De 29-jarige Keniaan legde het geaccidenteerde parcours tussen Hopkinton en Boston af in 2.01.52 uur. Nageeye (37) was lange tijd geblesseerd, maar had toch gerekend op een podiumplaats.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Abdi Nageeye kwam als 21ste over de streep, op ruim zes minuten van de winnaar, in 2.08.13 uur. Dat was niet de uitslag waarop de Nederlander had gehoopt.
Het plan van Nageeye (37) was om deze maandag helemaal zijn eigen marathon te lopen. ‘Eenzaam’ was het woord dat hij in een vooruitblik bij de NOS gebruikte. Hij zou zich geen moment vastbijten in het tempo van anderen, zich enkel vasthouden aan zijn eigen schema.
Normaal gesproken is Nageeye juist een loper die op zijn best is als hij zich niet op een vlak tempo vastpint, maar kan meebewegen met de wedstrijd. Daarom is hij sterk in marathons waar er geen hazen zijn, geen tempomakers die zorgen voor een onverbiddelijk vlak schema.
Nageeye pakte zilver bij de Spelen van 2021, won in New York, dat waren wedstrijden waarin de lopers onderling moesten uitmaken hoe hard het zou gaan, waar vertragingen en versnellingen het koersverloop bepaalden. Waar tactiek en strategie de doorslag geven.
De reden om in Boston juist op een schema weg te gaan, was door nood ingegeven. Afgelopen najaar moest Nageeye opgeven in de marathon van New York, waar hij een jaar eerder nog de beste was. Hij kampte met een hamstringblessure, die hem nog maandenlang zou kwellen. Rustig hardlopen ging wel, maar zodra hij de intensiteit van zijn trainingen opvoerde, keerde het terug.
Hij twijfelde zelfs aan het voortzetten van zijn carrière, die hij het liefst afsluit bij de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. Pas een kleine maand voor de marathon van Boston, waar hij al eens achtste (2016) en zevende (2018) werd, leek de pijn definitief geweken. Hij kon af en toe weer wat intensiever trainen.
‘Ik zal nog niet op mijn beste niveau zitten in Boston, maar het podium halen is denk ik wel mogelijk. Als ik maar mijn eigen tempo vasthoud’, zei hij tijdens een digitaal persmoment anderhalve week voor de wedstrijd. Dat eigen tempo: 3 minuten per kilometer. Dat moest leiden tot een eindtijd rond 2.06.30 uur.
Maar juist in Boston is het extreem lastig om als een metronoom te lopen. Het parcours is heuvelachtig. Maar tot halverwege houdt Nageeye zich precies aan zijn voornemen: zijn gemiddelde kilometertijd is exact 3.00 minuten. Maar dan moeten de zwaarste heuvels nog komen, waaronder ‘Heartbreak Hill’, waar in de geschiedenis van de wedstrijd veel lopers zichzelf in de vernieling liepen.
Nageeye verwachtte van tevoren dat zijn eenzame strijd ertoe zou leiden dat hij in de finale de een na de ander zou inhalen: mannen die in een poging om met favoriet Korir mee te gaan zichzelf kapot zouden hebben gelopen. Maar met de perfecte temperatuur van zo’n 7 à 8 graden en een prettig briesje in de rug is de groep die de kilometers in minder dan 3 minuten afhaspelt nog bijzonder groot bij het passeren van de kaap van 30 kilometer, en liep Nageeye als 24ste met ruim vijf minuten achterstand op de kop van de wedstrijd. Een inhaalslag tot aan het podium lijkt dan al lang onmogelijk.
Op Heartbreak Hill breekt de Keniaan Korir, die in 2024 in Chicago de beste was en in 2025 Valencia en Boston won, definitief weg van de rest van de toplopers. En hoewel hij in de laatste meters de tong uitstak en een gebaar maakte dat hij kapot zat, was hij ruim sneller dan het parcoursrecord van 2.03.02, in 2011 door Korirs landgenoot Geoffrey Mutai neergezet. Het leverde Korir een bonus van 50.000 dollar op.
Hoewel er slechts viermaal harder is gelopen op de marathon – ook Korir was zelf nog nooit sneller – telt zijn tijd niet mee in de officiële lijstjes. Dat is omdat de startplaats Hopkinton en de finish in Boston ver uit elkaar liggen en omdat de lopers per saldo afdalen, in totaal 146 meter.
En terwijl Korir al zijn feestje viert, is Nageeye nog bezig aan de laatste kilometers. Hij heeft sinds de passage van 30 kilometer drie lopers ingehaald en is opgeschoven naar de 21ste plaats. Maar het podium? Dat was te veel een droom en te weinig werkelijkheid.
Bij de vrouwen was de winnaar ook dezelfde als vorig jaar. Sharon Lokedi volgde zichzelf op in een tijd van 2.18.51. Daarmee was de Keniaanse niet sneller dan haar eigen parcoursrecord uit 2025. Toen klokte ze 2.17.22.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant