De Spaanse zangeres Rosalía laat de liederen van haar album Lux uitgroeien tot machtige meesterwerken, met een orkest en tegen een minimaal decor. Het is haast te mooi, in beeld en geluid.
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Veel heeft ze niet nodig: het decor dat Rosalía heeft opgebouwd in de Ziggo Dome is minimaal, bij de eerste scènes. En het zal een optreden lang een vreemd soort rust blijven uitstralen, een sacrale zuiverheid, die zo goed past bij deze zangeres en het werk dat zij vanavond laat horen.
Rosalía wordt door dansers uit een soort witte ijskast getild, als een verstijfde ballerina. Ze wordt midden op het podium gezet - nog steeds in die bevroren pose - en draait nu trage rondjes, als een danseres op een speeldoos. Achter dit levende schilderij hangt weinig meer dan een gelige, parelmoeren maan. Wat een beeld.
Ook omdat Rosalía er direct een paar van haar machtigste muziekstukken bij laat horen. Eerst Sexo, Violencia y Llantas, daarna Reliquia, daarna - toepasselijk - Porcelana. Je hoort meteen dat dit zo’n avond gaat worden die je in je dromen zal achtervolgen.
Want wat zingt zij hemeltergend mooi. Behoorlijk hard versterkt: Rosalía dreunt werkelijk door de zinderende (en uitverkochte) Amsterdamse concerthal, net als haar meegevoerde orkest, dat midden in de zaal is opgesteld, als in een orkestbak. Maar haar stem heeft nog die zachte en zuchtende pracht en die glasachtige zuiverheid, zeker als zij het drama van de flamenco laat trillen in die bijna wegstervende laatste noten van Reliquia: ‘Ni tiene salida/ Ni tiene mi perdón.’
De ontvangst van Rosalía in Nederland, voor twee uitverkochte avonden in Amsterdam, is hartverwarmend. Je voelt een bijzondere concentratie in de zaal hangen, de pophal die vanavond is veranderd in een concertzaal op stand. Iedere beweging van de zangeres wordt ademloos gevolgd en de spanning is bij de eerste delen van haar show om te snijden.
De zangeres uit Barcelona heeft ook een eigenaardige weg afgelegd in de popmuziek. Zij begon als ploeterende flamencozangeres, die de ware Spaanse muziekkunst onder de knie wilde krijgen. Maar ze vermengde de tradities met hiphop, daarna met reggaeton, en met Latijns-Amerikaanse dans- en volksmuziek. Ze scoorde daarmee mondiale hits en werd de grootste Spaanse popster aller tijden.
Maar met haar album Lux werd zij echt een fenomeen en een verademing voor de popmuziek, vooral omdat ze helemaal brak met haar voorgaande werk en iets compleet nieuws uit de grond optrok. Op dit conceptalbum, over de zoektocht naar God en vrouwelijk heiligdom, zong zij poëtische kunststukken, in vele talen en bij walsende en wilde, maar soms pijnlijk mooie orkest- en kamermuziek. En gelukkig: nog steeds die betoverende stem, en onmiskenbaar Spaans. Met Lux ging - en gaat - Rosalía de wereld over.
In Amsterdam blijkt hoe die vrij gekunstelde liederen tóch een vreemd soort stadionanthems zijn geworden. Haar nummer La Perla bijvoorbeeld, een wonderlijke mix van orkestrale wals en Mexicaanse dansmuziek, wordt tot de achterste tribunes meegezongen.
Maar de zaal valt stil bij de uitvoering van twee liedjes, die kunnen worden ingelijst als een paar van de prachtigste muziekstukken die ooit in deze Ziggo zijn uitgevoerd. Rosalía zingt haar Sauvignon Blanc bijna achteloos, liggend op een witte piano, glaasje wit in de hand. Maar met een stem die dwars door je heen trekt en waarin iedere versiering ontroert.
Dan volgt La Yugular, een liedstuk dat drijft op Arabische orkestklanken en waarin de zangeres haar liefde verklaart aan een universele God, die in de mens te vinden is. Uit het Ziggo-dak daalt een gouden snipperregen neer en de adem stokt in je keel. Het is haast te mooi, in beeld en geluid, en eigenlijk met geen pen te beschrijven.
Net als het slot van deze meesterlijke show; eerst haar feestelijke La Rumba del Perdón, dat zij met een vlammende stem zingt temidden van haar orkest, als een flamencodanseres op de tafel bij een Andalusische tablao. En dan een verstild maar weer hemels gezongen Focu ’Ranni, waarbij zij een witte trap beklimt en zich bij de laatste noten in de diepte daarachter laat vallen.
Weg is ze, opgelost in het niets. Wat een sensationeel beeld weer, en wat laat Rosalía de concertzaal verpletterd achter.
Pop
★★★★★
22/4, Ziggo Dome, Amsterdam. Herhaling: 23/4.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant