We kunnen leren van andermans ervaringen: elke week een levensveranderend inzichtje van een bekendere Nederlander. Deze week: Milan van Waardenburg.
Acteur Milan van Waardenburg (32): ‘M’n oma was actrice in een tijd waarin dat niet makkelijk was. Ze was manisch-depressief en toneelspelen was voor gekke mensen, was de teneur. Toen ze zwanger werd, moest ze ermee ophouden. Daardoor heeft ze nooit de carrière gehad die ze had kunnen en willen hebben. Toen het theatervirus op mij oversprong, was ze dolgelukkig. Toen ik kind was, viel elke vrijdag een handgeschreven brief op de mat. Dat was zo standaard, die wekelijkse update in dat krullerige handschrift, ik stond er eigenlijk nooit bij stil. Erger nog: ik schreef nooit een brief terug.
Een tijdje na haar overlijden zocht ik een vorm van zelfreflectie. Ik probeerde een dagboek bij te houden om elke dag in te schrijven. Werd niks. Na drie dagen kon ik het al niet meer opbrengen. Ineens dacht ik aan al die onbeantwoorde brieven van mijn oma die bij mij op zolder liggen. Ik kreeg het idee om haar eens terug te schrijven, en dat lukt dus wel.
Iedere avond, vlak voordat ik ga slapen, schrijf ik nu een brief aan m’n oma. Je hoeft je brieven natuurlijk niet te richten aan iemand die al overleden is, maar ik zou wel iemand aanraden die ouder is. Het hoeft geen familielid te zijn, en je hoeft de brieven nooit te versturen, maar het geeft toch een gevoel van verbinding. Daarnaast is het de ultieme spiegel.
Je dwingt jezelf na te denken over de dag die je hebt gehad. Een dagboek betekent niets voor mij. Als ik begin met ‘Lieve oma’, heb ik er al een heel ander gevoel bij, want het geeft richting. Ik sla nooit een dag over, dus als je worstelt met een dagboek bijhouden: deze vorm werkt veel beter.’
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant