Eva Posthuma de Boer In het soepel geschreven Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat Lou naar Spanje met een duidelijk doel. Eenmaal daar ontdekt ze wat ze wil weten, plus nog een heleboel meer. Het geheel is eenvoudig en veelomvattend tegelijk.
La Palma, het meest noordwestelijke van de Canarische Eilanden.
Eva Posthuma de Boer: Omdat ik je zie. Ambo Anthos, 296 blz. € 23,99
Ik ga op reis en ik neem mee… een zesjarig kind, de poes, een restje as van vader. Lou Rijziger, de 49-jarige hoofdpersoon van Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer (1971), rijdt naar Spanje voor een scoop. Ze zal een daar stil levende, ooit illustere politicus opzoeken en hem confronteren met ontdekkingen die haar vader, bij leven politiek verslaggever, over hem deed. Kan het zijn dat de oud-minister niet is wie hij voorgaf te zijn? Ze zal hem zijn geheim ontfutselen en het dan direct ferm wereldkundig maken in de krant die haar als columniste na tien jaar aan de dijk zette. Een reis met een duidelijk doel dus. Maar ze is evenzogoed op hol geslagen, op de vlucht. Het opvallend soepel geschreven, verrassende Omdat ik je zie biedt meer dan één ontdekkingsreis.
De roman, de zevende van Posthuma de Boer, is het tweede deel van een trilogie genaamd ‘Zes’. In deel één, De hand van Mustang Sally (2022), is een kind op zijn zesde overleden; ditmaal verloor de hoofdpersoon Lou op die leeftijd haar moeder. Posthuma de Boer verkent de thema’s rouw en trauma, maar zwaar zijn de romans niet, eerder lichtvoetig.
Omdat ik je zie is ontroerend, eenvoudig en veelomvattend tegelijk. Anders dan in de voorganger beperkt Posthuma de Boer zich ditmaal tot één vertelperspectief en (min of meer) één duidelijke chronologie. De lezer kijkt mee door de ogen van hoofdpersoon Lou. Je weet precies wat er in haar hoofd omgaat. Wanneer ze met een nieuw idee voor een rubriek aanklopt bij Theo Piket, de hoofdredacteur van de krant waar ze voor werkt, suggereert hij over de precieze invulling van de rubriek mee te willen gaan denken. Dan wordt het iets „van hen samen”. „Is dat geen leuk idee?” vraagt hij haar. „Nee, dat was geen leuk idee, dacht ik, terwijl ik breeduit lachend ja knikte en uitsprak hoe geweldig leuk ik dat idee vond.” De herhaling van het domme woord ‘leuk’ maakt de passage extra grappig.
Omdat ik je zie is als geheel geestiger, zwieriger en hier en daar satirischer dan eerder werk van Posthuma de Boer. Knap is hoe bijfiguren, zoals de vrouw die Lou al sinds haar kindertijd hardnekkig ‘BS’ noemt, Boze Stiefmoeder, ondanks de eenzijdige blik die Lou op hun heeft, toch gelaagd zijn. Met Lou kom je er, zonder dat het zoetig wordt, achter dat iedereen worstelt en er maar het beste van maakt, dat mededogen met de ander op zijn plaats is, in plaats van je vast te bijten in je eigen interpretatie. Ook Lou’s idee van wie ze zelf is of nog kan zijn, als witte, verleppende, als moeder uitgediende vrouw van middelbare leeftijd, gaat danig op de schop. Posthuma de Boer blijkt smeuïge seksscènes te kunnen schrijven.
Maar eerst valt er dus een hoop te verstouwen, tijdens de roadtrip. Terugblikken op het verleden en zich dingen afvragen over vroeger doet Lou, zo ontdek je gaandeweg, op een wel heel verrassende manier. Het zou zonde zijn hier te verraden hoe, maar het komt erop neer dat de mogelijkheden van het niet per se betrouwbare ik-perspectief knap worden uitgebuit. Als lezer word je op het verkeerde been gezet en uitgedaagd. Als Lou eenmaal is aanbeland waar ze wilde zijn, in het Spaanse gehuchtje waar de politicus (die aan Hans van Mierlo doet denken) woont, gaan zekerheden en aannames andermaal op de helling. Ze ontdekt wat ze wilde weten, plus nog een heleboel meer.