De geanimeerd-eclectische stijl van Tiel in Rotterdam gaat soms nét het randje over naar schijtlollig-slordig, maar toch is het een lekker zaakje.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Oudedijk 273, Rotterdam
tielrotterdam.nl
Cijfer: 7,5
Gerechten om te delen en uitgebreide wijnkaart. Donderdag t/m zondag open vanaf 12 uur, maandag en dinsdag alleen voor diner en zondag tot 20 uur.
‘Zou het misschien een soort grap zijn?’, vraagt mijn tafelgenoot. Ik doe altijd mijn best om mijn recensies met een positief punt te beginnen, maar in het geval van Tiel is dat lastig, omdat ik niet goed weet hoe ik onze van de pot gerukte amuse verderop het stuk erin moet fietsen. Hier komt-ie dus, maar met de dringende aantekening dat we Tiel verder best een heel fijn restaurant vonden.
We zijn in het karakteristieke pand in Kralingen door de supervriendelijke Italiaanse ober aan de natuurstenen keukenbar geplaatst, en bewonderen de inrichting. Een lekker zakie is het, constateren we, met overal knusse stofjes en kleuren, zoals een knuffelig wandkleed, halve gordijntjes en een strokartonnen systeemplafond; vrolijke, maffe details als beschreven stompkaarsen, gehaakte bloemen, gekke beeldjes en kinderfoto’s. Uit de lampen schijnt rozig licht dat de gehele clientèle extra knap maakt, en in spiegels rond de pilaren en langs het plafond kan die elkaar vervolgens goed begluren. Ze hangen met de benen naar buiten, de Rotterdammers: Tiel is een gierend succes. De ober voorziet ons van twee niervormige schoteltjes met doorzichtige gelei. We kijken hem vragend aan. ‘Het heet Lick-A-Muse!’, zegt hij, stralend alsof hij ons een cadeau heeft gegeven. ‘You got to lick it!’
Nu ligt er een dunne grens tussen een geniale vinding en een schijtlollige gimmick. Het is een leuk idee om het hoofd en de mond van je gasten na binnenkomst even flink op scherp te zetten met iets ongebruikelijks en vermakelijks – de letterlijke vertaling immers van amuse-bouche. Maar het snotterige, kleverige spul dat we met enige moeite van het schaaltje likken (‘lavendel, sesam en witte chocolade’, wordt ons verteld) heeft zozeer het aroma én de textuur van toiletblokjes dat we in grote verwarring achterblijven. Waarom zou je zoiets serveren? Is het de bedoeling dat het vies is, als een soort van contrast? Provocatie? Grap?
Eigenaar Tom Tieleman is telg van een bekende Rotterdamse horecafamilie. Vader Willem exploiteerde onder meer de Euromast en ook Toms zus heeft meerdere restaurants. De uitbundig getatoeëerde en standaard bezonnebrilde Tieleman werd door de restaurantpers neergezet als een excentriek horecadier. Hij omschrijft zijn zaak zelf als een ‘eigenzinnige zaak met gimmicks’; een beetje mediterraan, Rotterdams met lef, zonder poespas.
Van de cocktaillijst bestellen we de geslaagde Rotterdam Sour (eigenlijk gewoon een New York Sour met bourbon en rodewijnfloat, € 15) en een glas champagne (Mangin et Fils) dat € 9,75 kost – een prijs die aangeeft dat deze zaak het echt héél gezellig vindt om champagne te schenken. Voor bijna het dubbele kun je ook een glas biodynamische cava gran reserva nemen (Parés Baltà, 2017), die wel vier keer zo lekker is. Er is een prima witte Portugees voor € 4,75 per glas, en ook een fles Petrus uit 1994 voor € 6.000. De wijnlijst mag overigens nog wel even worden nagekeken: nonchalante lacunes in druif, jaar en/of gebied vind ik een wijnkaart altijd iets onplezierigs en nodeloos incrowd-achtigs geven. Ook komen we veel spelfouten tegen.
Op de kaart zien we snacks – ‘Happies bij de sappies’, voorgerechten – ‘Bekt Lekker’ – en hoofdgerechten, ‘De Echte Beukers’. Lollige quotes van de eigenaar, die overigens in geen velden of wegen te bekennen is. Dat geeft niet: alle bediening die we aan tafel krijgen is hartelijk, snel en goed ingelicht. De kaaskroketjes (€ 7,50 voor drie) zijn helaas van snackimperium Oma Bob’s, maar de gefrituurde chipirones (baby-inktvisjes, € 8,50) zijn erg lekker. We krijgen er met sepia-inkt zwartgemaakte mayonaise bij.
Dan bestellen we een drietal voorgerechten om te delen. Allereerst ceviche van pieterman met bloedworst en avocado (€ 17). Pieterman is een vis die zich nu de aarde opwarmt ineens enorm thuisvoelt in de Noordzee, en we komen hem dit jaar echt óveral tegen. Dat is geen straf, want het smakelijke, goedkope visje doet met z’n verfijnde textuur en smaak haast aan de veel duurdere zeeduivel of tarbot denken. Ook als ceviche blijkt hij zich prima staande te houden. De blokjes bloedworst zijn helaas wel al een tijd geleden gebakken en smaken voos en muf naar oude spekjes – die laten we liggen. De chique Argentijnse rode diepzeegarnaal (€ 28,50) wordt rauw als tartaar geserveerd met goede bisque van de kop, zure room met limoenblad, wat pittige chilipeper en kaviaar.
Pastrami (€ 17) is gepekeld, gekookt en gerookt vlees van de puntborst van het rund, meestal met veel specerijen als peperkorrels en korianderzaad. Wat we bij Tiel krijgen als ‘kalfspastrami’ lijkt mij doodgewone rollade, en geen goeie: we proeven geen rook of specerijen, en het wordt als een soort suffe, waterige carpaccio geserveerd met rucola, parmezaan en gladgedraaide piccalilly. Jammer.
De sfeer in de zaak is ondertussen onverminderd uitstekend. Een enthousiaste, lieve serveerster schenkt ons een fijn glas Saumur Champigny (Chateau Yvonne ‘La Folie’, € 7,50). Er staat fijne muziek op en het licht lijkt wel steeds rooier te worden gedraaid, waardoor alle mensen er nóg blakender uitzien, maar we niet meer zo heel goed kunnen zien wat er op ons bord ligt. De gestapelde zoete aardappel, antiboise en aubergine met wat geroosterde maiskorrels (€ 19,50) ziet er bij dit licht uit als een soort moesige, grauwe brij, en smaakt helaas ook een beetje zo: meer een dip dan een hoofdgerecht. Ook de bijbestelde venkelsalade is niet lekker vers en knapperig, maar sliertig en zacht als spaghetti. De 24 uur gegaarde shortrib met radijsjes en krokante aardappelblokjes (€ 31,50) is wel weer goed, en de mousseline met blauwaderkaas erdoor een heel fijne, gedurfde toevoeging.
‘Huh, volgens mij is dat die eigenaar!’, stoot ik mijn tafelgenote aan. Tom Tieleman is net de zaak binnengekomen, en hij stiefelt de tafels langs met een uitdrukking die ik moeilijk anders kan uitleggen dan frisse tegenzin. Hij draagt zijn zonnebril en een gestreept linnen pak met een stoffen roosje erop. ‘Ik ben Tom, de eigenaar van dit restaurant’, mompelt hij een beetje binnensmonds en monotoon tegen ons. ‘Is het lekker? Zit u goed?’ Hij vertelt desgevraagd ook nog even dat hij samen met de chef de gerechten bedenkt, en laat op zijn telefoon een tekeningetje zien van een bordje met dingetjes erop. Het is een wonderlijke, beetje ongemakkelijke interactie.
We hebben begrepen dat we de zaak niet mogen verlaten zonder het Tiel classic dessert (€ 17,50) te hebben geproefd. Dat is ook weer ongebruikelijk, omdat het gemaakt is met rauwe, in koffie drooggerijpte runderentrecôte. Hartige ingrediënten als bacon, kaviaar, miso of beenmerg kwamen we wel eerder in toetjes tegen, maar 100 gram rundvlees nog nooit – het is wel een handige manier om, wanneer je een onverbeterlijke zoetekauw bent, toch binnen één nagerecht aan je Schijf van Vijf-weektoelage te komen. Het dungesneden vlees wordt geserveerd in een zilveren coupe met prima vanille-ijs met advocaat, sinaasappelolie en gesuikerde hazelnoten. Het is verrassend smakelijk op een french coffee-canelé-karamelzeezoutachtige manier, al doet die vleestoevoeging toch ook een beetje denken aan het broodbelegexperiment van een stonede tiener.
Als we naar buiten lopen, zit Tieleman op de stoep wat ineengedoken te kletsen met drie rokende vrouwen. Hij zegt geen gedag terug. Nou ja: ook een excentriek horecadier mag best een keer een mindere dag hebben, zeker als de rest van de bediening zo leuk is. In zijn lekker eclectische, weldoordachte zaak zijn het niet de platte gimmicks, maar de diepgaande details die de avond bruisend en verrassend maken. Die details verdienen in sommige gerechten ook nog wat extra aandacht.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant