheimer, maar hij is helemaal niet van de symfonische school zoals, bijvoorbeeld, John Williams. Hij heeft een heel eigen sound, wat zeldzaam is in de filmindustrie. Regisseurs van grote producties kiezen vaak voor gemak. Even Alan Silvestri of John Williams bellen. Prachtig hoor, maar tegenwoordig zijn die ook een beetje huismerk.
‘En in een tijd waarin alles goedkoper moet, waarin bij wijze van spreken één aangehouden noot op een synthesizer al de sfeer van mysterie moet oproepen, werkt Göransson met een immens vocabulaire en heeft daar nog succes mee ook. Luister naar de soundtrack van The Mandalorian en je zult het nooit meer vergeten.’
‘Waarom Anakin zo cool is? Omdat Star Wars helemaal om Anakin draait, man. Het gaat niet om Luke, het gaat om Anakin. (Thundercat heeft zelfs een nummer op Distracted getiteld Anakin Learns His Fate, red.). Ik weet dat sommige mensen een hekel aan hem hebben omdat hij in de film naar de Dark Side van The Force opschoof en Darth Vader werd, maar dat was na een ware worsteling. Dat was het hele punt.
‘Anakin is geen eendimensionaal goed of slecht figuur. Hij is een mens. Anakins gevecht is een goede weergave van het leven, de worsteling waarin je altijd moet kiezen tussen het goede en het kwade. Tussen wat je weet wat je moet doen en wat je wilt doen. Die worsteling is echt. Ik heb laatst een interview met regisseur George Lucas gezien waarin hij zei dat het Anakins bedoeling was om evenwicht terug te brengen in The Force. En dat was iets waar Luke niet tegen opgewassen was.’
‘Ik kom daar al zo lang dat het personeel daar familie van me is geworden. Ook omdat ze getuige zijn geweest van zoveel heftige veranderingen in mijn leven. Maar op een gegeven moment ging ik niet meer omdat ik mijn eetgewoonten had veranderd. Ik ben veganist geworden.
‘Toen ik ze toch een keer bezocht, vroeg Koji-san, de eigenaar, waarom ik nooit meer kwam. Na mijn uitleg werd hij een beetje kwaad en vroeg: ‘Wat bedoel je?’ Maar hij dook wel de keuken in en kwam terug met een soort van sushi gemaakt met truffels. Ik ben nu weer vaste klant. En die truffelsushi is een van mijn favoriete gerechten. Ze moeten een beetje om me lachen, maar ze komen wel met de groenten opdraven.’
‘Jarenlang kwam ik langs om een kijkje te nemen in hun etalage. Ze hebben daar zowel verfijnde sieraden als meer speelse ontwerpen gebaseerd op popcultuur. Ik hing een beetje rond en Keechoy, een van de personeelsleden, zei dan altijd: ‘Ga je nog wat kopen?’ Zei ik: ‘Op een dag koop ik een van deze kettingen.’ En hij: ‘Wegwezen! Je blokkeert onze cliëntele.’
‘Ik weet nog dat ik mijn eerste piece daar kocht. En toen nog een. En Keechoy zei meteen: ‘Ah, ik zie het al. Je bent verslaafd.’ Maar het was een lange weg van die sieraden tot een speciaal voor mij gemaakte hanger van Sonic the Hedgehog.’
‘Ik ben dol op Tokyo, maar heb ook zoveel andere mooie steden in Japan gezien. Nara, Nagoya, Fukuoka, Osaka. Ik word aangetrokken door zowel de geschiedenis als de rijke manga- en animecultuur. Wat dat betreft ben ik de nummer één otaku, een persoon geobsedeerd door die aspecten van Japanse popcultuur. Mijn hele leven is ervan vergeven, vanuit zowel het muzikale als het artistieke perspectief. Elke keer als ik naar Japan ga voel ik me als een kind in een snoepwinkel. Het kan me niets schelen wat anderen ervan zeggen. Ik ga er gewoon naar toe en heb er de tijd van mijn leven.’
Cv Stephen Bruner
9 oktober 1984 Geboren in Los Angeles, Verenigde Staten.
2000 Vergezelt zijn broer drummer Ronald jr. als bassist bij de cross-over thrashmetalband Suicidal Tendencies.
2005 Eerste plaatopname als bassist op het album Live At 5th Street Dick’s van saxofonist Kamasi Washington. Speelt rond deze tijd ook in de live bands van Raphael Saadiq en Snoop Dogg en werkt als sessiemuzikant voor onder meer Erykah Badu en Flying Lotus.
2011 Debuutalbum The Golden Age Of Apocalypse.
2013 Apocalypse, tweede album, geïnspireerd door jazztoetsenist Austin Peralta die een jaar eerder overleed.
2015 Levert bijdragen aan Kendrick Lamars album To Pimp A Butterfly.
2017 Drunk, derde album, behandelt zijn moeizame relatie met alcohol.
2020 It Is What It Is, vierde album, gewijd aan rapper Mac Miller. De plaat ontvangt een Grammy voor Best Progressive R&B Album.
2022 Gastrol in tv-serie The Book of Boba Fett.
2026 Distracted, vijfde album.
Stephen Bruner woont in LA. Hij heeft een 19-jarige dochter, Sanaa.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant