Voor de stijf uitverkochte Lux-tour van Rosalía, 22 en 23 april in Amsterdam, is de zangeres diep in de kunsthistorische grabbelton gedoken. Haar spectaculaire outfits verwijzen naar beroemde kunstwerken. Hoe pakt dat uit op het podium?
Voor de stijf uitverkochte Lux-tour van Rosalía, 22 en 23 april in Amsterdam, is de zangeres diep in de kunsthistorische grabbelton gedoken. Haar spectaculaire outfits verwijzen naar beroemde kunstwerken. Hoe pakt dat uit op het podium?
Seine Angst ist meine Angst/ Seine Wut ist meine Wut/ Seine Liebe ist meine Liebe/ Sein Blut ist mein Blut.
Zijn angst is mijn angst, zijn woede is mijn woede, zijn liefde is mijn liefde, zijn bloed is mijn bloed: zo begint Berghain, het dramatische nummer op het album Lux van de Spaanse zangeres Rosalía. Geïnspireerd door het verhaal van de Duitse mystica Hildegard von Bingen zingt ze in operastijl in het Duits, maar ook Spaans en Engels zijn in het lied te horen. Exemplarisch voor het hele album: in dertien talen en in verschillende muziekstijlen vulde Rosalía Lux met nummers over identiteit, liefde en spiritualiteit. Daarbij liet ze zich inspireren door vrouwelijke mystici en heiligen uit verschillende religies, door filosofen en schrijvers uit diverse tijdperken. Vanavond is de eerste Nederlandse stop van haar uitverkochte Lux-tour in de Amsterdamse Ziggo Dome.
De komende maanden trekt ze door Europa en de Amerika’s met een 22-koppig orkest, gedirigeerd door de Cubaanse Yudania Gómez Heredia. Daarnaast staan er enorme decorstukken van de Nederlandse decorontwerper Dennis Vanderbroeck op het podium. Bijzondere kostuums zijn er ook volop. Speciaal voor de tour werden couturestukken ontworpen door Stefano Gallici, hoofdontwerper van het Belgische modehuis Ann Demeulemeester.
De ontwerpen van Gallici staan internationaal bekend om hun maatwerk, de mix van zowel hoekige en grungy als zachte lijnen en materialen, en, opvallend: het gebruik van veren. Het merk Ann Demeulemeester heeft al ruime ervaring met het kleden van muzikanten. Zo verzorgde het de podiumensembles voor de Peel it back-tour van de Amerikaanse rockband Nine Inch Nails en de Met Gala-look van Charli XCX, allebei in 2025.
Het is geen toeval dat Ann Demeulemeester ook voor Rosalía’s tournee een aantal kostuums heeft gemaakt. De filosofie van het merk, kleding moet meebewegen met de bewegingen van de drager, zit in de ontwerpen en die zijn daardoor geschikt om in te dansen. De looks die Gallici voor de Lux-tour ontwierp, zijn opgebouwd uit verschillende kledingstukken die een voor een aan en uit worden getrokken en zo steeds worden gemixt en gematcht. Ook bevatten ze tal van verwijzingen naar kunst en religie; kunsthistorische haute couture op een internationaal muziekpodium. We bespreken de drie meest in het oog springende looks.
Rosalía’s eerste look begint met een transportkist die in het midden van het podium komt te staan. Het grote, houten ding, dat rechtop door de vloer van het podium langzaam omhoogkomt, ziet eruit alsof er een kostbaar kunstvoorwerp in wordt vervoerd. Als de achtergronddansers de kist openen, blijkt Rosalía erin te staan; de zangeres maakt haar entree in de show als een sculptuur. Specifiek: als het beroemde bronzen beeld Danseresje van 14 jaar (1880) van de Franse kunstenaar Edgar Degas.
Het bronzen meisje, dat keurig kaarsrecht staat, met de neus in de lucht en de voeten uitgedraaid, draagt een rokje en een lint in het haar. Rosalía is in navolging daarvan gekleed in een volumineuze, poederroze tutu. De rok is opgebouwd uit talloze lagen geplisseerde tule en staat bol door de verschillende lengtes waarin de stof is geknipt. De balletlook gaat verder met de witte bodysuit die ze draagt van pointelle, een lichte katoenen stof met gaatjespatronen, waardoor hij goed ademt. Het hoog uitgesneden en rugloze ontwerp van het pakje maakt het, net als bij klassiek ballet, makkelijk om in te dansen.
Om de outfit compleet te maken draagt Rosalía roze satijnen spitzen die speciaal voor de tour zijn ontworpen. Ze zijn uitgerust met een extra set bandjes over de wreef voor comfort en ondersteuning tijdens de choreografie, die ze voor een groot deel op de toppen van haar tenen uitvoert.
Een opvallend detail zijn de cups van een roze beha die boven de witte bodysuit uitkomen. Het brengt het beeld van de perfecte ballerina met haar roze tutu en witte pakje aan het wankelen. De opzettelijk zichtbare, tikkeltje ordinaire cups verstoren het idee dat in klassiek ballet alles tot in detail perfect is, sierlijk en weggestopt. Deze look is dat bíjna helemaal, en daardoor eigenlijk helemaal niet.
Degas’ ballerina transformeert tegen het einde van het eerste deel van de show in een wat vroom figuur: de tutu gaat uit en Rosalía krijgt een tot de grond reikende witte sluier in haar haar gespeld. Onder de tutu komt een witte short tevoorschijn met kanten stroken langs de naden. Nu volledig in het wit gekleed begint de zangeres aan het nummer Mio Cristo Piange Diamanti, een in het Italiaans gezongen lied over krachtige liefde, geïnspireerd op de mythe rond Clara van Assisi, patroonheilige van de muziek.
Een derde combinatie van deze stukken, waarbij de zangeres alleen nog het broekje en de beha draagt, komt later in de show terug. De spitzen heeft ze dan verruild voor roze veterlaarzen en om haar armen draagt ze bepantsering bedekt met witte hanenveren. Ze is nu veranderd in de mythologische figuur Icarus, die met zelfgemaakte vleugels naar de zon wilde, in al zijn hoogmoed te dichtbij kwam en vervolgens neerstortte.
De volledig zichtbare beha van het Russische merk Daniil Antsiferov is geïnspireerd op de jaren vijftig. Een detail in de look, dat doet denken aan de puntbeha van Jean Paul Gaultier die popicoon Madonna droeg tijdens de Blond Ambition-tour in 1990.
Van onschuldige ballerina’s en vrome nonnen door naar de onderwereld. Het tweede deel van de show begint weer met kunst. Rosalía en haar achtergronddansers zijn nu in het zwart gekleed en poseren voor het publiek als op het schilderij Heksensabbat (1789) van de Spaanse kunstschilder Francisco Goya. Het werk toont een heksenfeest midden in de nacht, waarbij heksen in een kring rond de duivel zitten en hem kinderen aanbieden. Die duivel heeft de gedaante van een grote bok aangenomen en draagt vijgenbladeren in zijn hoorns ter decoratie.
De hoorns die Rosalía, de duivel, draagt, bestaan uit een haarband met twee lange, rechtopstaande zwarte veren die, net als bij de satan, naar elkaar toe buigen. Ze heeft de witte bodysuit verruild voor een mouwloos zwart jasje. De panden van het jasje worden bij elkaar gehouden met veters, die ze losser of strakker kan trekken voor meer of minder bewegingsvrijheid. De zwarte veters op de voorpanden van het jasje zijn geïnspireerd op de sluitingen van militaire jassen zoals Napoleon ze droeg. Ook door het vele gebruik van paspels, dunne verticale omboordingen in de stof, behoudt het stuk zijn structuur. Onder die opengewerkte zwarte voorkant doet des te opvallender ook de lichtroze beha weer mee.
Aan de achterkant is een dramatische zwarte rok aan de jas bevestigd, die aan de bovenkant bol staat van de katoenen ruches en daarna tot op de grond uitloopt in lange stroken van zwart kant. Daardoor heeft het kledingstuk wat weg van zowel een hedendaagse high-low-rok als van een cul de Paris, de volumineuze sleep die in de afgelopen eeuwen af en aan in de mode was. Daaronder draagt Rosalía hoge zwarte veterlaarzen van satijn, wat zowel het drama als de gestructureerde lijnen in de outfit extra kracht bijzet.
Waar de zangeres de verenhoorns al gauw afzet, komt daar later een witte pruik voor in de plaats. Die pruik doet 18de-eeuws aan en verwijst misschien wel naar het hof van de Franse koningin Marie-Antoinette, waar de cul de Paris ook in de mode was. Een grappig detail: de pruik is gemaakt van opgerolde stroken bladmuziek.
Net als bij de ballerina die haar beha niet goed heeft weggestopt, wacht ook hier een verrassing die de statige look uit balans brengt. Onder het dramatische, zwarte ensemble prijkt een vrolijke, zuurstokroze sportbroek. De short biedt wederom bewegingsgemak voor het neerzetten van soepele choreografie, inclusief splits en twerking. Hij zet de hele look, die autoriteit en dominantie uitstraalt, op spanning. Had het broekje ook zwart kunnen zijn? Ja. Maar dat was minder leuk geweest.
De lijnen van deze outfit zijn simpeler dan van de andere twee. Rosalía verschijnt hier achter haar microfoon in een ingetogen, lange witte jurk van chiffon die tot de grond komt. Om haar middel draagt ze een zwarte satijnen tailleband. Onder de losjes gedrapeerde halslijn komt het witte zusje van de beha van eerder tevoorschijn, en nu Rosalía haar haren los draagt en achter een gouden lijst staat, lijkt ze op de Mona Lisa van Leonardo da Vinci.
Speciaal voor La Perla, dat gaat over een bedriegende ex-geliefde, rolt ze het bovenste deel van de jurk af en stopt die in de tailleband, waardoor het een rok wordt. Tegen een zwarte achtergrond verdwijnen haar onderarmen als het ware in de zwarte operahandschoenen die ze aantrekt.
Het vertoont opvallend veel gelijkenis met een beroemde scène uit The Dreamers (2003) van de Italiaanse filmmaker Bernardo Bertolucci. In deze film, die zich afspeelt in het Parijs van 1968, gaat de eigenaardige tweeling Isabelle en Theo een bijzondere band aan met de Amerikaanse uitwisselingsstudent Matthew.
Via een reeks vreemde spelletjes, met altijd een seksuele opdracht voor de verliezer, gaat het drietal op erotische ontdekkingstocht en er ontstaat een ongemakkelijke driehoeksrelatie. De scène waar Rosalía met haar kostuum naar verwijst, is die wanneer Isabelle (gespeeld door Eva Green) voor Matthew (Michael Pitt) in de deuropening verschijnt in een soortgelijk ensemble als de zangeres op het podium draagt. Ze beeldt de arm- en beenloze Venus van Milo uit, een beeld waarvan Matthew verklaart dat hij daar altijd de liefde mee heeft willen bedrijven. Isabelle zegt daarop: ‘I can’t stop you, I got no arms.’
Na afscheid te hebben genomen van de toga-achtige jurk, verschijnt de zangeres weer in een dramatischer silhouet. Ze is nu gekleed in beha, korset en crinoline, oftewel hoepelrok. Om ervoor te zorgen dat de vorm van de rok niet met de zangeres meebeweegt, worden de baleinen ter versteviging ondersteund door verticale stroken tape. De crinoline is bedekt met lichte chiffon en afgewerkt met kant. Samen met roze veterlaarzen doet het geheel denken aan wat mode was onder de elite van de 19de eeuw, met de nadruk op wat daaronder werd gedragen.
In contrast daarmee draagt ze op haar hoofd een vrome, witte cornette van de Spaanse hoedenmaker Maison Viviscarrion. Het hoofddeksel, dat van oorsprong werd gedragen door nonnen en religieuze ziekenverzorgenden, werd hoekig en volumineus gehouden met stijfsel, maar dat van Rosalía wordt geholpen door baleinen – als in een beha.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant