In Groot-Brittannië geldt binnenkort een koopverbod voor tabak voor iedereen die na 2008 geboren is. Ik hoorde vanmorgen voor het eerst van dit idee, maar het zorgt al enige tijd voor een discussie die ik in eerste instantie gemist heb. Gelukkig maar, want het terugluisteren van de uitwisseling van meningen op stand.nl op Radio1 stemde niet vrolijk. Het was alsof de destijds jaren slepende discussie over het rookverbod in de horeca werd overgedaan.
Het nieuwsbericht opende een luikje in mijn hoofd. Het is een voor mij nieuwe manier van denken, waarom hoor ik hier nu pas van? We kunnen toekomstige generaties dus vrijheden afnemen zonder dat ze die missen. In mijn hoofd zijn alle problemen opeens oplosbaar. Zonder dat ik er zelf last van heb. In feite doen we het al met klimaatdoelstellingen die pas ver in de toekomst haalbaar zijn.
Het is jammer dat GroenLinks en PvdA al verdwenen zijn, maar er zijn nog genoeg andere zaken die we geleidelijk weg kunnen laten sterven. Een eredivisie zonder Ajax, Feyenoord en PSV gloort, het hondenbezit, het oerburgerlijke ‘flitsmeister’, gebedshuizen; wie het bestaan ervan niet kent, mist ze ook niet. Voor alle mensen van na 2009 geen drank meer, voor die van na 2011 geen snoep, voor die van na 2013 geen frisdrank, voor die van na 2015 geen plastic producten, voor de mensen van na 2017 geen vliegreizen en vooruit voor die van na 2022 geen sociale media en geen stemrecht meer. Zijn we daar ook vanaf. Kunnen ze de door ons ingevoerde verboden ook niet meer terugdraaien. En voor de mensen daarna alsjeblieft geen NRC en stand.nl meer, het zelfstandig nadenken komt tot een gereguleerd einde. Het is ondertussen wel gebleken dat daar niets goeds van komt.
De mensen van na 2030 zullen geen boerderijen kennen, het vak geschiedenis verdwijnt over een jaar of twintig, de boekdrukkunst zal ongeveer tegelijkertijd met mij verdwijnen. Het is mooi geweest, het wekt slechts verlangen op naar iets wat we uit ons midden hebben verwijderd omdat het ons niets heeft gebracht. En wie weet is de wetenschap dan ook zover dat ze herinneringen kunnen wissen. Ik denk nog vaak aan mijn eerste sigaret. Veertig jaar geleden in havo 3 op het Thomas a Kempis College in Arnhem, meneer van Gestel van Economie rookte zelf ook, we begonnen die dag groepsgewijs. Er zijn er pas twee overleden, dus laten we de schadelijke gevolgen ook niet overdrijven.