Na meer dan 60 jaar muziek maken weet de hoogbejaarde Paul Simon zijn toehoorders nog altijd twee uur lang aan zijn lippen te laten hangen. In de Afas Live gaf hij zijn eerste van drie concerten. Of was het een seculiere hoogmis?
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het grote afscheid had Paul Simon (84) acht jaar geleden al van zijn Nederlandse publiek genomen met twee zinderende concerten in de Amsterdamse Ziggo Dome. Hoewel hij toen al aangaf nog niet te stoppen met liedjes schrijven, rekende niemand, en vermoedelijk hij zelf ook niet, erop dat hij even verderop in de Afas Live nog eens drie optredens zou geven.
En dat allemaal dankzij een droom die hij in januari 2019 kreeg, die vier jaar later zou resulteren in een van zijn meest indrukwekkende albums: Seven Psalms. Zeven akoestisch getoonzette liedjes waarin Simon zich met ontroerende, soms bevende stem tot The Lord richt. De heer die je ook als zijn muze kunt beschouwen.
Deze zevendelige suite van 33 minuten vormt de basis voor zijn huidige tournee, A Quiet Celebration, die eigenlijk te beschouwen is als zijn toegift op meer dan 60 jaar muziek maken.
Woensdag, tijdens het eerste van drie concerten, hoorden we de inmiddels hoogbejaarde Paul Simon, wiens stem nog dunner en breekbaarder was geworden, een soms adembenemend concert geven dat begon met de integrale uitvoering van Seven Psalms.
Simons onberispelijk spelende tienmansband zette heel subtiel accenten in de oorspronkelijk vooral door akoestische gitaren gedragen stukken, die er veel dynamischer door klonken. In de laatste twee stukken kreeg Simon vocale ondersteuning van zijn echtgenote, zangeres Edie Brickell.
Was het hierbij gebleven, dan was het concert ook al een haast religieuze ervaring geweest. Maar de uitgelezen selectie die Simon na de pauze uit zijn oeuvre presenteerde, maakte het helemaal tot een onvergetelijke avond. Hij koos vooral voor de wat meer contemplatieve liedjes, waaronder drie van zijn mooiste, afkomstig van zijn minst succesvolle album Hearts and Bones (1983). Alsof hij zijn publiek nog even duidelijk wilde maken dat een afscheid zonder Train in the Distance en The Late Great Johnny Ace toch echt ondenkbaar was.
Hier bleek ook dat de mooiste Paul Simon-liedjes hun kracht ontlenen aan de steeds weer verrassende arrangementen, met grote zorgvuldigheid neergezet door geweldige musici, zoals drummer Steve Gadd, die met het 50 jaar oude, legendarische drumpatroon in 50 Ways to Leave Your Lover zelfs kippenvel veroorzaakte.
Een ander anker in de band bleek bassist Bakithi Kumalo die er 40 jaar geleden op Graceland ook al bij was. Hij begeleidde de fraaie samenzang van Simon en Brickell in Under African Skies en zorgde met pulserende basnoten voor een van de weinige dansbare momenten in Me and Julio Down by the Schoolyard.
Toen zaten we al twee uur aan de stoelen genageld. De vraag of dit een soort seculiere hoogmis of een popconcert was, deed al niet meer ter zake. Te zien was er nauwelijks iets, en regelmatig betrapte je jezelf erop de ogen dicht te hebben, om ieder detail in het even rijke als zachtmoedige klankbeeld tot je te nemen. De tijd is als een kaasschaaf over de stembanden van Paul Simon gegaan, maar wat een geluk dat hij dit nog even wil delen.
Pop
★★★★★
22/4 Afas Live, Amsterdam. Herhaling op 24/4 en 25/4.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant