Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Centraal in Arc Raiders staat de menselijke psychologie, waardoor je meer nog dan in andere games de mooiste en lelijkste kanten van anderen (en jezelf) tegenkomt.
Gym was met afstand mijn favoriete vak op de basisschool, en het toppunt van gym was voor mij altijd de afsluiting van de les. Dat deed de docent met een soort trefbal-versie van The Hunger Games: ze gooide twee ballen in de zaal, en als je werd afgegooid door een klasgenoot, moest je je omkleden. Als fan van kungfufilms nam ik me altijd voor om me afzijdig te houden – ik beeldde me in dat ik met acrobatische sprongen de bal zou ontwijken, als een echte shaolinmeester.
Maar liet de docent de bal los, dan rende ik er als een hond op af, tong over mijn kin. Ik kon me van alles voornemen, maar een spel brengt nu eenmaal je persoonlijkheid naar boven. Wat dat betreft ben ik mezelf in jaren niet zo hard tegengekomen als tijdens Arc Raiders.
Het is een onlinegame, waarin ik met zo’n twintig anderen gedurende dertig minuten in een beeldschoon, retrofuturistisch Italië wordt gedropt. Robots hebben de mensheid van de aardbodem verdreven: ‘we’ leven nu ondergronds, alleen dappere ‘raiders’ durven naar boven te klimmen, op zoek naar spullen en grondstoffen om de mensheid in leven te houden.
Ik moet me niet alleen tegen de robots verweren, andere spelers kunnen mij ook neerknallen om mijn spullen te stelen. Elke raider is een potentieel gevaar. Het is een soort ‘prisoner’s dilemma’: trek ik mijn wapen alvast als ik iemand zie aankomen, dan is dat direct ook een signaal aan de ‘tegenstander’ dat ik misschien ga aanvallen. Maar doe ik niets, dan geef ik de ander direct een voordeel, als die toch snode plannen heeft.
Spelers kunnen door hun microfoon praten met anderen in hun directe omgeving. Zo is in het halfjaar sinds het spel is uitgekomen een taaltje ontstaan met kreten als ‘friendly, friendly!’ en ‘you fucking rat!’ – de ene te gebruiken vóór een confrontatie, de ander volgt meestal daarna.
Het spel groepeert spelers aan de hand van hun gedrag: schiet ik op spelers, dan word ik daarna bij andere agressievelingen geplaatst. Daarin zit een probleem voor mij: ik wil Arc Raiders graag als speler versus speler-schietspel benaderen, maar ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om mijn wapen te trekken als ik ‘friendly, friendly’ hoor.
Als oplossing bedacht ik een paar weken geleden om vanuit een toren op spelers op de grond te schieten, zonder ze écht te verwonden. Daarna werd ik, met mijn moraalkompas intact, met andere bloeddorstige spelers geplaatst.
Maar ook daar kwam ik ‘friendlies’ tegen, en liet ik toch weer mijn wapen zakken. ‘O?’, zegt het spel dan, waarna ik weer bij de andere friendlies werd gegooid. Ik heb het maar geaccepteerd. Met zulke spelers is Arc Raiders een soort chatgame: laatst heb ik een half uur lang met een Oekraïense moeder naar een radio-ontvanger gezocht die zij nodig had voor een missie. Ook leuk.
Het heeft me wel doen beseffen dat ik sinds de basisschool dan toch misschien ben veranderd: zo bloeddorstig als ik was met trefbal, zo knuffelig ben ik nu in Arc Raiders.
Arc Raiders van Embark Studios, voor Windows, Xbox Series X/S, PlayStation 5, € 40.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant