is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
Afgelopen week schreef The Economist over ‘passport bros’: westerse mannen die in landen als Thailand of Colombia op zoek gaan naar een ‘vrouwelijke’ en ‘traditionele’ vrouw. Vaak gekrenkte types, maar ook steeds vaker jonge mannen die het niet eens meer proberen in eigen land. Je zou het de verluzac-ing van de datingmarkt kunnen noemen; vroeger een gênant laatste redmiddel, tegenwoordig een geaccepteerd plan A.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat mannen op zoek gaan naar een vrouw in het buitenland is weinig nieuws; ook in mijn Twentse jeugd waren er Thaise en Oost-Europese moeders. Maar dat de ideeën van mannen en vrouwen over maatschappij, politiek en rollenpatronen zó uit elkaar zijn komen te liggen is wel degelijk nieuw. Die kloof groeit overal, en valt grotendeels samen met verschillen in opleidingsniveau.
Mannen en vrouwen trekken echter zeer verschillende conclusies uit deze mismatch. Terwijl mannen onverminderd graag een relatie willen, en simpelweg hun heil elders zoeken, kiezen vrouwen er in toenemende mate voor om het dan maar alleen te doen. Dit wordt door sommige vrouwen zelfs met een zekere triomfantelijkheid verdedigd als keuzevrijheid – ‘wij hoeven die losers niet’.
Hoewel ik zeker niet zou willen ontkennen dat veel singles hartstikke gelukkig zijn, denk ik dat vrouwen – net zo goed als mannen – de verliezer zijn bij deze verzakelijking en globalisering van het liefdesleven. Er bestaan immers geen landen vol mannen die voldoen aan de hoge standaard van westerse vrouwen, terwijl er wél landen bestaan vol vrouwen die voldoen aan de lagere standaard van westerse mannen.
Hoe vrouwen reageren op deze kloof doet me denken aan hoe mensen reageren op de eveneens groeiende welvaartskloof. Net zoals armen toch absoluut niet arm genoemd willen worden, zien vrouwen zichzelf in deze kwestie niet als de verliezer. Ook zij zijn opgegroeid in het kapitalisme, waar alles als een keuze geldt. Maar is afdruipen met een kat of Deens reageerbuisje omgaan met teleurstellingen of een positieve keuze?
Journaliste Jean Garnett lanceerde de term heterofatalisme voor de negatieve ‘energetische kostenbaten-berekening’ die voor heterovrouwen zou gelden. Mannen zouden emotioneel simpelweg te weinig te bieden hebben voor de moderne vrouw; dan maar alleen. Maar zoals journaliste Laura Kemp in Vrij Nederland schrijft; hoewel het fatalisme van vrouwen soms begrijpelijk is (soms ook niet!), doorbreekt het de impasse natuurlijk niet.
Het zal best dat vrouwen er geen traan om laten dat ze worden overgeslagen door types uit de manosphere, maar het betekent wel dat de vijver waaruit ze wél willen vissen kleiner en kleiner wordt. Bovendien worden mannen niet geboren als passport bros; vrijwel elke man is in potentie een ‘leuke’ man. Wanneer vrouwen mannen als groep gaan afschrijven, raken we alleen maar verder van huis.
En het is ook niet altijd terecht. Het simpele feit dat veel vrouwen pertinent weigeren een man te daten met een lager opleidings- of inkomensniveau zegt veel over hun halfhartige emancipatie. Vrouwen met onmogelijke en ronduit discriminerende eisenpakketten ‘willen gewoon niet voor minder settelen’, terwijl mannen met de helft van de eisen al patriarchale klootzakken zijn: je kan mannen niet vragen blind te zijn voor die hypocrisie.
Afhaken lijkt mij geëmancipeerd noch zaligmakend; we zullen het toch met elkaar moeten doen. Dat vergt inspanning van ons allemaal. Hoopgevend daarbij is dat de echte wereld heel erg anders is dan die van sociale media en datingapps. In weerwil van het geklaag nemen moderne mannen véél en véél meer zorgtaken op zich dan hun vaders.
Zelfs Thierry Baudet, ooit vaandeldrager van de Nederlandse manosphere, loopt ‘gewoon’ met baby’s in draagzakken te zeulen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant