Lezersbrieven U schreef ons over een andere manier van kijken naar Eftelingkunst, het asielbeleid en de gelijkheid tussen man en vrouw.
De regering wil hogescholen het recht tot promotie geven, zodat ook binnen het hoger beroepsonderwijs een doctorstitel kan worden behaald (20/4). De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Rianne Letschert (D66) streeft naar een versnelde invoering, omdat dit volgens haar „een ontbrekend element is in de erkenning van praktijkgericht onderzoek” — waarbij „praktijkgericht” voor relevant staat.
In werkelijkheid bestaat er maar één type onderzoek dat relevant is: onderzoek dat wordt uitgevoerd met de best beschikbare methoden en technieken én tegelijkertijd bijdraagt aan de uitbreiding van onze kennis. Universiteiten hebben hierin een lange traditie. Zij hebben hun organisatie zo ingericht dat de nieuwste inzichten, methoden en technieken op internationaal topniveau worden beheerst en toegepast. Onderzoek wordt daarom beoordeeld door experts die deze methoden tot in detail kennen. Het kost decennia om zo’n niveau te bereiken. Voor instellingen buiten de universiteit ligt de grootste uitdaging in het aantrekken en behouden van voldoende talent om een stevige, kritische massa aan onderzoekscapaciteit op te bouwen.
Daarom ligt het voor de hand dat studenten uit het hbo die willen promoveren dit doen binnen een universitaire omgeving, waar zij kunnen aantonen dat zij met de meest geavanceerde methoden en technieken kunnen werken. Het is namelijk weinig waarschijnlijk dat hogescholen op korte termijn de benodigde schaal en kwaliteit van onderzoek kunnen realiseren om volwaardige promotietrajecten te dragen.
Voor het vermeende tekort aan praktijkgericht onderzoek bestaat bovendien al een beproefde oplossing. Wanneer universiteiten expliciet worden gestuurd op maatschappelijke relevantie — zoals bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk, waar de instellingen moeten aantonen hoe hun onderzoekswerk bijdraagt aan de praktijk — neemt de kans toe dat onderzoek zowel praktisch relevant is als methodologisch van hoog niveau.
Jan Bouwens Amsterdam
Uitgeprocedeerde asielzoekers die langer dan achttien maanden in vreemdelingendetentie zitten, moeten volgens het Europese Hof van Justitie worden vrijgelaten en mogen ook niet meer worden uitgezet (19/4). Toen ik dit las, moest ik denken aan de komische film Khochu v Tyurmu over een Rus, die door het plegen van allerlei delicten zijn best doet om in Nederland in de gevangenis te belanden, want het leven in een gevangenis in Nederland is altijd beter dan het leven in vrijheid in Rusland. (Uiteindelijk komt hij in de gevangenis door het beledigen van ons staatshoofd).
Maar de uitspraak van het Europese Hof is geen film, laat staan dat het om te lachen is. Het gevolg van die uitspraak is dat nu werkelijk iedereen die asiel aanvraagt in Nederland, mag blijven. Je moet alleen een beetje geduld hebben. Laten we dus maar stoppen met onze zorgvuldige asielprocedure met zijn talrijke beroepsmogelijkheden en humanitaire uitzonderingen. Ik zie al uit naar de volgende komische film over de belevenissen van uitgeprocedeerde asielzoekers.
Jan Coppes Twello
We kochten in 1996 een huis met op de begane grond aan de voorkant, een voormalige winkel. De muren waren bedekt met schroten. Na hardhandige verwijdering, zat het stucwerk eronder vol gaten. Het eerste wat me te binnen schoot: muren als in Beiroet, kogelgaten van een oorlog. Ik kende de beelden van lang geleden en recentere tijden. En nu zijn die muren in Beiroet weer zoals toen in mijn ‘winkel’, als ze überhaupt nog rechtop staan.
Hoelang kan een volk oorlog verdragen, vluchten, alles verliezen wat het lief is? Ik denk aan de vluchtelingen, waar dan ook vandaan, die in welvarende landen worden uitgekotst door populaire politici en hun aanhangers, kennelijk alleen zichzelf als een mens beschouwend met recht heeft op onderdak, vrede, geluk, werk. Die zich niet realiseren dat geen mens kon kiezen waar zijn wieg stond. Wat een verschrikkelijke wereld.
Reina Merhottein Gokceovacik (Tur)
Interessant en goed artikel van Hans den Hartog Jager over de Efteling-kunst (20/4). Maar het artikel roept ook een vraag bij mij op. En dat komt doordat bijvoorbeeld het werk van studio Drift voor het gemak ook maar even als Efteling- of vermaakkunst wordt weggezet.
Misschien komt het wel door de foto van hun zwevende betonblok in het Stedelijk bij het artikel dat ik mij afvraag of het niet te simpel is om dit als vermaakkunst weg te zetten. Kan juist zoiets als een zwevend betonblok in een museumzaal niet net zo goed voor verbazing en verwondering zorgen? Juist omdat je in het dagelijkse leven niet zo vaak een zwevend betonblok tegenkomt. En kan die verbazing en verwondering er ook niet voor zorgen dat mensen eens op een hele andere manier naar de wereld om hen heen gaan kijken en er eens op een andere manier over nadenken? Iets dat juist zo welkom is in de wereld anno 2026.
Voor mijn gevoel is het heel simpel wegzetten van het werk van de makers van studio Drift als vermaakkunst ergens net zo simpel en kort door de bocht als het trieste Efteling-cultuuraanbod van de miljardairs uit de techwereld.
Jeroen ter Welle
Japke-d. Bouma vraagt zich af waarom jonge vaders niet meer gaan zorgen voor hun kinderen terwijl moeders door in deeltijd te gaan werken dat wel doen (21/4). Vervolgens berekent ze dat de gemiste inkomsten van 16 jaar in deeltijd werken voor de moeder een dikke miljoen euro bedragen. Maar stel dat de ouders samen willen zorgen en de vader ook besluit om 16 jaar in deeltijd te gaan werken, dan zouden de gemiste inkomsten voor dit gezin het dubbele bedragen, namelijk 2 miljoen euro.
Welk gezin kan zich een dergelijk offer permitteren in een land waar een gemiddeld huis inmiddels 500.000 euro kost? Onder theoretisch opgeleide ouders zie je steeds vaker dat beiden vier dagen per week werken. Het zijn juist de praktisch opgeleide ouders die deze financiële keuzeruimte vaak niet hebben.
Hopelijk slagen de plannen om de kinderopvang voor lagere inkomens bijna gratis te maken. Nu jonge vrouwen steeds vaker hoger opgeleid zijn dan mannen, zie ik ook al voorbeelden van moeders die 40 uur blijven werken terwijl juist de vaders een stapje terug doen. Dat suggereert dat de echte oplossing voor dit probleem in meer hypogamie (trouwen met een lagere sociale status) gezocht moet worden. Er zijn heel veel praktisch opgeleide mannen met twee rechterhanden die dolgraag voor kleine kinderen willen zorgen.
Julius op de Beke Den Haag